แผนการร้าย

กลิ่นดินปืนอบอวลอยู่ในอากาศ คละเคล้าไปกับกลิ่นขยะเน่าเสียในซอยตันหลังตึกแถวเก่าแก่ที่ผมแทบไม่ได้สังเกตเห็นมันด้วยซ้ำในยามปกติ วินาทีที่ร่างของผมกระแทกเข้ากับลุงสมหมาย แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจแทบขาดห้วง เสียงกระสุนนัดที่สองตามมาติดๆ มันเฉียดผ่านไหล่เสื้อของผมไปจนเกิดรอยไหม้และกลิ่นไหม้จางๆ ก่อนจะไปฝังตัวลงในถังขยะเหล็กจนเกิดเสียงดังกังวาน "หมอบลง! อย่าขยับ!" ผมคำรามในลำคอ มือหนาคว้าคอเสื้อลุงสมหมายกดให้ต่ำที่สุดเท่าที่จะทำได้ ในใจผมนึกถึงริน เธอควรจะถึงจุดนัดพบในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หากเธอเดินเข้ามาในซอยนี้ตอนนี้... ผมไม่อยากจะจินตนาการต่อเลยจริงๆ หัวใจของผมเต้นรัวจนสั่นสะเทือนไปถึงแผ่นหลังที่แนบไปกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ รอบตัวเราเงียบสงัดราวกับโลกหยุดหมุน มีเพียงเสียงหอบหายใจรวยรินของลุงสมหมายที่ดูเหมือนจะช็อกจนตัวสั่นเทา "วิน... พวกมันเอาจริง" ลุงสมหมายกระซิบ เสียงของแกแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่เคยเห็นมาก่อน "ผมบอกคุณแล้ว... เอกสารนั่น มันไม่ใช่แค่เรื่องของคนคนเดียว มันคือระบบ... ระบบที่คอยกัดกินพวกเราอยู่" ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่สายตาของผมสอดส่องไปตามมุมมืดของซอย แสงไฟนีออนจากตึกข้างๆ กะพริบถี่ๆ เหมือนจังหวะชีพจรที่กำลังจะขาดหาย เงาร่างตะคุ่มที่ปลายซอยขยับตัวช้าๆ มันไม่ได้รีบร้อนหนี แต่มันกำลังยืนดู... ราวกับจะประเมินว่าเหยื่อของมันตายหรือยัง "ลุงฟังผมนะ" ผมกระซิบข้างหูแก พยายามคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะตื่นตระหนกจนแทบเสียสติ "ทิ้งของทุกอย่างไว้ตรงนี้ แล้วคลานไปทางซ้าย ออกไปทางตรอกเล็กๆ ที่ทะลุไปถนนใหญ่ ผมจะเบี่ยงเบนความสนใจพวกมันเอง" "จะบ้าหรือไง! คุณจะเอาตัวไปแลกกับพวกมือปืนเนี่ยนะ!" แกคว้าแขนเสื้อผมไว้แน่น แรงบีบนั้นสะท้อนถึงความห่วงใยที่เกินกว่าจะเป็นแค่คนรู้จัก "ผมเป็นคนถ่ายภาพชีวิตคนอื่นมาทั้งชีวิตลุง... ครั้งนี้ ขอให้ผมได้บันทึก 'ความเป็นมนุษย์' ของตัวเองบ้างเถอะ" ผมพูดพลางส่งยิ้มที่ฝืดเฝื่อนที่สุดในชีวิตให้แก ก่อนจะคว้ากล้องตัวเก่งที่แขวนคออยู่ ขึ้นมาปรับค่ารูรับแสงในเสี้ยววินาที ผมขยับตัวออกจากมุมอับ จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของคนกลุ่มหนึ่งดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่แค่หนึ่งคน แต่มันมาเป็นทีม แสงไฟจากไฟฉายแรงสูงสาดส่องเข้ามาในซอย กวาดไปมาเหมือนหาตัวแมลงในความมืด "รู้ว่ามึงยังอยู่ตรงนั้น" เสียงทุ้มต่ำดังก้องออกมาจากความมืด มันเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยอำนาจและความเย่อหยิ่ง "ส่งไอ้แฟลชไดรฟ์นั่นมา แล้วกูจะปล่อยให้มึงเดินออกไปจากซอยนี้แบบครบสามสิบสอง... นี่คือข้อเสนอสุดท้ายนะไอ้หนุ่ม" ผมกัดฟันกรอด นิ้วชี้วางอยู่บนปุ่มชัตเตอร์ ไม่ใช่เพื่อถ่ายภาพ แต่มันคือปฏิกิริยาตอบโต้ของสัญชาตญาณ ผมค่อยๆ ขยับตัวไปด้านหลังถังขยะใหญ่ พลางมองหาทางรอด ริน... เธอจะมาถึงเมื่อไหร่กันนะ ถ้าเธอมารู้เห็นเรื่องนี้ ชีวิตที่เธอพยายามประคับประคองมาตลอดจะพังทลายลงในพริบตา "มึงคิดว่ามึงกำลังทำเพื่อความยุติธรรมเหรอ?" เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาอีก มันเยาะเย้ย "โลกนี้ไม่มีความยุติธรรมหรอกวิน มีแต่คนที่ถือไพ่เหนือกว่ากับคนที่ไม่มีแม้แต่กระดานจะให้เล่น" ผมสูดหายใจลึก กลิ่นอายของเมืองใหญ่ที่เคยกดทับตัวผมไว้ตอนนี้กลับกลายเป็นเชื้อเพลิงในใจ ผมไม่ได้สู้เพื่อความถูกต้องเพียงอย่างเดียว แต่ผมสู้เพื่อลุงสมหมาย เพื่อริน และเพื่อตัวผมเอง... คนที่เคยปล่อยมือจากครอบครัวในวันที่เลวร้ายที่สุด ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมปล่อยมือจากใครอีกแล้ว ผมโยนหมวกแก๊ปไปทางขวาพร้อมกับตะโกนสุดเสียง ทันทีที่เสียงปืนดังขึ้นอีกครั้ง ผมพุ่งตัวออกไปทางซ้ายอย่างสุดแรงเกิด โลกทั้งใบหมุนคว้าง ความมืดมิดเข้าปกคลุมวิสัยทัศน์ แต่ในวินาทีที่ผมคิดว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้ว แสงไฟหน้ารถคันหนึ่งก็สาดส่องเข้ามาในซอยอย่างจังจนแสบตา ร่างของใครบางคนก้าวลงจากรถคันนั้น ท่ามกลางเสียงเบรกที่ดังสนั่นจนกลบเสียงปืนไปหมดสิ้น คนคนนั้นก้าวเข้ามาในแสงไฟ รูปร่างที่คุ้นเคย แผ่นหลังที่ผมจำได้แม่นยำแม้ในวันที่มืดมิดที่สุด "ริน?" ผมหลุดปากเรียกชื่อเธอด้วยความตกใจ ขณะที่เธอกำลังก้าวเข้ามาโดยไม่สนใจปืนที่ยังคงเล็งมาทางเรา "หยุดเดี๋ยวนี้!" รินตะโกนก้อง เสียงของเธอไม่ได้สั่นเครือ แต่มันเต็มไปด้วยอำนาจที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน ในมือของเธอไม่ได้ถืออาวุธ แต่เป็นโทรศัพท์ที่กำลังไลฟ์สดผ่านโซเชียลมีเดีย พร้อมกับมีข้อความโชว์หราบนหน้าจอว่า 'พบหลักฐานการฆาตกรรมกลางเมือง' ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากของชายในชุดดำที่เดินนำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้นกลับไม่ได้หายไปเลยแม้แต่น้อย มันกลับกว้างขึ้นจนน่าขนลุก "ไลฟ์สดเหรอ?" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มอะไรบางอย่างในมือถือของเขาเอง "น้องสาว... รู้ไหมว่าสัญญาณอินเทอร์เน็ตทั้งเขตนี้ ถูกควบคุมโดยใครตั้งแต่นาทีที่มึงก้าวเท้าเข้ามาที่นี่แล้ว" ทันใดนั้น หน้าจอในมือรินก็มืดดับลง พร้อมกับเสียงสัญญาณขาดหายไปอย่างสิ้นเชิง ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของคนมองเมืองมาจนถึงบรรทัดนี้ด้วยใจจริงครับ