แค่พบกันก็เปิดสงคราม

เสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังลอดผ่านหน้ากากเชื่อมเหล็ก ไม่ได้ทำให้คีย์ ธันวา รู้สึกอยากจะหัวเราะตามแม้แต่น้อย สถาปนิกหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและกางเกงสแลคเข้ารูปยืนนิ่งสนิทอยู่บนพื้นคอนกรีตเปลือยของชั้นสิบสอง อาคารสูงระฟ้าที่กำลังอยู่ระหว่างการก่อสร้าง ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแผ่นพิมพ์เขียวที่กางอยู่บนโต๊ะสนามชั่วคราวเบาๆ แต่จังหวะนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ถูกสะกดกลั้นไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “แปลนตรงนี้ คุณแก้ตามที่ผมส่งอีเมลไปเมื่อคืนหรือยังครับ วิศวกรลินิน” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมานั้นราบเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังรู้สึกได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากความนิ่งสนิทนั้น คีย์เงยหน้าขึ้นสบตาผู้หญิงที่ยืนกอดอกพิงเสาปูนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ลินิน วิศวกรโยธาสาวเจ้าของเรือนผมรวบตึงเป็นหางม้าและสวมหมวกนิรภัยสีขาว เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มหยันแบบที่เขาเห็นแล้วอยากจะเดินเข้าไปหยิกให้หายหมั่นไส้ “แปลนที่คุณส่งมาตอนตีสองเนี่ยนะเหรอคะ สถาปนิกคีย์” ลินินทวนคำด้วยน้ำเสียงกวนประสาทที่ทำเอาคีย์เกือบจะเผลอกัดกรามจนกรามค้าง “ฉันนอนหลับไปนานแล้วค่ะ ไม่ได้ว่างพกแล็ปท็อปไว้ใต้หมอนเหมือนคุณ แล้วอีกอย่าง... เสาโครงสร้างตรงจุดนี้ มันไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อรองรับน้ำหนักมหาศาลแบบที่อีเมล ‘เร่งด่วน’ ของคุณเพ้อเจ้อหรอกนะ” “เพ้อเจ้อเหรอครับ?” คีย์ทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอของเขาต่ำทุ้มและเย็นเยียบจนน่าขนลุก เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง “ตึกนี้ถล่มลงมาเมื่อไหร่ คนที่ต้องติดคุกไม่ใช่ผมที่เป็นคนออกแบบความงาม แต่มันคือคุณ... วิศวกรผู้ทรงคุณวุฒิที่เอาแต่อ่านค่าความแข็งแรงจากตำราโบราณโดยไม่ดูความเป็นจริงของหน้างาน” ลินินไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เธอก้าวสวนขึ้นมาหนึ่งก้าวด้วยซ้ำจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงแค่คืบ ดวงตากลมโตสีนิลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว ประกายไฟในแววตาทั้งสองคู่ปะทะกันราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านอากาศที่อบอ้าวของไซต์งาน “อีโก้ของคุณมันค้ำคอจนมองไม่เห็นความจริงแล้วต่างหากล่ะ สถาปนิกธันวา” ลินินเอ่ยทีละคำ ชัดเจนและบาดลึก “คุณอยากให้มันสวย จนลืมไปว่าฟิสิกส์มันไม่ได้สนใจว่าเส้นโค้งพาราโบลาของคุณจะดูโมเดิร์นแค่ไหน ถ้าเสามันรับแรงไม่ได้ มันก็คือพัง... และฉันไม่มีวันยอมให้โครงสร้างที่ฉันต้องเซ็นรับรองความปลอดภัย ต้องพังลงเพราะอีโก้บ้าๆ ของคนอยากสร้างชื่อเสียงหรอกนะ” คีย์หยุดยืนประจันหน้ากับเธอ ระยะห่างที่ใกล้จนได้กลิ่นจางๆ ของเหงื่อผสมกับกลิ่นฝุ่นปูนและกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ บนตัวเธอ ทำให้สมาธิที่เคยมั่นคงของเขาเริ่มสั่นคลอน ปากร้ายๆ ของเธอและท่าทางเชิดรั้นนั่นช่างน่าหมั่นไส้... แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ดึงดูดสายตาของเขาให้ละไปจากใบเนื้องานไม่ได้เลยสักวินาทีเดียว เขาก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อลดระดับสายตาให้เสมอเธอ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “ปากเก่งจังนะครับ... หวังว่าผลงานคำนวณของคุณจะดีเท่ากับฝีปากที่คุณใช้เถียงผมนะ” “มั่นใจในผลงานของตัวเองมากกว่าความปากเสียของคุณก็แล้วกันค่ะ” ลินินย้อนกลับทันควันโดยไม่กะพริบตา แม้หัวใจในอกจะเต้นแรงผิดจังหวะด้วยความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปจนเธอต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติ บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่เงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดผ่านโครงเหล็กและเสียงคนงานก่อสร้างที่อยู่ชั้นล่างแว่วขึ้นมาไกลๆ เคมีที่พุ่งพล่านและความคุกรุ่นทางอารมณ์ทำให้พื้นที่รอบตัวราวกับถูกบีบอัดให้แคบลงเรื่อยๆ คีย์จ้องมองเธอด้วยแววตาที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้ภายใต้ความซึนและท่าทีเย็นชา ขณะที่ลินินยังคงเชิดหน้าท้าทาย ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันใดๆ ทั้งสิ้น ในเสี้ยววินาทีที่คีย์กำลังจะอ้าปากตอกกลับด้วยประโยคที่แสบสันยิ่งกว่าเดิม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากบันไดหนีไฟด้านหลัง พร้อมกับเสียงตะโกนทักที่ทำลายความเงียบลงอย่างกะทันหัน “คุณคีย์ครับ! คุณลินิน! แย่แล้วครับ... ทางสำนักงานใหญ่โทรมาแจ้งด่วน ประธานกรรมการกำลังเดินทางมาตรวจไซต์งานตอนนี้เลยครับ!” คีย์ชะงัก สายตาที่เคยจดจ่ออยู่กับริมฝีปากของหญิงสาวตรงหน้าตวัดกลับไปมองทางต้นเสียงทันที ขณะที่ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าที่เคยรั้นและมั่นใจเมื่อครู่เผือดสีลงเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าพวกเขายังไม่ได้เคลียร์เรื่องแบบแปลนที่ขัดแย้งกันให้จบเรียบร้อยเลยแม้แต่นิดเดียว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมนะครับ