ความฝันที่ถูกแช่แข็ง

"ในเมื่อคุณอยากรู้ชีวิตฉันนัก ก็ลองอ่านนี่ดูสิ ว่าคุณพร้อมจะรับผิดชอบกับสิ่งที่เห็นมากแค่ไหน" คำพูดนั้นไม่ได้มาพร้อมความเกรี้ยวกราด แต่มันคือความนิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่ถูกแช่แข็ง รินโยนสมุดปกหนังเก่าคร่ำคร่าเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะไม้เตี้ยๆ ในร้านกาแฟที่เงียบเชียบที่สุดย่านถนนบรรทัดทอง เสียงกระดาษกระทบโต๊ะฟังดูหนักอึ้งกว่าที่ควรจะเป็น ในมือของเธอมีแก้วกาแฟเย็นที่ละลายจนน้ำแข็งจืดชืดไปหมดแล้ว เช่นเดียวกับแววตาของเธอที่ไม่ได้สะท้อนแสงไฟสลัวของร้านแม้แต่น้อย วินชะงักมือที่กำลังจะหยิบกล้องคู่ใจขึ้นมาจัดระเบียบเลนส์ เขาเงยหน้ามองหญิงสาวตรงข้าม นัยน์ตาของรินวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งขืน เธอไม่ได้มองเขา แต่มองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่พร่ามัวไปด้วยคราบฝนตกค้างจากเมื่อคืน "ความรับผิดชอบ... คุณหมายถึงอะไรครับริน" วินถามเสียงเรียบ สังเกตเห็นปลายนิ้วของเธอที่สั่นเทาขณะจับหลอดกาแฟ "ความรับผิดชอบที่ว่า ถ้าคุณเห็นตัวตนที่แท้จริงของฉันแล้ว คุณจะยังมองฉันด้วยสายตาแบบเดิมอยู่ไหม หรือสุดท้ายคุณก็จะกลายเป็นคนแปลกหน้าอีกคน ที่รีบเดินหนีไปเมื่อเห็นว่าโคลนตมที่ฉันจมอยู่มันเริ่มกระเด็นไปโดนเสื้อผ้าสะอาดๆ ของคุณ" เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แตะไปถึงดวงตาเลยแม้แต่นิด วินไม่ตอบ เขาเอื้อมมือไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาเปิด หน้ากระดาษเหลืองกรอบมีลายมือหวัดๆ บันทึกความฝันที่ถูกจดไว้เป็นข้อๆ พร้อมขีดฆ่าด้วยปากกาสีแดงฉานแทบทุกบรรทัด มันไม่ใช่บันทึกประจำวัน แต่มันคือ 'บัญชีความสูญเสีย' *‘คอร์สเรียนวาดภาพที่ปารีส - ยกเลิกเพราะค่ารักษาพยาบาลแม่’* *‘เงินออมสำหรับการเปิดแกลเลอรีเล็กๆ - จ่ายค่าดอกเบี้ยหนี้นอกระบบที่พ่อก่อไว้’* *‘ชีวิตที่ต้องการความเงียบ - แลกกับการทำงานล่วงเวลาจนเกือบหูดับในออฟฟิศนรก’* ทุกบรรทัดเหมือนมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกของวิน เขาเงยหน้าขึ้นมองรินอีกครั้ง คราวนี้เขาเห็นรอยคล้ำใต้ตาที่เธอพยายามปกปิดด้วยเครื่องสำอางหนาเตอะ และรอยย่นระหว่างคิ้วที่บอกเล่าว่า เธอไม่ได้นอนหลับสนิทมานานแค่ไหนแล้ว "ทำไมถึงเพิ่งบอกผมตอนนี้ครับ" วินเอ่ยถามเบาๆ "เพราะฉันเหนื่อย..." รินตอบสั้นๆ ก่อนจะวางแก้วลงจนเกิดเสียงดัง "วิน คุณรู้ไหมว่าเมืองนี้มันฉลาดมาก มันสร้างความหวังให้เราหยิบฉวยเหมือนผลไม้ที่แขวนอยู่บนที่สูง พอมันเห็นเราเขย่งจนสุดตัว มันก็ค่อยๆ ดึงกิ่งไม้นั้นให้สูงขึ้นไปอีก จนสุดท้ายเราก็แค่คนโง่ที่ยืนคอตั้งบ่าอยู่กลางถนน มองดูคนอื่นที่เขาเกิดมาพร้อมบันไดก้าวข้ามหัวเราไป" เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาประหยัดผสมกับกลิ่นไอแดดอับๆ ของชุดทำงานเตะจมูกวิน มันเป็นกลิ่นของความพยายามที่ล้มเหลว "คุณถ่ายรูปคนอื่นมาเยอะ คุณเคยถ่ายรูปความพ่ายแพ้ของตัวเองบ้างไหมล่ะวิน?" วินนิ่งอึ้ง เขาพยายามจะนึกหาคำปลอบโยนที่สวยหรูตามแบบฉบับนักเขียน แต่ทว่าในห้วงความคิดของเขากลับนึกถึงตอนที่เขาต้องจำใจขายกล้องตัวแรกเพื่อเอาเงินไปประกันตัวพี่ชายเมื่อห้าปีก่อน ความรู้สึกผิดที่เขากดทับไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจค่อยๆ ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอยู่ที่ลำคอ "ผมไม่ได้ถ่ายรูปความพ่ายแพ้..." วินตอบเสียงแหบพร่า "ผมแค่พยายามลบมันออกไปจากเฟรมภาพตลอดเวลา จนลืมไปว่าภาพที่ไม่มีจุดตำหนิเลย... มันคือภาพที่ไม่มีความจริงอยู่เลยสักนิด" รินหัวเราะร่วน เป็นหัวเราะที่ฟังดูหดหู่ที่สุดเท่าที่วินเคยได้ยิน "งั้นเราก็ต่างเป็นคนขี้ขลาดทั้งคู่สินะ คนหนึ่งซ่อนความเจ็บไว้ในเลนส์ อีกคนซ่อนความพังไว้ในสมุดเล่มนี้" ทันใดนั้น บรรยากาศภายในร้านที่เคยเงียบสงบกลับถูกแทรกแซงด้วยเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่สั่นรัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนเดินตรงดิ่งเข้ามาที่โต๊ะของพวกเขา วินเงยหน้าขึ้นมองด้วยสัญชาตญาณของการเป็นช่างภาพ และสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขารู้สึกเหมือนลมหายใจถูกพรากไปชั่วขณะ ชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงที่ดูไม่เข้ากับร้านกาแฟซอมซ่อแห่งนี้ยืนตระหง่านอยู่ข้างหลังริน ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนในร้านต้องก้มหน้าหนี รินที่เห็นเงาสะท้อนในกระจกถึงกับตัวแข็งทื่อ ปลายนิ้วที่จับสมุดเล่มนั้นสั่นแรงจนมันหลุดมือร่วงลงบนพื้น "แม่บอกผมว่ารินย้ายมาอยู่ที่นี่" ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น "แต่ไม่คิดว่าจะมานั่งคลุกคลีอยู่กับไอ้ช่างภาพไส้แห้งที่วันๆ เอาแต่ถ่ายรูปขยะข้างถนนแบบนี้... กลับบ้านเดี๋ยวนี้ ริน" รินลุกขึ้นยืนช้าๆ ราวกับถูกกระชากวิญญาณ สายตาที่เธอมองวินเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเจ็บปวดอีกต่อไป แต่มันคือความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิด "วิน... ถ้าคุณอยากเห็นความจริงที่มากกว่าในสมุดเล่มนี้" รินกระซิบเบาๆ ในขณะที่เธอกำลังก้าวเดินออกไปพร้อมชายแปลกหน้า "พรุ่งนี้ไปที่โกดังร้างท้ายตลาดมืดตอนเที่ยงคืน... แต่อย่าเอากล้องไปเด็ดขาด ถ้าคุณอยากมีชีวิตรอดกลับมา" ประตูร้านปิดลงทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว วินก้มลงเก็บสมุดเล่มนั้นขึ้นมา ทว่าขณะที่เขากำลังจะเปิดหน้าถัดไป สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่เสียบไว้ที่ปกหลัง มันไม่ใช่รูปวิวทิวทัศน์หรือรูปครอบครัว แต่มันคือรูปของ 'ลุงสมหมาย' ที่กำลังถือของบางอย่างในมือ... ของที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับการตายปริศนาของนักข่าวท้องถิ่นที่เพิ่งเป็นข่าวใหญ่เมื่อสัปดาห์ก่อน! หัวใจของวินเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก นี่เขาเพิ่งก้าวเท้าเข้าสู่เส้นทางที่อันตรายกว่าที่เขาคิดไว้หลายเท่าตัวเสียแล้ว ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอ่านความในใจของคนเมืองไปพร้อมกับผมนะครับ