แปลนนี้ใครออกแบบ!

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรساสหนาเตอะดังปังจนน้ำในแก้วกาแฟของคีย์สั่นกระเพื่อม แรงสั่นสะเทือนนั้นไม่ได้มาจากแผ่นดินไหว แต่มาจากแรงอารมณ์ของสถาปนิกหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับมิลลิเมตรอย่าง “ธันวา” "คุณเอาสมองส่วนไหนคิดถึงกล้าเสนอแปลนนี้ออกมาครับ คุณพาย?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดอย่างถึงที่สุดดังขึ้น ท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ที่บรรยากาศอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าทีมวิศวกรและผู้บริหารต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรออกมาสักคน ในเมื่อสงครามระหว่าง 'หัวหน้าทีมสถาปนิก' กับ 'อินทีเรียดีไซเนอร์ตัวแม่' ได้ปะทุขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว ธันวาในชุดสูทสีเทาเข้มเข้ารูป ไทด์ถูกผูกไว้อย่างเป็นระเบียบไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังจ้องมองร่างบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยแววตาคาดโทษ เขาเกลียดความไม่สมเหตุสมผล และแปลนภายในที่ผู้หญิงคนนี้เพิ่งพรีเซนต์ไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว มันคือความหายนะทางวิศวกรรมชัดๆ! "สมองส่วนที่ทำให้งานมันไม่น่าเบื่อและไม่ออกมาเป็นแท่งคอนกรีตไร้จิตวิญญาณแบบที่คุณชอบไงคะ... อ้อ ลืมไป คุณธันวาคงเข้าใจแต่เรื่องคาน เสา และมุมฉาก จนลืมไปแล้วว่ามนุษย์เขาอยู่กันด้วยสุนทรียภาพ ไม่ได้อยู่ในหลุมหลบภัย" พายตอบกลับทันควันโดยไม่แม้แต่จะหลบตา ใบหน้าเรียวสวยเชิดขึ้นเล็กน้อยริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงก่ำแย้มยิ้มเยาะอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวบางหมุนปากกาในมือเล่นอย่างสบายอารมณ์ ราวกับคำตำหนิเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงแมลงหวี่แมลงวันน่ารำคาญเท่านั้น ความอวดดีและท่าทีไม่แยแสของเธอยิ่งทำให้เส้นเลือดที่ขมับของธันวาเต้นตุบๆ ผู้หญิงคนนี้มีอิทธิพลในการทำลายสติสัมปชัญญะของเขาได้ดีกว่าโปรเจกต์งบพันล้านเสียอีก ตั้งแต่เธอเข้ามาเป็นอินทีเรียร์ให้กับโปรเจกต์ "The Nest" โลกอันสงบสุขและเป็นระเบียบเรียบร้อยของเขาก็พังทลายลงไม่เป็นท่า "สุนทรียภาพของคุณมันกำลังจะทำให้ผนังห้องนั่งเล่นพังถล่มลงมาทับหัวลูกบ้านครับ! คุณเล่นเจาะผนังรับน้ำหนักเพื่อทำชั้นวางของบิวท์อินโค้งมนไร้สาระเนี่ยนะ? รู้ไหมว่าตรงนั้นมันคือจุดรับแรงหลักของอาคารทั้งยูนิต!" ธันวาโน้มตัวไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างทาบบนโต๊ะประชุม สายตาคมดุจใบมีดจ้องมองลึกลงไปในดวงตากลมโตคู่นั้น "ก็เพราะฉันรู้ไงคะ ถึงได้ดีไซน์ให้มันเซฟโซนทั้งทางกายภาพและจิตใจ... ผนังรับน้ำหนักเหรอ? วิศวกรเขาคำนวณโครงสร้างเสริมได้ตั้งนานแล้วค่ะ ถ้าคุณไม่หัวโบราณแล้วยอมเปิดกะṀลาออกมารับไอเดียใหม่ๆ บ้าง คุณก็จะรู้ว่าสถาปัตยกรรมกับอินทีเรียร์มันต้องเดินไปด้วยกัน ไม่ใช่ให้อินทีเรียร์คอยตามเช็ดตามล้างความแข็งทื่อที่คุณออกแบบ!" พายกระแทกเสียงใส่บ้าง เธอทนไม่ได้จริงๆ กับอีตาสถาปนิกหน้าหล่อแต่ปากหมาคนนี้ ทุกครั้งที่ประชุมร่วมกัน ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่พวกเขาจะไม่เปิดศึกสาดน้ำลายใส่กันจนห้องประชุมแทบไหม้ "พอๆๆ ครับคุณธันวา คุณพาย ใจเย็นกันก่อนนะ หายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ พูดกัน" คีย์ เพื่อนสนิทและสถาปนิกคู่คิดของธันวา รีบยกมือขึ้นห้ามศึกพลางส่งสายตาขอร้องให้เพื่อนรักสงบสติอารมณ์ ก่อนที่ธันวาจะเผลอพ่นไฟใส่ผู้หญิงตรงหน้าจนไหม้เกรียม คีย์แอบลอบถอนหายใจ... เขารู้ดีว่าความหัวร้อนของธันวาม,มันไม่ได้มาจากเรื่องแปลนอย่างเดียวหรอก แต่มันมีเรื่อง 'ความหมั่นไส้ส่วนตัว' ปะปนอยู่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ ธันวาพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกทางจมูก เขาผายมือกลับมานั่งพิงพนักเก้าอี้ พยายามระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ข้างในจะอยากหยิบกระดาษแปลนนั้นมาขยำขยี้ทิ้งซะให้รู้แล้วรู้รอด "ผมไม่เถียงว่าคุณมีไอเดียที่ดี แต่โปรเจกต์นี้ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่คุณจะมาตามใจชอบ แปลนนี้ 'ตก' ครับ กลับไปแก้มาใหม่ เอาให้มันอยู่ในโลกความเป็นจริง ไม่ใช่โลกจินตนาการของคุณ" ธันวาเอ่ยเสียงเย็นชา พร้อมกับเลื่อนแฟ้มเอกสารกลับไปหาเธอ พายจ้องมองแฟ้มที่ถูกผลักกลับมา รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าสวยหายวับไป ถูกแทนที่ด้วยแววตาวาวโรจน์ เธอเกลียดที่สุดคือคำว่า 'ตก' โดยที่อีกฝ่ายยังไม่ยอมรับฟังเหตุผลให้ดีเสียก่อน "ไม่แก้ค่ะ!" พายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือบางตบลงบนโต๊ะประชุมดังลั่นจนทุกคนสะดุ้ง "ถ้าคุณอยากได้แปลนแข็งๆ ไร้ชีวิตชีวานัก ทำไมไม่ไปออกแบบโกดังสินค้าล่ะคะ จะมาทำคอนโดหรูทำไม! งานนี้ฉันไม่แก้ เพราะฉันมั่นใจว่ามันปลอดภัยและสวยงามที่สุดแล้ว!" "คุณพาย! อย่าใช้อารมณ์มาเหนือเหตุผล..." ธันวาลุกขึ้นยืนตาม แรงกดดันระหว่างคนทั้งคู่แผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวเหมือนจะร้อนระอุขึ้นมาทันที "ใครกันแน่ที่ใช้อารมณ์ คุณธันวาต่างหากที่ไม่ยอมรับความจริงว่าไอเดียของคุณมันเชยสะบัด!" ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แรงปะทะระหว่างสายตาสองคู่ที่จ้องมองกันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทำให้คีย์ต้องเตรียมตัวกระโดดเข้าไปขวางหากทั้งสองคนจะเริ่มวางมวยกันกลางห้องประชุม ธันวาขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเป็นสันนูนขึ้นด้วยความโกรธ เขาไม่เคยเจอใครที่ดื้อรั้นและต่อปากต่อคำเก่งเท่าผู้หญิงคนนี้มาก่อน ร่างสูงก้าวเท้าเดินอ้อมโต๊ะประชุมเข้าไปประชิดตัวร่างบางที่ยืนจั้นหน้าเขาอย่างไม่ยอมถอย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ พายชะงักไปเล็กน้อยเมื่อถูกร่างสูงใหญ่เข้ามาคุกคามในระยะประชิด หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะอย่างไม่รักดีเมื่อเงยหน้าขึ้นแล้วสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความดื้อรั้น แต่วินาทีที่เอจะถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่าง ธันวากลับโน้มใบหน้าลงมา กระซิบด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าชิดริมใบหู จนขนลุกซู่ไปทั้งตัว "ถ้าคุณมั่นใจนักว่าแปลนของคุณมันสมบูรณ์แบบ..." ธันวาเว้นจังหวะ สายตาคมกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงท้าทาย "เย็นนี้... เราไปดูหน้างานจริงด้วยกัน ถ้าโครงสร้างรับน้ำหนักที่ผมพูดถึงมันมีปัญหาอย่างที่ผมว่า คุณต้องยอมรับเงื่อนไขของผมทุกอย่าง..." พายหันขวับมามองหน้าเขา ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวัง "เงื่อนไขอะไรของคุณ?" ธันวายกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เขายังไม่ทันได้เอ่ยคำตอบประโยคถัดไป— *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงโปรดของใครบางคนในชุดสูทเนี๊ยบไม่แพ้กัน ผู้มาใหม่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจและแววตากรุ้มกริ่ม กวาดสายตามองบรรยากาศตึงเครียดในห้องก่อนจะเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสบายๆ "อ้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลารักเวลาเลิกของพวกคุณสองคนหรือเปล่าครับเนี่ย?" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความป่วนและเคมีที่ร้อนระอุของธันวาและพายในตอนแรกนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!