นางเซียนบนหอคอยดารา

"เก้าอักขระสลายวิญญาณ... เจ้ากล้าเดินเข้าสู่เขตอาคมนี้ด้วยมือเปล่า ราวกับรนหาที่ตายโดยแท้" น้ำเสียงเยียบเย็นดุจน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ฤดูดังขึ้นจากความว่างเปล่า ไร้ซึ่งร่องรอยที่มา ทว่ากลับกดทับจิตวิญญาณของผู้ฟังให้จมดิ่งลงสู่ห้วงลึกแห่งความหวาดกลัว หลี่มู่เฉินไม่ได้สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย รอยยิ้มบางเบายังคงประดับอยู่มุมปาก ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังเคาะลงบนด้ามพัดหยกขาวเบาๆ เป็นจังหวะ ราวกับกำลังฟังเสียงดนตรีอันเพลิดเพลินท่ามกลางหุบเหวแห่งความตาย รอบกายของเขาในยามนี้คือ "หอคอยดารา" ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สูงสุดแห่งแดนเซียน สถาปัตยกรรมโบราณที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้า ผนังหอคอยสลักด้วยลวดลายกลุ่มดาวนับหมื่นดวงที่กำลังเปล่งแสงเรืองรองราวกับมีชีวิต ทุกย่างก้าวที่เหยียบย่างลงบนพื้นศิลาจารึก ล้วนแฝงไว้ด้วยค่ายกลดาราจักรที่พร้อมจะบดขยี้ร่างของผู้อบรมบำเพ็ญให้แหลกสลายเป็นธุลีดินภายในพริบตาเดียว แต่มู่เฉินหาได้สนใจแรงกดดันเหล่านั้นไม่ สายตาของเขาทอดมองขึ้นไปเบื้องบน ผ่านหมอกควันสีครามหนาทึบ สู่ยอดหอคอยที่ซึ่งร่างอรชรในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์กำลังยืนหันหลังให้อยู่ "ความตายกับความงดงาม มักเดินเคียงคู่กันเสมอ เซียนจื่อเวย..." มู่เฉินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ากังวานก้องกังสดาล "แต่เก้าอักขระสลายวิญญาณที่ท่านภาคภูมิใจนักหนา แท้จริงแล้วมีจุดอ่อนอยู่ที่ตำแหน่ง 'เทียนซู' ทางทิศบูรพา หากข้าก้าวเท้าซ้ายนำไปสามนิ้ว ค่ายกลทั้งหมดนี้ย่อมสลายกลายเป็นเพียงเศษฝุ่นธุลี... ท่านว่าจริงหรือไม่?" สิ้นคำกล่าว ร่างที่ยืนนิ่งราวนางพญาหิมะบนยอดหอคอยก็พลันหมุนกลับมาอย่างรวดเร็ว วูบ! ลมปราณอันเยือกเย็นและทรงพลังพุ่งทะยานเข้ากดดันจนมู่เฉินต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย เซียนจื่อเวยปรากฏกายเบื้องหน้าเขาอย่างเลือนราง ดวงตาดั่งหงส์คู่คมกริบจ้องมองบุรุษผู้บังอาจล่วงล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง นางคือเซียนผู้หยั่งรู้ชะตาฟ้า ผู้ไม่เคยชายตาดูลมหายใจของผู้อื่น ทว่าในแววตากลับมีความไหววูบประหลาดปรากฏขึ้นชั่วขณะ เมื่อพบว่าบุรุษผู้นี้สามารถมองทะลุค่ายกลบรรพกาลที่นางใช้เวลาสร้างมานานนับร้อยปีได้ด้วยการมองเพียงปราดเดียว "สามหาว!" จื่อเวยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกพยางค์หนักแน่นดุจค้อนเหล็กฟาดลงบนแผ่นอก "เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงอาจหาญล่วงล้ำเขตหวงห้ามแห่งหอคอยดารา? หรือคิดว่าชื่อเสียง 'จอมยุทธ์อัจฉริยะ' จากสำนักนอกด่าน จะปกป้องหัวบนบ่าของเจ้าได้พ้นคมกระบี่ของข้า?" มู่เฉินหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่ได้ถอยหลังแม้แต่ครึ่งก้าว ร่างสูงโปร่งก้าวเข้าไปประชิดนางอีกหนึ่งก้าวอย่างอาจหาญ กลิ่นอายจางๆ ของหมึกจีนและสมุนไพรวิเศษลอยแตะจมูก ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจคน "ข้าหาได้ต้องการท้าทายคมกระบี่ของเซียนจื่อเวยไม่..." มู่เฉินเงยหน้าขึ้นสบตาคู่สวยนั้นอย่างไร้ความเกรงกลัว ประกายตาคมปลาบสะท้อนภาพใบหน้างดงามเย็นชาของนางไว้อย่างชัดเจน "ข้าเพียงแต่มาเพื่อ... ถอนคำสาปแห่งดาราโลหิตที่กำลังกัดกินเส้นชีพจรปราณของท่านทีละน้อย ในทุกค่ำคืนวันเพ็ญต่างหากเล่า" ร่างบางของเซียนจื่อเวยสะท้านเฮือก เปลือกตากระตุกวูบอย่างควบคุมไม่อยู่ ความลับที่นางเก็บซ่อนไว้เหนือสิ่งอื่นใด ความเจ็บปวดที่กัดกินวิญญาณทุกคราที่ดวงจันทร์เต็มดวง เหตุใดบุรุษผู้นี้จึงล่วงรู้? หรือว่าเขาเป็นสายลับของฝ่ายศัตรู? หรือว่าเขาคือ... ก่อนที่ความสงสัยในใจจะทันได้คลี่คลาย จื่อเวยก็สะบัดมือขวาออกอย่างรวดเร็ว กระบี่เซียนเล่มยาวสีครามสว่างวาบถูกชักออกจากฝัก พุ่งตรงเข้าจ่อที่ลำคอของมู่เฉินในระยะประชิด ปลายคมกระบี่เย็นเฉียบจนผิวเนื้อระคายเคือง ทว่ามู่เฉินกลับยังคงแย้มยิ้ม มุมปากหยักลึกด้วยความมั่นใจ ไม่หลบเลี่ยงแม้แต่น้อย "เจ้ากล้าเดิมพันชีวิตกับคำพูดของข้าหรือไม่... เซียนจื่อเวย?" มู่เฉินกระซิบแผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในโสตประสาท ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงคำรามต่ำจากท้องนภาก็ดังสนั่นหวั่นไหว เมฆดำทะมึนก่อตัวหมุนวนเป็นรูปพายุหมุนเหนือหอคอยดารา แสงสีทองแปลกประหลาดสาดส่องลงมาจากรอยแยกของมิติ พร้อมๆ กับเงาร่างปริศนาสามร่างที่พุ่งทะยานทะลุกำแพงค่ายกลเข้ามาด้วยจิตสังหารอันรุนแรง แผ่พุ่งปกคลุมไปทั่วสารทิศ! "ระวัง!" จื่อเวยอุทานออกมาโดยไม่รู้ตัว มือเรียวที่ถือกระบี่สั่นเทาเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า... พวกมันมาเร็วกว่าที่ชะตาฟ้าทำนายไว้ถึงสามัตร! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในวิถียุทธภพอันลึกล้ำนี้ด้วยกันนะครับ