ลืมตาตื่นในกลิ่นอายโบราณ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางในอากาศ... ไม่ใช่กลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อหรือฟอร์มาลีนในห้องผ่าตัดโรงพยาบาลศูนย์ยุค 1980 ที่หลินชิงเซียนคุ้นเคย สัมผัสแรกที่แล่นปราดขึ้นมาคือความเจ็บแปลบราถูกเข็มเงินนับร้อยเล่มพุ่งทะลวงเข้าตามแนวเส้นประสาท ศีรษะของเธอนอกจากจะปวดร้าวราจะระเบิดแล้ว ยังมีหยาดของเหลวอุ่นจัดรสชาติฝาดเฝื่อนและแสบร้อน ไหลรินผ่านลำคอลงสู่กระเพาะราวกับสายธารแห่งเพลิงกัลป์ "ดื่มให้หมด... ฮูหยิน" เสียงแหบพร่าทว่าเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมดังขึ้นเหนือศีรษะ ร่างของสตรีในชุดกระโปรงผ้าแพรต่วนสีม่วงแก่ปักลายดอกโบตั๋นดิ้นทอง ยืนค้ำหัวเธออยู่ด้วยสายตาสมเพชเวทนา มือสั่นเทาที่ถือถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวลายครามนั้น บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังหวาดกลัวต่อการกระทำของตนเองเพียงใด แต่ความโลภและคำสั่งเบื้องบนกลับทรงพลังยิ่งกว่าความกลัว หลินชิงเซียนสมองหมุนวนด้วยความเร็วสูง สัญชาตญาณแพทย์สนามและศัลยแพทย์มือหนึ่งถูกปลุกเร้าในเสี้ยววินาที เธอยังจำได้แม่นว่าเมื่อครู่เธอกำลังผ่าตัดเคสอุบัติเหตุใหญ่ในโรงพยาบาลเมืองหลวง ก่อนที่ไฟดับวูบและแรงกระชากมหาศาลจะดึงเธอดิ่งลงสู่ห้วงมืด *นี่ไม่ใช่ความฝัน... และนี่ไม่ใช่โรงพยาบาล!* "แคว... แค่ก!" หลินชิงเซียนสำลักของเหลวรสชาติอุบาทว์นั้นออกมาครึ่งหนึ่ง มือเรียวบางที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและรอยขีดข่วนคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของหญิงรับใช้ที่กำลังพยุงถ้วยยาพิษ แรงบีบนั้นแม้จะดูไร้เรี่ยวแรงในสายตาคนนอก แต่กลับแม่นยำราคีมหนีบหลอดเลือดที่กดลงบนจุดชีพจรสำคัญจนหญิงรับใช้หน้าถอดสี ร้องเสียงหลง "อ๊าย! นะ... นังนี่ กล้าดียังไง!" ภายในห้วงความคิด ความทรงจำแปลกปลอมหลั่งไหลทะลักเข้ามาดั่งเขื่อนแตก ร่างนี้มีนามว่า 'หลินชิงเซียน' เช่นเดียวกับเธอ เป็นบุตรีอนุที่ถูกส่งมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ทางการเมืองในจวนของฉินอ๋อง 'มู่หรงเหยียน' แม่ทัพผู้กุมอำนาจกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็น ดุร้าย และไร้ความปรานี ทว่าชีวิตในเรือนหลังของเธอกลับเป็นดั่งตกนรกทั้งเป็น ถูกกลั่นแกล้ง รังแก และวันนี้... ฮูหยินเอกร่วมกับอนุอีกคนฉวยโอกาสที่ท่านอ๋องออกไปราชการชายแดน ยัดข้อหามั่วสุมชู้สาวแล้วบังคับกรอก 'ยาประหารชีวิต' เพื่อกำจัดเสี้ยนหนาม! *รนหาที่ตายนักนะ* หลินชิงเซียนคิดในใจ นัยน์ตาคู่คมกริบที่เคยอ่อนแอ กลับทอประกายเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกจนหญิงรับใช้สะท้านเฮือกถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ยาถ้วยนี้..." หลินชิงเซียนเหยียดยิ้มมุมปาก เสียงแหบแห้งแต่กลับก้องกังวานทรงอำนาจอย่างประหลาด "มีส่วนผสมของรากหญ้าอัคคี ยางสนแดง และกากปรอทขาว... ช่างเป็นตำรับยาพิษที่ประณีตบรรจงเพื่อทำลายระบบประสาทและทางเดินอาหารให้แหลกเหลวภายในสามลมหายใจ ผู้ใดเป็นคนสั่งให้เจ้าใช้สูตรนี้... ฮูหยินใหญ่ หรือตัวเจ้าเองที่อยากตายเร็วขึ้น?" "มะ... ไม่จริง! เจ้าพูดเพ้อเจ้ออะไร!" หญิงรับใช้หน้าซีดเผือด รีบปฏิเสธเสียงสั่นเครือ สัญชาตญาณบอกนางว่าสตรีตรงหน้าดูเปลี่ยนไปราวกับไม่ใช่คนเดิม แววตานั้น... ไม่ใช่แววตาของคนใกล้ตาย แต่เป็นแววตาของพญายมที่กำลังพิพากษา "ไม่จริงงั้นหรือ?" หลินชิงเซียนใช้กำลังเฮือกสุดท้ายผลักถ้วยยาในมืออีกฝ่ายจนกระเด็น ของเหลวสีดำส่งกลิ่นฉุนรุนแรงราดรดลงบนพื้นพรมขนสัตว์ปักลายวิจิตรจนเกิดควันกรุ่น ส่งกลิ่นเหม็นไหม้สะอิดสะเอียน นางพยุงร่างอันบอบช้ำลุกขึ้นยืน แม้ร่างกายจะสั่นเทาจากพิษยาที่ยังคงตกค้างในกระเพาะ ทว่าแผ่นหลังกลับตั้งตรงสง่างาม ดั่งต้นสนท้าทายพายุหิมะ ชุดผ้าไหมปักดิ้นเงินลายเมฆมงคลยับย่นเล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจลดทอนความสง่างามอันเป็นเอกลักษณ์ของสตรีสูงศักดิ์ได้ เส้นผมสีดำสนิทหยักศกเล็กน้อยระต้นคอขาวผ่อง ดวงตากลมโตหางตาเชิดขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความฉลาดเฉลียวและทิฐิอันแรงกล้า "เจ้า... เจ้ากล้าทำลายหลักฐาน!" หญิงรับใช้กรีดร้องด้วยความตกใจ หันไปมองรอบกายด้วยความหวาดระแวง "พวกเจ้าข้างนอกเข้ามา! นังนี่มันเสียสติไปแล้ว มันขัดขืนการลงโทษ!" สิ้นเสียง ประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรก็ถูกถีบกระเด็นหลุดออกจากวงกบด้วยพลังภายในอันรุนแรง! ฝุ่นควันตลบอบอวล ท่ามกลางแสงสว่างยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามา ร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมผ้าแพรสีดำสนิทปักดิ้นลายมหาราชห้าเล็บ ทอดพระเนตรมองลงมาด้วยบรรยากาศกดดันจนแทบหยุดหายใจ รัศมีความเยือกเย็นและกลิ่นอายฆ่าฟันที่ติดตัวมาในสนามรบแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งเรือน มู่หรงเหยียน... ฉินอ๋องผู้โหดเหี้ยม กลับมาเร็วกว่ากำหนดถึงสามวัน! ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ หญิงรับใช้ทรุดฮวบลงคุกเข่าตัวสั่นงันท่ามกลางความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่หลินชิงเซียนหันไปสบตากับบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นสามี นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวคู่นั้นจ้องมองนางราวกับจะกลืนกินทั้งร่าง มู่หรงเหยียนกวาดสายตาคมปลาบมองสภาพห้องที่เละเทะ คราบยาพิษบนพื้น และร่างของฮูหยินที่ยืนหายใจหอบสะท้านแต่นัยน์ตากลับท้าทายอย่างไร้ความเกรงกลัว มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ "ดูท่า... ชายาของเปิ่นหวาง จะมีชีวิตชีวาเกินกว่าที่ข่าวลือว่าไว้กระมัง?" ถ้วยชาเคลือบมุกที่ขันทีข้างกายเพิ่งรินส่งถวายให้ มู่หรงเหยียนรับมาถือไว้ในมือ นิ้วเรียวยาวเคาะขอบถ้วยเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังพิจารณาเหยื่อในกำมือ ก่อนที่เขาจะยื่นถ้วยนั้นตรงหน้าหลินชิงเซียน พร้อมกับรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษยิ่งกว่าน้ำในถ้วย "ในเมื่อเจ้ายังไม่อยากตาย... งั้นก็ดื่มถ้วยนี้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองต่อหน้าเปิ่นหวางเสียสิ" *เฉินเว่ยสายลุยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกนี้ด้วยความตื่นเต้นนะครับ*