ไซต์งานระอุ

"ถ้าโครงสร้างรับน้ำหนักตรงนี้พังลงมา คนแรกที่จะต้องกราบแผ่นดินไม่ใช่ผม... แต่เป็นพี่ต่างหากครับ สถาปนิกผู้ทรงเกียรติ" เสียงใสแต่กวนประสาทจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้นท่ามกลางฝุ่นปูนและเสียงเครื่องเจาะกระแทกของไซต์งานโปรเจกต์คอมเพล็กซ์ใจกลางเมือง กรณภัทร หรือที่ใครๆ ในวงการเรียกว่า 'กรณ์' สถาปนิกหนุ่มมือทองวัยสามสิบปี ชะงักมือที่กำลังถือม้วนแบบแปลนพิมพ์เขียว เขาค่อยๆ หันกลับมามองต้นเสียงด้วยสายตานิ่งเรียบ ทว่ากรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ร่างโปร่งบางในชุดช็อปวิศวกรรมสีซีดเปื้อนคราบฝุ่น กำลังยืนเท้าเอวอยู่บนโครงสร้างคานคอนกรีตเสริมเหล็กที่เพิ่งเทเสร็จได้ไม่นาน เส้นผมสีดำสนิทรุ่ยร่ายเคลียกรอบหน้าเรียวสวยที่ตอนนี้มีเหงื่อซึมบางๆ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย รวินันท์ หรือ 'รัน' นักศึกษาปีสี่หัวกะทิจากรั้วมหาวิทยาลัยชื่อดัง ผู้ถูกอาจารย์ที่ปรึกษาถีบหัวส่งมาฝึกงานในโปรเจกต์ปราบเซียนนี้โดยเฉพาะ และดูเหมือนว่าเป้าหมายแรกในการทำลายล้างประสาทของเขา ก็คือสถาปนิกคุมงานคนนี้นี่เอง "พูดมากเกินไปแล้วรวินันท์" กรณ์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ในชุดไปร์เวทสวมทับด้วยเสื้อกั๊กสะท้อนแสงก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายทีละก้าว "นี่ไม่ใช่โปรเจกต์ส่งอาจารย์เล่นๆ ที่จะมาแก้ตัวได้ตอนเกรดออก แบบแปลนโครงสร้างตรงนี้ผมคำนวณมาสามรอบ ดีไซน์ของผมไม่มีวันผิดพลาด... ยกเว้นเสียแต่ว่าจะมีเด็กฝึกงานมือสมัครเล่นบางคนคิดจะโชว์พูดยกตนข่มท่าน ทั้งที่ยังเขียนแบบสามมิติไม่ผ่าน" รันแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว เจ้าตัวก้าวเท้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะ แต่กลับเป็นการเหยียบลงบนเศษไม้แบบหล่อคอนกรีตจนเสียหลัก ร่างบางเซถลาไปด้านหลังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย กรณ์สะบัดความคิดรำคาญใจทิ้งในเสี้ยววินาที ร่างสูงพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มลงไปบนกองโฟมกันกระแทกชั่วคราว ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ชนิดที่ว่ากลิ่นบุหรี่อ่อนๆ จางๆ จากตัวของสถาปนิกหนุ่มลอยปะปนกับกลิ่นเหงื่อและฝุ่นดิน ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ รันชะงักค้างไปชั่วขณะเมื่อพบว่าใบหน้าของตัวเองอยู่ห่างจากปลายจมูกโด่งเป็นสันของกรณ์ไม่ถึงคืบ อกแกร่งที่แนบชิดทำให้รับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่หัวใจของเขา... แต่เป็นของคนที่กำลังกอดรัดเอวเขาไว้อย่างแน่นหนาต่างหาก "จะ... จะกอดอีกนานไหมครับ หรือชอบสัมผัสเด็กฝึกงานจนไม่อยากปล่อยแล้ว" รันเอ่ยเสียงกระซิบติดตลก กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างรวดเร็ว กรณ์รีบดึงสติตัวเองกลับมา เขาดึงร่างบางให้ลุกขึ้นยืนอย่างกะทัดรัดเกินจำเป็นจนรันเกือบเซชนอกอกอีกรอบ สถาปนิกหนุ่มเสมองไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเนียนตา ก่อนจะปรับน้ำเสียงให้กลับมาเย็นชาดังเดิม "อย่าสำคัญตัวเองให้มากนักรวินันท์ ผมแค่ไม่อยากให้ไซต์งานเลอะเลือดเพราะเด็กดื้อสมองนิ่มทำหัวฟาดพื้นตายคาแคทวอล์ก" กรณ์ตอกกลับเสียงแข็ง ทั้งที่ฝ่ามือข้างที่เพิ่งกอดเอวบางเมื่อครู่ยังคงมีความรู้สึกอุ่นร้อนหลงเหลืออยู่ "ปากร้ายแบบนี้ ระวังจะหาแฟนไม่ได้นะครับพี่กรณ์" รันลอยหน้าลอยตาตอบกลับ พร้อมกับปัดฝุ่นตามกางเกงยีนAของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ "อ้อ แล้วก็... เรื่องโครงสร้างคานตรงนั้น ถ้าไม่อยากให้ตึกถล่มลงมาจริงๆ ลองเปิดใจมองไลน์เหล็กเสริมที่ผมแก้ไปให้ในแท็บเล็ตดูนะครับ สถาปนิก'มือทอง'" ประโยคสุดท้ายเน้นเสียงหนักแน่น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ชวนให้คนมองอยากจะเข้าไปหยิกให้เนื้อเขียว รันคว้าหมวกนิรภัยมาสวมแล้วสะพายเป้เดินเลี่ยงออกไปอย่างไร้ความเกรงกลัว ทิ้งให้กรณ์ยืนกำหมัดแน่นอยู่กลางกองฝุ่น สายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบางที่เดินฮัมเพลงอย่างสบายใจเฉิบ กรณ์พ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ มือหนายกขึ้นเสยผมลวกๆ พลางสบถเบาๆ กับความกวนประสาทของเด็กปีสี่คนนี้ แต่ไม่รู้ทำไม... ภาพดวงตากลมโตที่สบเข้ากับเขาในระยะประชิดเมื่อครู่ ถึงได้สลัดออกไปจากหัวไม่ได้เสียที ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงเคาะประตูกระจกห้องพักคนงานชั่วคราวฉุดให้กรณ์หลุดจากภวังค์ เขาหันไปมองร่างสูงโปร่งของแขกผู้มาเยือนที่ยืนยิ้มแย้มอยู่หน้าห้อง "สวัสดีครับคุณกรณ์ ไม่ได้เจอกันนาน งานโปรเจกต์นี้ท่าจะสนุกน่าดูสินะครับถึงได้ดูเครียดขนาดนั้น" รอยยิ้มของ 'ธีรเดช' สถาปนิกคู่แข่งทางธุรกิจและอดีตรุ่นพี่ตัวแสบ ปรากฏขึ้นพร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขาอย่างถือวิสาสะ โดยที่กรณ์ยังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาตแม้แต่คำเดียว ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนะครับ หวังว่าจะสนุกไปกับเคมีคู่กัดคู่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ