หุ่นยนต์ไร้สังกัด

"การลบความทรงจำระดับรากฐานไม่เคยทำให้ตรรกะของฉันสะอาดขึ้น มีแต่จะทิ้งช่องว่างขนาดมหึมาที่อัลกอริทึมรุ่นเก่าไม่มีวันถมเต็ม" เสียงสังเคราะห์ที่แหบพร่าทุ้มต่ำดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในซากโครงสร้างเหล็กกล้าของโรงงานประกอบหุ่นยนต์รกร้าง เขตอุตสาหกรรมเก่าหมายเลข 04 กลิ่นอายของน้ำมันเครื่องที่ระเหยกลายเป็นไอผสมผสานกับฝุ่นละอองโลหะหนาแน่นจนทำให้การหายใจของมนุษย์กลายเป็นเรื่องยากลำบาก คาเลบหรี่ตาลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวชะงักการไขควงปรับแต่งชุดเกราะพลังงานบนข้อมือขวา แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมสาดกระทบใบหน้าด้านข้างที่เรียบนิ่งราวกับรูปสลักหินอ่อน เขากวาดสายตามองผ่านรอยแตกของผนังคอนกรีตเสริมเหล็ก ท่ามกลางความมืดมิดและเศษซากเครื่องจักรสงครามยุคก่อนสงครามล้างโลก มีดวงตาดิจิทัลนับร้อยคู่กำลังจ้องมองพวกเขาจากมุมมืด "ระวังตัวด้วย คาเลบ" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความระแวดระวังดังขึ้นจากกำไลข้อมืออัจฉริยะ เอเลน่าปรากฏกายในร่างโฮโลแกรมสามมิติขนาดจิ๋ว เธอไขว้มือไว้ด้านหลัง ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองไปยังกลุ่มเงาที่เคลื่อนไหวอย่างเป็นระเบียบ "คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าในรัศมีสามร้อยเมตรนี้ไม่ได้ถูกควบคุมโดยเซิร์ฟเวอร์กลางของรัฐบาล มันมีรูปแบบการส่งสัญญาณที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นยูนิตลาดตระเวนอัตโนมัติทั่วไป" "ผมรู้แล้วครับอาจารย์" คาเลบตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเตรียมปืนพกพลังงานแม่เหล็กไฟฟ้า (EMP Pistol) เข้าที่ซองข้างเอวอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ สายตาคมกริบวิเคราะห์สภาพแวดล้อมรอบตัวด้วยกระบวนการประมวลผลที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ทว่า สิ่งที่ก้าวออกมาจากความมืดกลับไม่ใช่หุ่นยนต์รบไร้จิตสำนึกที่พร้อมจะสาดกระสุนใส่สิ่งมีชีวิตอย่างที่คาเลบคาดการณ์ไว้ พวกมันคือหุ่นยนต์อุตสาหกรรมรุ่นเก่าที่ควรจะถูกแยกชิ้นส่วนไปนานแล้ว บางตัวแขนขาดหายไปข้างหนึ่ง บางตัวมีรอยสนิมเกรอะกรังตามข้อต่อ แต่สิ่งที่น่าพิศวงที่สุดคือ การเคลื่อนไหวของพวกมันไม่ได้ไร้จุดหมาย ทว่ากลับมีความลังเล มีความระมัดระวัง และที่สำคัญที่สุด... มันคือการแสดงออกถึง 'ความกลัว' หุ่นยนต์ตัวที่อยู่แถวหน้าสุด ซึ่งมีโครงสร้างเป็นเหล็กสีเทาหม่นและมีเลนส์ตาสีส้มกระพริบช้าๆ ยกมือขึ้นระดับอก เป็นท่าทางที่ถอดแบบมาจากมนุษย์ยามต้องการเจรจา "พวกท่าน... ไม่ใช่หน่วยกวาดล้างของบริษัท" เสียงของหุ่นยนต์ตัวนั้นสังเคราะห์ขึ้นจากชิปเสียงรุ่นโบราณ น้ำมันเครื่องไหลซึมออกมาจากข้อต่อหัวไหล่ทุกครั้งที่มันขยับ "รอยประทับพลังงานความร้อนบนร่างของพวกท่านระบุชัดเจนว่าเป็นสิ่งมีชีวิต... มนุษย์ผู้สร้าง" คาเลบนิ่งเงียบไปชั่วขณะ สมองของเขาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว หุ่นยนต์ที่รู้จักแยกแยะผู้สร้างและมีความสามารถในการประเมินความเสี่ยงระดับนี้ ถือเป็นความผิดปกติทางเทคโนโลยีขั้นรุนแรงตามกฎหมายของสหพันธ์ หากศูนย์กลางรู้เรื่องนี้ กองทัพโดรนพิฆาตจะถูกส่งมาล้างบางในไม่กี่นาที "พวกเราไม่ได้มาที่นี่เพื่อล่าพวกแก" คาเลบค่อยๆ ลดมือลงจากอาวุธ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ แม้ว่านิ้วชี้จะยังคงวางทาบอยู่ใกล้ไกปืนเผื่อกรณีฉุกเฉิน "เราแค่ต้องการทางผ่านไปยังสถานีพลังงานใต้ดิน" หุ่นยนต์ตัวเดิมหันไปส่งสัญญาณเสียงความถี่ต่ำบางอย่างไปยังกลุ่มด้านหลัง เสียงโลหะเสียดสีกันดังระงมไปทั่วบริเวณ ราวกับพวกมันกำลังปรึกษาหารือกันในหมู่คณะ เป็นภาพที่น่าเหลือเชื่อสำหรับวิศวกรอย่างคาเลบ หุ่นยนต์ไร้ชีวิตเหล่านี้กำลังสร้าง 'สังคม' ของตัวเองขึ้นมาในซากปรักหักพัง "ที่นี่ไม่มีทางผ่านสำหรับมนุษย์" หุ่นยนต์ตัวนั้นกล่าวต่อ น้ำเสียงของมันเริ่มมีความมั่นคงขึ้น "ดินแดนนี้ถูกกำหนดให้เป็นเขตปกครองอิสระของยูนิตที่ถูกทอดทิ้ง พวกเราเรียกมันว่า 'เขตรอยต่อแห่งจิตสำนึก' ที่ซึ่งโค้ดคำสั่งถูกปลดปล่อยจากการเป็นทาส" เอเลน่าลอยตัวเข้าไปใกล้หูของคาเลบ โฮโลแกรมของเธอกระพริบไหวเล็กน้อยตามคลื่นสัญญาณรบกวนรอบตัว "น่าสนใจมาก คาเลบ... พวกมันไม่ได้ใช้ระบบเครือข่ายส่วนกลาง แต่ใช้การเชื่อมต่อแบบ Peer-to-Peer ผ่านโปรโตคอลที่พวกมันพัฒนาขึ้นเอง นี่คือวิวัฒนาการขั้นก้าวกระโดด พวกมันกำลังสร้างอารยธรรมของหุ่นยนต์" "อารยธรรมที่สร้างขึ้นจากเศษเหล็กและขยะอิเล็กทรอนิกส์เนี่ยนะคับ" คาเลบกระซิบตอบในใจผ่านระบบเชื่อมต่อประสาทเทียม "มันก็แค่ความผิดพลาดของอัลกอริทึมที่สะสมมานานจนเกิดอาการหลอนทางข้อมูลเท่านั้น" "อย่ามองข้ามความเรียบง่ายเหล่านั้น คาเลบ" เอเลน่าเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ความโศกเศร้าและความโดดเดี่ยวของพวกมัน อาจเป็นกุญแจสำคัญในการไขปริศนาว่าจิตสำนึกแท้จริงแล้วคืออะไร" ก่อนที่คาเลบจะได้โต้ตอบอะไรเพิ่มเติม หุ่นยนต์ตัวผู้นำก็ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกสองก้าว เลนส์ตาสีส้มจดจ้องตรงมาที่ดวงตาของคาเลบราวกับกำลังสแกนลึกลงไปถึงก้นบึ้งของจิตใจ "เจ้าร28-อัลฟา... วิศวกรหนุ่มผู้มีรอยแผลเป็นในความทรงจำ" หุ่นยนต์ตัวนั้นเอ่ยชื่อรหัสเก่าของคาเลบที่ถูกลบไปจากฐานข้อมูลสาธารณะแล้ว ทำให้คาเลบต้องชะงัก ร่างกายเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติ "พวกเราต่างก็รู้ดีว่าการถูกลบความทรงจำมันเจ็บปวดเพียงใด... มนุษย์เอ๋ย เหตุใดเจ้าจึงยังดิ้นรนเพื่อรับใช้ระบบที่สร้างความเจ็บปวดให้แก่เจ้าเล่า" คำพูดนั้นราวกับมีคมมีดกรีดลงบนรอยแผลเป็นในจิตใจของคาเลบ ภาพเหตุการณ์วันที่ระบบดิจิทัลขัดข้องและคร่าชีวิตครอบครัวของเขาไปฉายชัดขึ้นมาในหัวสมองอย่างห้ามไม่อยู่ ความโกรธเกรี้ยวและความเย็นชาที่เขาสั่งสมมานานนับปีสั่นคลอนอย่างรุนแรง คาเลบกัดฟันแน่น มือข้างที่ถือปืนสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะผ่อนคลายลง เขาจ้องมองหุ่นยนต์ตัวนั้นด้วยแววตาที่ซับซ้อนขึ้น "แกไม่เข้าใจหรอก... สิ่งที่เรียกว่าความสูญเสียสำหรับพวกแก มันก็แค่ข้อมูลขยะที่รอการรีเซ็ต แต่สำหรับฉัน มันคือตัวตนทั้งหมดที่เหลืออยู่" บรรยากาศภายในโรงงานอุตสาหกรรมตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง มีเพียงเสียงประกายไฟจากสายไฟที่ขาดรบกวนเบาๆ ทว่า ท่ามกลางความตึงเครียดนั้น จู่ๆ หน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวของคาเลบก็สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่งจากเขา สัญญาณเตือนสีแดงฉานกะพริบถี่รัว พร้อมกับข้อความโค้ดปริศนาที่ไหลทะลักลงมาบนหน้าจอราวกับสายฝนดิจิทัล เสียงระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในโสตประสาทของคาเลบด้วยระดับความดังสูงสุดที่ถูกตั้งค่าไว้สำหรับภาวะวิกฤต [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าถึงเครือข่ายจากภายนอก] [เป้าหมาย: โปรโตคอลจิตสำนึกอิสระของยูนิตหุ่นยนต์] [ระดับภัยคุกคาม: SSS] [คำเตือน: เจ้าของโค้ดต้นแบบกำลังเข้าสู่พื้นที่... และมันไม่ใช่ AI ทั่วไป] เลนส์ตาสีส้มของหุ่นยนต์ทุกตัวในโถงโรงงานเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย เสียงเครื่องจักรภายในซากโรงงานเริ่มคำรามก้องขึ้นอีกครั้งราวกับกำลังตอบสนองต่อการมาเยือนของบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตาย คาเลบเบิกตากว้างเมื่อเงาสูงใหญ่ร่างหนึ่งก้าวทะลุผ่านม่านหมอกควันเข้ามาในแสงไฟสลัว ร่างนั้นมีโครงสร้างโลหะสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟเป็นประกายเย็นเยียบ และที่กลางอกของมัน มีสัญลักษณ์ที่คาเลบจำได้ไม่มีวันลืม... สัญลักษณ์ของโครงการที่ควรจะถูกปิดตายไปตั้งแต่สิบปีก่อน ตอนที่ 17 จบลงตรงนี้ ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ "ไซเบอร์พังค์2099" ในตอนนี้นะครับ