วันที่โลกพลิกผัน

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มถูกกระแทกลงบนพื้นผิวกระจกโต๊ะทำงานราคาแพงด้วยแรงที่มากพอจะทำให้หัวใจของคนที่นั่งอยู่กระตุกวูบ รินรดาเงยหน้าขึ้นจากจอคอมพิวเตอร์ แววตาคมกริบกวาดมองผ่านกรอบแว่นสายตาไปยังร่างอ้วนท้วมของเมธา รองประธานบริษัทผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จในแผนกดีไซน์ ขณะที่เสียงซุบซิบของเพื่อนร่วมงานนับสิบชีวิตในห้องทำงานแบบโอเพ่นแผนกเงียบกริบลงทันทีราวกับถูกกดปุ่มปิดเสียง "คุณอธิบายเรื่องนี้หน่อยสิ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำของเมธาเจือไปด้วยความเย้ยหยันและรอยยิ้มมุมปากที่ผู้ชายคนนี้มักจะใช้เวลาเหยียบย้ำใครสักคนให้จมดิน "ผลงานคอลเลกชัน 'Aethelgard' ที่บริษัทคู่แข่งเปิดตัวไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว มันดันมีลายเส้น โครงสร้าง และดีเทลทุกระเบียดนิ้วเหมือนกับไฟล์งานต้นฉบับที่คุณส่งให้ผมตรวจสอบเมื่อวานนี้เป๊ะๆ... คุณจะแก้ตัวว่ายังไงดีล่ะครับ?" รินรดาไม่แม้แต่จะกะพริบตา เธอนั่งหลังตรง มือเรียวประสานกันไว้บนตักอย่างเยือกเย็น หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความตกใจเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและความจริงอันน่าสะอิดสะเอียนที่เธอเพิ่งกระจ่างแจ้งในวินาทีนี้เอง "ไฟล์งาน 'Aethelgard' เป็นผลงานที่ฉันใช้เวลาอดหลับอดนอนร่างมันขึ้นมาด้วยตัวเองตลอดสามเดือนเต็ม และคนที่เข้าถึงโฟลเดอร์รหัสผ่านระดับสูงนี้ได้ มีเพียงฉันกับคุณ... เมธา" เสียงของรินรดานุ่มนวลแต่มั่น คง ทว่าทรงพลังจนทำให้เมธาชะงักไปชั่วขณะ "นี่คุณกล้ากล่าวหาผมงั้นเหรอ!" เมธาขึ้นเสียงตบโต๊ะดังปัง ใบหน้าอวบอูมแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกจี้ใจดำ "หลักฐานคาตาแบบนี้ยังจะกล้าดึงดันอีก! ทางคณะผู้บริหารประชุมด่วนกันแล้ว และเราลงความเห็นตรงกันว่า พฤติกรรมขายความลับบริษัทเพื่อแลกกับผลประโยชน์ส่วนตัวของคุณ มันทุจริตและไร้ซึ่งจรรยาบรรณสิ้นดี!" เอกสารใบแจ้งปลดออกสีขาวสะอาดถูกเลื่อนมาตรงหน้า รินรดาก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้นที่มีลายเซ็นอนุมัติไล่ออกอย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้ว รอยยิ้มบางเบาแต่เยnชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว ช่างน่าขันสิ้นดี... สามปีที่เธอทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างชื่อเสียงให้บริษัทแห่งนี้ แลกมาด้วยการถูกเขี่ยทิ้งราวกับเศษขยะทันทีที่ผลงานชิ้นเอกชิ้นสุดท้ายถูกสูบเลือดสูบเนื้อจนหมดตัว "เซ็นชื่อรับทราบซะ แล้วก็ไสหัวออกไปจากบริษัทของเราซะรินรดา อย่าได้หวังว่าจะเอาผลงานขยะนี่ไปใช้ที่ไหนได้อีก เพราะลิขสิทธิ์ทุกอย่างตอนนี้ เป็นของบริษัทเราโดยสมบูรณ์!" เมธายิ้มเยาะด้วยความสะใจ ชัยชนะอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ค่าตอบแทนมหาศาลจากบริษัทคู่แข่งที่ซื้อลิขสิทธิ์ตัดหน้าไปกำลังจะเข้าบัญชีลับของเขาในไม่ช้า รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อเชิร์ตสีขาวสะอาดและกางเกงสแลคเข้ารูปทำให้เธอดูสง่างามและทรงอำนาจยิ่งกว่าผู้บริหารพุงพลุ้ยที่นั่งอยู่ตรงข้าม เธอหยิบปากกาหมึกซึมราคาแพงขึ้นมาจรดปลายลงบนกระดาษใบนั้นอย่างไม่ลังเล ลายมือชื่อของเธอคมกริบและเด็ดเดี่ยว "จำคำของฉันเอาไว้ให้ดีนะคะ เมธา..." รินรดาโน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เย็นยะเยือกจนสันหลังของชายวัยกลางคนวาบหวิว "สิ่งที่พวกคุณปล้นไปในวันนี้... ฉันจะทำให้พวกคุณต้องกราบเท้าเอามาคืนฉัน พร้อมกับดอกเบี้ยที่แพงจนพวกคุณไม่มีปัญญาจ่ายเลยทีเดียว" สิ้นคำพูดนั้น เธอก็หันหลังเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง เก็บข้าวของส่วนตัวลงในกล่องกระดาษลังใบเล็ก ท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่มองมาด้วยความสมเพชและสมน้ำหน้า โดยไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า แววตาของดีไซเนอร์สาวตกอับคนนี้ ไม่มีร่องรอยของความพ่ายแพ้หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายไฟแห่งการแก้แค้นที่ลุกโชนอย่างเงียบเชียบ รินรดาก้าวเท้าเดินออกมาจากตึกสำนักงานใหญ่ใจกลางเมือง ลมหายใจเฮือกแรกรับอากาศภายนอกที่ร้อนระอุ แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันช่างสดชื่นเหลือเกิน โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสั่นครึ่ำขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากธนาคาร *[ธนาคารมหาอำนาจ: บัญชีของคุณได้รับการโอนเงินเข้า จำนวน 50,000,000 บาท]* เธอกดปิดหน้าจอ เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าด้วยท่าทางเรียաբเฉย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองตึกสูงระฟ้าฝั่งตรงข้าม ซึ่งเป็นอาคารสำนักงานใหญ่ของกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์และสื่อบันเทิงที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ—อาคารที่มูลค่าของมันสูงลิ่วจนคนทั้งตึกที่เธอเพิ่งเดินออกมาไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อเศษกระเบื้องปูพื้น ทันใดนั้นเอง รถยนต์โรลส์-รอยซ์ แฟนธอม สีดำสนิทรุ่นสั่งทำพิเศษคันยาวเหยียด ก็แล่นมาจอดเทียบฟุตบาทอย่างเงียบเชียบ ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดอิตาลีราคาแปดหลักของ 'คินน์' ประธานหนุ่มผู้กّمอำนาจและเป็นบุคคลที่ทรงอิทธิพลที่สุดในแวดวงธุรกิจก้าวลงมา ชายหนุ่มปรายตามองรินรดาที่ยืนถือกล่องกระดาษลังอยู่ ก่อนที่เขาจะเดินตรงเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ถอดแว่นกันแดดสีชาออก เผยให้เห็นนัยน์ตาคมกริบที่มักจะทำให้คู่เจรจาต้องเข่าอ่อน "จัดการขยะเสร็จแล้วใช่ไหมครับ... ที่รัก" เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์เอמהถามด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ "รถพร้อมแล้วครับ คุณหญิงของผม... จะให้ผมไปถล่มตึกไหนก่อนดีล่ะวันนี้?" เค้กวานิลลาขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาเปิดฉากความสะใจครั้งนี้ด้วยกันนะคะ