กาแฟแก้วนั้นที่เธอซื้อ

"คุณกรณ์ครับ! แย่แล้วครับ! แบบจำลอง 3D ของโปรเจกต์เดอะรีสอร์ทเกิดระบบล่มกลางดึก ไฟล์ข้อมูลทั้งหมด... หายเกลี้ยงอย่างไร้ร่องรอยครับ!" เสียงตะโกนพร้อมกับแรงผลักประตูกระจกห้องทำงานของกรณ์เปิดผางเข้ามาอย่างไม่เกรงใจใคร ทำให้สถาปนิกหนุ่มมือทองที่กำลังจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์สะดุ้งสุดตัว กรณภัทรเงยหน้าขึ้นจากกองแบบแปลน สายตาคมกริบดั่งใบมีดโกนตวัดมองร่างโปร่งของนักศึกษาฝึกงานปีสี่ที่ยืนหอบหายใจโยนความพินาศมาไว้ตรงหน้า รวินันท์ หรือ "รัน" ยืนกอดอกพิงกรอบประตู รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากไม่ได้มีความรู้สึกผิดหรือร้อนรนตามที่ปากพูดแม้แต่น้อย ดวงตากลมโตเป็นประกายซุกซนราวกับแมวขโมยที่กำลังสนุกกับการป่วนบ้านให้ปั่นป่วน "นายพูดว่าอะไรนะ... รัน?" กรณ์กัดฟันกรอด สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนนูนเด่น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากความเครียดสะสมตลอดสามวันที่ไม่ได้นอนรวมกับสถานการณ์วิกฤตตรงหน้า ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกขึ้นมาทันตาเห็น "ผมบอกว่าไฟล์หายครับ หายเกลี้ยงแบบไม่เหลือซาก... ซวยจริงๆ เลยนะครับว่าไหม" รันแสร้งถอนหายใจยาว ไหล่บางไหวเบาๆ อย่างไม่ยี่ห้อ ก่อนจะเดินนวดไหล่ตัวเองเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของอีกฝ่ายทีละก้าวอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจมืด กรณ์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์เดือดพล่านที่กำลังตีตื้นขึ้นมา สัญชาตญาณเตือนว่าเด็กนี่กำลังเล่นตลกอะไรบางอย่าง เพราะถ้าไฟล์ 3D หายจริง รันไม่มีทางมายืนทำหน้าลอยชายกวนประสาทอยู่ตรงนี้แน่ แต่ก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปากคาดคั้น รันก็วางแก้วกระดาษสีน้ำตาลปอนด์ลงบนโต๊ะทำงานเสียงดัง *ปุ* "อะนี่! กาแฟกู้ชีพ... เห็นคุณหน้าซีดเป็นศพเดินได้มาตั้งแต่แปดโมงเช้า เดี๋ยวจะหาว่ารุ่นพี่ใจร้ายไม่ดูแลรุ่นน้อง" รันเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง พร้อมกับดันแก้วกาแฟเข้ามาใกล้ปลายนิ้วของอีกฝ่าย กรณ์ก้มมองแก้วกาแฟปริศนาสลับกับใบหน้าทะเล้นของคนตรงหน้า กลิ่นที่ลอยออกมาจากปากแก้วเตะจมูกจนเขาต้องขมวดคิ้วมุ่น มันไม่ใช่กลิ่นหอมกรุ่นของเอสเพรสโซ่คั่วเข้มแบบที่เขาโปรดปราน แต่มันคือกลิ่นประหลาดที่ผสมผสานระหว่างความขมปี๋ของอเมริกาโน่กับความเปรี้ยวแปลกๆ ของมะนาว และมีกลิ่นมิ้นท์จางๆ ลอยเตะจมูก "นี่อะไร?" กรณ์ถามเสียงห้วน เย็นชาจนติดลบ "สูตรพิเศษเฉพาะกิจครับ... 'เอสเพรสโซ่นาวาโซดามิ้นท์' รับรองว่าดื่มปุ๊บ ตาค้าง สมองแล่นปรู๊ดปร๊าด หายง่วงเป็นปลิดทิ้งแน่นอน ดีกว่านั่งทำหน้ายักษ์ใส่ผมอยู่แบบนี้เยอะครับ" รันพยักเพยิดหน้าเร้า กรณ์หรี่ตามองรวินันท์อย่างไม่ไว้วางใจ เขารู้ดีว่าเด็กนี่เจ้าเล่ห์เพทุบายแค่ไหน การที่อยู่ๆ ก็ลงทุนซื้อกาแฟมาให้ (แถมหน้าตายังน่าสงสัย) มันต้องมีวาระซ่อนเร้นร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ความเหนื่อยล้าจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืนก็ทำให้สมองเขาเริ่มตื้อจนปฏิเสธไม่ได้ว่าร่างกายต้องการคาเฟอีนอย่างเร่งด่วน "นายไม่ได้แอบใส่อะไรแปลกๆ ลงไปใช่ไหม" กรณ์ถามพลأنหรี่ตาแคบลง จับจ้องสังเกตทุกอณูบนใบหน้าของนายเอก "โห! คุณกรณ์ครับ ดูถูกกันเกินไปแล้ว ผมเป็นคนจิตใจงามนะ... ถ้าไม่เชื่อ ลองชิมดูก่อนสิครับ ถ้ามันไม่อร่อยอย่างที่คุย ผมยอมให้คุณหักคะแนนฝึกงานผมเลยเอ้า!" รันยื่นข้อเสนอด้วยความมั่นใจเกินร้อย พร้อมกับลากเก้าอี้มานั่งท้าวคางรออยู่ฝั่งตรงข้าม สายตากดดันรอให้พระเอกหยิบแก้วขึ้นมาดื่ม กรณ์แค่นหัวเราะในลำคออย่างหมั่นไส้ เขาเกลียดนักไอ้ท่าทางมั่นอกมั่นใจจนเกินเหตุแบบนี้ มือหนาเอื้อมไปหยิบแก้วกระดาษขึ้นมาสูดกลิ่นใกล้ๆ อีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาฉายแวลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะตัดสินใจจรริมฝีปากลงบนขอบแก้วแล้วจิบเข้าไปคำโต *แคก! แคก!* เกือบพ่นออกมาแทบไม่ทัน! รสชาติความขมปร่าของกาแฟผสมความเปรี้ยวจี๊ดของมะนาวที่ตัดกันฉับพลัน บวกกับความซ่าของโซดาและกลิ่นมิ้นท์เย็นๆ ที่ตีทะลุขึ้นจมูก ทำเอาสถาปนิกหนุ่มผู้รักความสมบูรณ์แบบถึงกับสำลักหน้าดำหน้าแดง ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจกับรสชาติอันแสนบรรเจิดที่รันบรรจงสรรค์สร้างมาให้ รันหัวเราะร่อออกมาทันทีจนตัวโยโย่ ปิดปากกลั้นขำแทบไม่ไหวเมื่อเห็นภาพมาดขรึมของคุณสถาปนิกมือทองพังทลายลงในพริบตา "ฮ่าๆๆๆ หน้าคุณตอนนี้ตลกมากเลยรู้ตัวไหมครับ! ฮั่นแน่... อร่อยจนพูดไม่ออกเลยสิครับนั่น" "นี่นาย... แกล้งฉันใช่ไหม รวินันท์!" กรณ์วางแก้วกระแทកโต๊ะดังปัง หน้าตาบึ้งตึงด้วยความโกรธปนเขินอายที่ถูกหลอกต้มเปื่อย "เปล่าสักหน่อย ผมหวังดีหรอกนะเนี่ย เห็นคุณเครียดจนหน้าดำคร่ำเครียด กลัวเส้นเลือดในสมองจะแตกตายไปเสียก่อน... อ้อ! ส่วนเรื่องไฟล์ 3D ที่หายไป..." รันลากเสียงยาว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวของคนเด็กกว่าลอยมาปะทะจมูกกรณ์จนสถาปนิกหนุ่มชะงักไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของกรณ์ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ "ผมไม่ได้ทำหายจริงๆ หรอกครับ... ผมแค่อยากเห็นหน้าตานิ่งๆ ของคุณตอนสติหลุดเท่านั้นเอง ไฟล์น่ะ... ผมแบ็คอัพไว้ในคลาวด์ของคุณเรียบร้อยตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ คุณกรณ์คนเก่ง" รันกระซิบเสียงนุ่ม แววตาร้ายกาจฉายประกายพราวระยับก่อนจะผละตัวถอยหลังออกไปอย่างรวดเร็ว กรณ์นิ่งงังไปชั่ววินาที หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราวกองชุดอย่างไร้เหตุผล ไม่ใช่เพราะโกรธเรื่องไฟล์งาน แต่เป็นเพราะระยะประชิดเมื่อครู่ และรอยยิ้มร้ายกาจที่ทรงพลังทำลายล้างความนิ่งขรึมของเขาจนราบคาบ เขากำลังจะอ้าปากเอ็ดตะโรไล่หลังเด็กแสบให้สำนึกผิด แต่ทว่า... *แกร็ก!* เสียงเปิดประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างสูงโปรดของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบเฉียบ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มการค้าที่กรณ์คุ้นเคยเป็นอย่างดี "อ้าว... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าครับเนี่ย... คุณกรณ์, น้องรัน" เสียงทุ้มต่ำของ **"ธีรเดช"** คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจและอดีตรุ่นพี่ที่กรณ์เกارขี้หน้าที่สุดดังขึ้น พร้อมกับสายตากรุกริบที่กวาดมองคนทั้งคู่สลับกันไปมาด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น บรรยากาศในห้องทำงานที่เพิ่งจะระอุด้วยควันหลงสงครามประสาทพลันเย็นเยียบลงทันที รันหุบยิ้มฉับพลัน สีหน้าเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉย ขณะที่กรณ์ขบกรามแน่น สายตาวาวโรจน์ขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกบุคคลไม่ได้รับเชิญเข้ามาขัดจังหวะในวินาทีสำคัญที่สุด ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "มหายุทธ์ไร้เทียมทาน" นะครับ