แสงสีที่หลอกตา

"ถ้าคุณจะยืนจ้องหน้าผมด้วยแววตาเหมือนอยากจะฆ่าใครสักคนให้ตายคามือแบบนั้น ผมแนะนำว่าไปหาเครื่องดื่มเย็นๆ สักแก้วดีกว่าครับ มันจะช่วยให้ค่ำคืนนี้ผ่านไปได้ง่ายขึ้น" เสียงทุ้มต่ำของชายแปลกหน้าในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบทำให้วินชะงัก ร่างสูงของช่างภาพหนุ่มยืนแข็งทื่ออยู่มุมมืดของระเบียงห้องจัดเลี้ยงชั้นห้าสิบของโรงแรมหรู ใจที่เต้นรัวจากเหตุการณ์เมื่อวานยังไม่ทันสงบดี ความสับสนใหม่ก็ถาโถมเข้ามาในวินาทีที่เขากวาดสายตาผ่านเลนส์กล้องตัวโปรดไปเห็นร่างที่คุ้นตา ริน... เธอไม่ได้อยู่ในเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์ที่คุ้นตา แต่วันนี้เธออยู่ในชุดราตรีสีดำสนิทที่ขับผิวขาวผ่องให้ดูซีดเซียว ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดจ้านเกินวัย ราวกับกำลังแสดงละครบทที่เธอเกลียดชังที่สุดในชีวิต วินขยับตัวหลบเข้าไปหลังเสาหินอ่อน มือที่กำกล้องแน่นสั่นเทาเล็กน้อย เขาเห็นเธอยืนอยู่ข้างชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมที่โอบเอวเธอไว้ด้วยท่าทางถือสิทธิ์ รินยิ้ม... แต่มันไม่ใช่รอยยิ้มที่เขาเคยเห็นจากเธอตอนนั่งกินบะหมี่ข้างทางด้วยกัน มันเป็นยิ้มที่ไร้แววตา ยิ้มที่ดูเหมือนหน้ากากพลาสติกราคาแพงที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ "ดูไม่ออกหรือไงว่าเขากำลังถูกล่า" วินพึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นแหบพร่า เขากดชัตเตอร์บันทึกภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าไว้โดยสัญชาตญาณ แสงแฟลชวูบวาบจากงานสังสรรค์ดูเหมือนจะกลายเป็นอาวุธที่ทิ่มแทงความรู้สึกของเขา วินไม่เคยคิดมาก่อนว่าภายใต้ฉากหน้าที่สวยหรูของมหานครแห่งนี้ จะมีมุมที่กดทับผู้คนให้กลายเป็นเพียงสินค้าประดับบารมีได้น่ารังเกียจถึงเพียงนี้ รินหันมาทางมุมมืดที่วินยืนอยู่พอดี แววตาของเธอวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกลมพัดแรง เธอเห็นเขา... เขาดูออกจากการที่มือที่ถือแก้วไวน์ของเธอสั่นระริกจนไวน์สีแดงฉานกระฉอกเปื้อนชุดราคาแพง "ขอโทษนะครับ..." รินเอ่ยเสียงเบาหวิวกับชายคนนั้นก่อนจะวางแก้วลงแล้วผละออกมาด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน เธอเดินตรงมาทางระเบียงราวกับคนละเมอ วินถอยกรูดไปข้างหลัง ทว่าเขากลับชนเข้ากับใครบางคนที่ยืนจ้องเขาอยู่ก่อนแล้ว "นายเป็นใคร? นักข่าวหรือสายสืบ?" ชายชุดสูทคนเดิมที่ทักเขาก่อนหน้านี้ขยับเข้ามาใกล้ กลิ่นซิการ์ราคาแพงโชยเข้าจมูกจนวินรู้สึกมวนท้อง "กล้องตัวนั้น... มีอะไรที่นายไม่ควรเห็นอยู่หรือเปล่า" "ผมก็แค่คนผ่านมาเห็นแสงสีที่มันหลอกตาคนเท่านั้นแหละครับ" วินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะเริ่มตระหนักว่าเขาเพิ่งเดินเข้าสู่กรงขังที่มองไม่เห็นเข้าเต็มเปา รินเดินมาถึงระเบียงพอดี เธอเห็นวินยืนเผชิญหน้ากับชายแปลกหน้าคนนั้น ลมหายใจของเธอขาดห้วงไปทันที เธอรีบปรี่เข้ามาคว้าแขนวินไว้แน่น แรงบีบจากนิ้วเรียวเล็กส่งผ่านความหวาดกลัวมาถึงเขาอย่างชัดเจน "วิน... คุณมาที่นี่ได้ยังไง" เสียงของเธอสั่นเครือ "รีบออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้ อย่าหันหลังกลับไปมองเด็ดขาด!" วินมองลึกลงไปในดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความฝัน แต่ตอนนี้กลับเหลือเพียงความสิ้นหวัง เขาเพิ่งเข้าใจในวินาทีนั้นเองว่า ทำไมรินถึงยอมก้มหัวให้กับการตัดสินใจที่ทำลายศักดิ์ศรีตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า หนี้สิน... สิ่งที่เขามองว่าเป็นเพียงตัวเลข แต่สำหรับเธอมันคือโซ่ตรวนที่ล่ามขาจนขยับไปไหนไม่ได้ "ผมไม่ปล่อยคุณไว้ที่นี่คนเดียวหรอกริน" วินกระซิบ "คุณไม่เข้าใจ!" รินตะคอกเบาๆ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงเผาะลงบนหลังมือของเธอ "คนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณ... เขาไม่ใช่แค่คนรวยธรรมดา เขาคือคนที่กำลังไล่ล่าชีวิตฉัน และถ้าคุณยังไม่ไปตอนนี้ พรุ่งนี้เช้าคุณจะไม่ใช่แค่ช่างภาพ... แต่คุณจะเป็นเพียงร่างที่ไร้ลมหายใจในหน้าข่าวอาชญากรรม" ชายในชุดสูทหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเยือกเย็นและไร้หัวใจ เขาเดินเข้ามาใกล้จนวินรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาล เขาเอื้อมมือมาแตะไหล่วินเบาๆ แต่สัมผัสนั้นกลับหนักอึ้งราวกับภูเขาทั้งลูก "รินครับ... ดูเหมือนเพื่อนของคุณจะอยากรู้เรื่องราวในมหานครนี้มากเหลือเกิน" ชายคนนั้นกล่าวพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของวิน "งั้นผมจะพาคุณไปดู... ว่าเงาที่ซ่อนอยู่ใต้แสงไฟพวกนี้ มันน่ากลัวกว่าที่คุณจินตนาการไว้แค่ไหน" ทันใดนั้น ไฟในงานก็ดับลงพร้อมกันทั้งห้อง ความมืดสนิทเข้าครอบคลุมทุกพื้นที่ วินสัมผัสได้ถึงแรงกระชากที่แขน เขาถูกลากออกไปจากระเบียงท่ามกลางเสียงกรีดร้องของผู้คน รินพยายามรั้งเขาไว้แต่กลับถูกผลักจนล้มลงกับพื้น ในความมืดมิดนั้น เสียงหนึ่งกระซิบข้างหูวินด้วยน้ำเสียงที่เขาไม่มีวันลืม "เราเจอกันอีกแล้วนะครับ... ช่างภาพผู้ช่างสังเกต" นั่นไม่ใช่เสียงของชายในชุดสูท... แต่มันคือเสียงของลุงสมหมาย คนเก็บของเก่าที่ควรจะอยู่กองขยะริมถนนในตอนนี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในมหานครที่ไม่มีวันหลับใหลแห่งนี้ด้วยนะครับ