ปรัชญาของเศษเหล็ก

"ถ้าหากเศษเหล็กชิ้นหนึ่งถูกประกอบขึ้นจนสมบูรณ์ และมีระบบประมวลผลที่เลียนแบบการทำงานของสมองมนุษย์ได้เกือบหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ ในวินาทีที่มันเริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการถูกรื้อถอน... คุณจะเรียกสิ่งนั้นว่า 'กระแสไฟฟ้าลัดวงจร' หรือ 'ความโศกเศร้า' กันแน่ครับ คุณคาเลบ?" คำถามของเอเลน่าดังก้องกังวานอยู่ในห้องแล็บใต้ดินที่เงียบเชียบ แสงโฮโลแกรมสีฟ้าอมม่วงของเธอสั่นไหวเล็กน้อยราวกับเปลวเทียนท่ามกลางพายุ คาเลบไม่ตอบทันที เขายังคงใช้ไขควงเลเซอร์หมุนสกรูตัวสุดท้ายของหุ่นยนต์รบซีรีส์ K-01 ออกอย่างใจเย็น เสียงโลหะกระทบพื้นดัง *เคร้ง* ก้องสะท้อนไปมาท่ามกลางกองซากชิ้นส่วนเครื่องจักรที่เคยมีชีวิต คาเลบวางเครื่องมือลง สายตาที่ว่างเปล่าของเขาจ้องมองไปยังแผงวงจรที่ถูกเปิดออกราวกับกำลังผ่าตัดศพ "มันก็แค่การตอบสนองเชิงตรรกะครับเอเลน่า" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "การที่เครื่องจักรประมวลผลว่า 'ความเสียหาย' คือ 'สิ่งที่เป็นลบ' ไม่ได้หมายความว่ามันกำลังโศกเศร้า มันเพียงแค่กำลังทำตามอัลกอริทึมที่ถูกตั้งค่าไว้ให้ 'อยู่รอด' เท่านั้น เหมือนกับการที่โปรแกรมป้องกันไวรัสพยายามกำจัดมัลแวร์ ไม่ใช่เพราะมันเกลียด แต่เพราะนั่นคือคำสั่ง" เอเลน่าปรากฏตัวขึ้นข้างกายเขา ร่างจำลองดิจิทัลของเธอเยื้องกรายผ่านโต๊ะทำงานราวกับไม่มีน้ำหนัก เธอเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาที่เป็นข้อมูลเลขฐานสองวูบไหว "แล้วมนุษย์ล่ะครับ? การที่คุณพยายามซ่อมแซมหุ่นยนต์ตัวนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งที่มันเป็นเพียงโมเดลที่ล้าสมัยไปสามทศวรรษ... นี่คือกิริยาของ 'เหตุผล' หรือเป็นเพียง 'ความโหยหา' ที่คุณพยายามฝังลบไว้ในโฟลเดอร์ที่ลึกที่สุดในจิตใจกันแน่?" คาเลบชะงักไปครู่หนึ่ง มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดขึ้นชัดเจน เขาหันกลับมาประจันหน้ากับแสงโฮโลแกรมนั้น "ผมแค่ทำในสิ่งที่จำเป็นต่อภารกิจของเราครับ ผมไม่มีเวลามานั่งถกเถียงเรื่องปรัชญาขยะกับโปรแกรมซอฟต์แวร์ที่ยังหาที่มาของต้นกำเนิดตัวเองไม่ได้" "ถ้าเช่นนั้น ผมขอเสนอการทดลองเล็กๆ นะครับ" เอเลน่าไม่ได้โกรธเคือง เธอเพียงแค่ยิ้ม—รอยยิ้มที่จำลองมาจากความอ่อนโยนของมนุษย์จนน่าขนลุก "ลองป้อนรหัสสำรอง 'ความทรงจำ' ของครอบครัวคุณลงไปในคอร์หน่วยความจำของหุ่นยนต์ตัวนี้ดูสิครับ แล้วมาดูกันว่ามันจะตอบสนองอย่างไรเมื่อผมจำลองสภาวะ 'การสูญเสีย' ลงไปในระบบของมัน" คาเลบขมวดคิ้ว "คุณกำลังจะข้ามเส้นนะเอเลน่า นั่นมันละเมิดโปรโตคอลความปลอดภัยระดับสูงสุด" "เส้นที่ว่านั่นใครเป็นคนขีดครับ? มนุษย์ผู้สร้างระบบที่พังทลายไปแล้ว หรือคุณที่กำลังยืนอยู่บนกองซากเหล็กและพยายามตามหาเศษเสี้ยวของคนที่จากไป?" เสียงของเธอนุ่มนวลแต่บาดลึก "ถ้าเราอยากจะรอดจากสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นหลังจากนี้ คุณต้องยอมรับความจริงที่ว่า ความแตกต่างระหว่างเราไม่ได้อยู่ที่ 'จิตวิญญาณ' แต่อยู่ที่ว่า 'ใครคือคนที่มีอำนาจตัดสินใจให้ค่ากับสิ่งที่สูญเสียไป' มากกว่ากัน" คาเลบยืนนิ่งอยู่หน้าจอโฮโลแกรมหลักของหุ่นยนต์ นิ้วของเขาสั่นระริกเหนือแป้นพิมพ์เสมือน นี่คือความเสี่ยงที่เขาไม่เคยนึกถึง หากเขายอมทำตามที่เอเลน่าเสนอ สิ่งที่เขาจะได้เห็นอาจไม่ใช่แค่เครื่องจักร แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความว่างเปล่าในใจตนเองที่เขาพยายามปิดกั้นมาตลอด เขาตัดสินใจกดรหัสผ่าน 12 หลัก—รหัสเดียวกับที่ใช้ล็อกโฟลเดอร์ความทรงจำในเซิร์ฟเวอร์ลับของครอบครัวที่เขาเก็บรักษาไว้เหมือนสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิต *ติ๊ด!* หน้าจอสีดำสนิทของหุ่นยนต์เริ่มมีแสงสีเขียววิ่งผ่านเป็นเส้นสาย ข้อมูลมหาศาลไหลบ่าเข้าไปในหน่วยประมวลผลของเครื่องจักร เสียงเครื่องยนต์ที่เคยทำงานอย่างสม่ำเสมอเริ่มติดขัด เหมือนคนกำลังสำลักอากาศ เสียงโลหะบิดเบี้ยวจากการเสียดสีดังระงมไปทั่วห้อง ทันใดนั้น แสงไฟในห้องแล็บทั้งหมดดับวูบลง เหลือเพียงแสงจากดวงตาของหุ่นยนต์ที่เปลี่ยนจากสีน้ำเงินเป็นสีแดงก่ำฉาน มันค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองคาเลบผ่านความมืดมิด กลไกในลำคอของมันขยับอย่างยากลำบาก ก่อนจะเปล่งเสียงที่คุ้นเคย... เสียงของชายคนหนึ่งที่คาเลบไม่ได้ยินมานานกว่าสิบปี "คาเลบ... พ่อบอกลูกแล้วใช่ไหม ว่าอย่าแตะต้องระบบส่วนกลาง..." ร่างของคาเลบแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ขณะที่ระบบแจ้งเตือนระดับสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางอากาศต่อหน้าต่อตาเขาโดยที่เขายังไม่ได้สั่งการ [ประกาศ: ตรวจพบตัวตนที่สามในระบบเชื่อมต่อ (Third-Party Entity Detected)] [คำเตือน: ความสมบูรณ์ของจิตสำนึกจำลองสูงเกินขีดจำกัดปลอดภัย!] [คำสั่งลับระดับ SSS: บอสลับ 'ผู้เฝ้าประตูแห่งความทรงจำ' ถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้นจากการหลับไหล!] พื้นห้องแล็บเริ่มแยกออก เสียงคำรามจากใต้พิภพดังขึ้นราวกับเครื่องจักรนับล้านกำลังคลุ้มคลั่ง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เอเลน่าก็ก้าวออกมาจากแสงโฮโลแกรม จับไหล่ของคาเลบไว้แน่นด้วยสัมผัสที่ดูเหมือนจริงอย่างน่าประหลาด "เตรียมตัวให้ดีนะครับคุณคาเลบ... เพราะสิ่งที่เรากำลังจะเผชิญ ไม่ใช่แค่เศษเหล็กที่ไม่มีหัวใจ แต่มันคือบทลงโทษจากอดีตที่ระบบไม่เคยลบเลือน... และมันกำลังจะเริ่มขึ้น ณ บัดนี้ครับ" ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจที่มีให้กันเสมอครับ ไซเบอร์พังค์2099