ย้ายสัมภาระเข้าถ้ำเสือ

กล่องกระดาษลังสีน้ำตาลสามใบถูกวางกระแทกลงบนพื้นหินอ่อนขัดเงับวับของห้องชุดเพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางเมือง เสียงทึบๆ นั้นสะท้อนก้องไปทั่วโถงกว้างที่กว้างเสียยิ่งกว่าห้องพักทั้งห้องของเธอยำรวมกันเสียอีก “นี่มันหมายความว่ายังไงครับ คุณคณิน” เสียงหวานติดจะตึงเครียดเอ่ยขึ้นทันที เจ้าของร่างเพรียวในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์사이즈กับกางเกงสแลคเข้ารูปกอดอกแน่น ดวงตากลมโตจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนหันหลังให้อยู่ริมกระจกใสบานยักษ์สูงจากพื้นจรดเพดาน วิวเบื้องล่างคือมหานครกรุงเทพฯ ที่กำลังเปิดไฟระยิบระยับแข่งกับแสงดาว แต่บรรยากาศในห้องตอนนี้กลับเย็นเยียบราวกับติดลบ คณินหมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ ใบหน้าคมคายหล่อเหลาราวกับงานประติมากรรมของพระเจ้าประดับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เธอมองว่ากวนประสาทสิ้นดี มือหนาสอดเข้ากระเป๋ากางเกงสลับกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละนิด สร้างแรงกดดันโดยไม่ต้องเปลืองเสียง “ก็หมายความตามที่เห็น... ย้ายสัมภาระเข้าถ้ำเสือไงครับ เพียงฟ้า” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างสบายอารมณ์ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อมองหน้าเธอในระยะประชิด ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างไม่น่าให้อภัย “ฉันบอกตอนไหนว่าจะย้ายมาอยู่ด้วย งานโปรเจกต์ใหม่ของเราแค่ต้องดีลงานดึกดื่น ไม่เห็นจำเป็นต้องให้ฉันแบกกระเป๋ามานอนที่คอนโดคุณเลยนี่คะ... เอ่อ... นี่ครับ!” เพียงฟ้าเกือบหลุดสำเนียงคุ้นชินออกไปเพราะความโมโห ดีที่ดึงสติกลับมาทันแล้วเปลี่ยนคำลงท้ายแทบไม่ทัน คณินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคู่คมกวาดมองใบเนียนใสที่ตอนนี้กำลังขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ ปากบางๆ เม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง ท่าทางพยศเหมือนแมวป่าตัวน้อยๆ แบบนี้แหละที่ทำให้อารมณ์หงุดหงิดจากการประชุมเครียดทั้งวันมลายหายไปจนหมดสิ้น “ถ้าไม่ได้ย้ายมา แล้วโปรเจกต์มูลค่าพันล้านจะเดินหน้าทันกำหนดได้ยังไงครับ เพียงฟ้า” คณินแกล้งทำเป็นถอนหายใจยาว “เอกสารวิเคราะห์ตลาดที่เธอต้องแก้เมื่อคืน ส่งมาตีสองกว่าๆ แถมยังมีจุดบกพร่องเรื่องตัวเลขอีกสามจุด ถ้าเธอนอนอยู่ที่ห้องเช่าเก่าๆ ของเธอ ฉันคงต้องขับรถไปเคาะห้องปลุกเธอตีสามทุกวันแน่ๆ สู้ให้มาอยู่สายตาฉันซะเลย จะได้สั่งงานสะดวกหน่อย” “ฉันไม่ใช่เลขาฯ ส่วนตัวของคุณนะคณิน! ฉันเป็นผู้จัดการฝ่ายพัฒนาโครงการ!” เพียงฟ้าเถียงกลับเสียงแข็ง ดวงตาเรียวรีวาวโรจน์ด้วยความไม่ยอมแพ้ “แล้วอีกอย่าง เรื่องงานเราคุยกันผ่านแท็บเล็ตหรือวิดีโอคอลก็ได้ ทำไมต้องถึงขั้นให้ฉันหอบเสื้อผ้าสี่ลังนี้มาไว้ที่นี่ด้วยเล่า!” “เพราะผมไม่อยากเห็นหน้าผ่านจอ... อยากเห็นตัวเป็นๆ มากกว่ามั้งครับ” ประโยคหยหยอกที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายมาดนิ่งทำเอาเพียงฟ้าถึงกับสำลักอากาศหายใจ เธอนิ่งค้างไปสามวินาที สมองประมวลผลไม่ทันกับความหน้าไม่อายที่จู่ๆ ก็ถูกงัดออกมาใช้ หน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นเพื่อซ่อนอาการ “คุณ... คุณพูดจาอะไรไม่เกรงใจสมองเลยนะคะ” “หื้ม? พูดความจริงทำไมต้องเกรงใจล่ะ” คณินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกลิ่นกายสะอาดๆ ลอยเข้าแตะจมูก เพียงฟ้าต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติจนสะโพกมนไปชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานกระจกด้านหลัง “หรือว่า... คำพูดของผมมันไปสะกิดต่อมอะไรในใจเธอเข้าล่ะ หื้ม... เพียงฟ้า?” คำพูดนี้... มันคือประโยคเดียวกับตอนที่เขาต้อนเธอจนมุมที่ริมหน้าต่างสำนักงานเมื่อวานซืน! ภาพเหตุการณ์ที่ใบหน้าของเขาลอยอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้ม และเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอก หวนกลับเข้ามาในหัวราวกับถูกกดปุ่มรีเพลย์ เพียงฟ้าเม้มปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมทรยศเต้นแรงขึ้นมาจริงๆ อย่างที่เขาเคยทักไว้ไม่มีผิด “ฉัน... ฉันไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ!” เพียงฟ้าเถียงเสียงสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ มือบางดันอกแกร่งเอาไว้เพื่อรักษาระยะห่าง “หลบไปเลยนะ ฉันจะไปเลือกห้องนอน... ว่าแต่ห้องไหนคือห้องฉันคะ” คณินหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าอยู่ข้างใบหูของเธออย่างจงใจ มือหนายอมละออกจากกระเป๋ากางเกงมายื่นเท้ากับขอบโต๊ะ กักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนกลายๆ โดยที่ไม่มีช่องว่างให้หนีไปไหนได้ “ห้องนอนแขกมีอยู่ทางซ้ายมือครับ... แต่เตียงมันแข็งไปหน่อย นอนแล้วปวดหลัง” คณินก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูขาวสะอาด จนเพียงฟ้ารู้สึกได้ถึงไอGลอออุ่นๆ ที่เป่ารดผิว “แต่ถ้าห้องนอนใหญ่นอนด้วยกัน... เตียงนุ่มกำลังดีแถมเจ้าของห้องก็ใจดีมากด้วย สนใจเปลี่ยนใจไหมล่ะครับ” “ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส!” เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นหวังจะต่อว่าให้หนาหู แต่ปลายจมูกของเขากลับเฉียดผ่านแก้มเนียนไปเพียงนิดเดียวเนื่องจากระยะห่างที่ใกล้กันเกินไป ความนุ่มนวลและกลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้คณินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกريบเข้มขึ้นมองเรียวปากอิ่มที่กำลังขยับเถียงด้วยความตกใจ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากสงครามประสาทกลายเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิต ทั้งสองสบตากันนิ่ง เนิ่นนานราวกับเวลาหยุดเดิน เพียงฟ้าลืมหายใจไปชั่วขณะเมื่อเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาคู่คมคายที่เวลานี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความปรารถนาลึกล้ำที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งเท่านั้น นิ้วเรียวของคณินเอื้อมขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับถูกสะกดจิต ปลายปลายนิ้วอุ่นจัดแตะลงเบาๆ ที่พวงแก้มใสที่กำลังขึ้นสีแดงจัดเพื่อเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาบังใบหน้าออกให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาเพียงฟ้าร่างแข็งทื่อ สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดโต้เถียงไม่ออก “นี่... คุณ...” เสียงหวานแผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ “ถ้าเธอยังดื้อต่อปากต่อคำกับฉันอีกคำเดียว...” คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ชิด จนริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากเรียวปากเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร สายตาดุดันแต่แฝงความคลั่งรักฉายชัดเจน “ฉันจะถือว่านั่นคือคำท้า... และฉันเป็นคนไม่ชอบแพ้เสียด้วยสิ เพียงฟ้า” *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูด้านนอกห้องชุดดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตายระหว่างคนทั้งสองอย่างไม่รู้กาลเทศะ คณินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ขณะที่เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัวราวกับหลุดพ้นจากมนต์สะกด เธ้ารีบยกมือขึ้นผลักอกแกร่งเต็มแรงจนเขาก้าวถอยหลังไปสองก้าว “มี... มีคนมาค่ะ!” เพียงฟ้าหอบหายใจถี่รัว รีบก้มหน้าก้มตาจัดเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อยเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก คณินสบถเบาๆ ในลำคอด้วยความหัวเสีย ก่อนจะหันไปมองทางประตูหน้าห้องด้วยแววตาเย็นเยียบที่พร้อมจะกินหัวใครก็ตามกล้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญ ขายาวก้าวเดินออกไปจากห้องทำงานเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ เพียงฟ้ายืนพิงขอบโต๊ะเพื่อตั้งสติ มือบางยกขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายที่ยังคงเต้นแรงโครมครามไม่ยอมหยุด เธอกำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่รอดพ้นจากสถานการณ์อันตรายมาได้ แต่แล้วเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังลอดมาจากห้องโถงหน้าห้องก็ทำให้เลือดในกายของเธอกลับเย็นเฉียบลงในพริบตา “สวัสดีค่ะคุณณิน... มินตราแวะเอาเอกสารสำคัญโปรเจกต์เก่ามาให้ดูค่ะ พอดีผ่านมาแถวนี้... เอ๊ะ หรือว่าคุณณินมีแขกอยู่ด้วยเหรอคะ?” น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงความแสบสันต์ของ ‘มินตรา’ อดีตคู่หมั้นสาวผู้ไม่เคยยอมแพ้ดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงที่ก้าวล้ำเข้ามาในเขตพื้นที่ส่วนตัวของคณินโดยไม่ได้รับอนุญาต! เพียงฟ้ายืนแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเมื่อตระหนักได้ว่า... สงครามประสาทครั้งใหม่ที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก *โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้กันเสมอนะครับ!