ความลับในที่พักลับ

กลิ่นอายจางๆ ของฝนยามค่ำคืนที่เคล้าคลออยู่เบื้องนอก ไม่สามารถเจือจางความอึดอัดที่กดทับอยู่ในห้องรับแขกของเรือนพักลับริมหน้าผาแห่งนี้ลงได้เลยแม้แต่น้อย รินรดาขยับตัวถอยหลังทีละน้อยจนแผ่นหลังบอบบางแนบสนิทติดกับบานกระจกเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของศิลา วรโชติเมธี กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างเชื่องช้า แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกลับไม่ได้ละไปจากใบหน้าหวานที่พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้รอยยิ้มเย้ยหยันเลยแม้แต่วินาทีเดียว "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ไม่มีทางดับนะรินรดา" น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามในลำคอของมาเฟียหนุ่มดังขึ้น พร้อมกับฝ่าหนาที่วางทาบลงบนกระจกใสเหนือศีรษะของเธอ เป็นการกักขังร่างบางไว้ในวงแขนแกร่งโดยสมบูรณ์ "ไฟเหรอคะ..." รินรดาเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายทั้งที่หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก "ฉันคิดว่าคุณเป็นแค่เสือกระดาษที่เก่งแต่ขู่ซะอีก... โดยเฉพาะเรื่องที่บอกว่าจะปกป้องฉันจากพวกของคิน" คำว่า 'คิน' ถูกเอ่ยขึ้นราวกับจงใจราดน้ำมันลงบนกองเพลิง แววตาคมกริบดั่งใบมีดของศิลาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ความเยือกเย็นที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความดุดันและแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านขึ้นมาแทนที่ มือหนาเอื้อมไปบีบปลายคางมนของเธอไว้ด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เจ็บ แต่กลับนุ่มนวลเกินกว่าจะเรียกว่าการทำร้าย "อย่าได้เอמהชื่อมันออกมาอีก... ต่อหน้าฉัน" ศิโน้มใบหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับแก้มเนียน กลิ่นกายบุรุษผสมกับกลิ่นอายอันตรายรอบตัวทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาวเริ่มพร่าเลือน "จำใส่สมองไว้ว่าตอนนี้เธออยู่ใต้ร่าง... เอ่อ ใต้การดูแลของฉันคนเดียว" รอยยิ้มเย้ยหยันบนเรียวปากสวยหายวับไปกับตา เมื่อสัมผัสจากปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ลงมาตามแนวลำคอระหง ชวนให้ขนลุกซู่โดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ทำให้รินรดาได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของอีกฝ่ายชัดเจน ไม่ต่างจากเสียงหัวใจของเธอเองที่กำลังประท้วงอย่างรุนแรง "ปล่อย..." เธอพยายามเปล่งเสียงปฏิเสธ แต่กลับเบาหวิวเสียจนฟังไม่เป็นศัพท์เมื่อริมฝีปากหยักลึกของเขาโน้มลงมาประชิดริมฝีปากอิ่ม สัมผัสแรกไม่ใช่ความรุนแรงอย่างที่คาดคิด หากแต่เป็นการบดเบียดที่หนักหน่วงและเรียกร้อง รสจูบที่ทั้งดุดันและเร่าร้อนราวกับจะสูบเอาวิญญาณทำให้รินรดาลืมสิ้นทุกข้อตกลง ลืมสิ้นทุกความหวาดระแวง มือบางที่เคยดันแผงอกกว้างเอาไว้ ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ปฏิกิริยาตอบรับที่ไร้เดียงสาแต่เปี่ยมด้วยแรงดึงดูดนั้น ทำให้ศิลาครางต่ำในลำคออย่างพึงพอใจ วงแขนแข็งแรงรวบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนแนบสนิท ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดกันอย่างไร้รอยต่อ ความร้อนระอุแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว รสจูบที่เริ่มต้นด้วยการลงทัณฑ์แปรเปลี่ยนเป็นความลุ่มหลงที่ยากจะควบคุม ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลิกชายเสื้อไหมพรมเนื้อนุ่มของหญิงสาวขึ้น ปลายนิ้วร้อนผ่าวสัมผัสกับผิวเนียนละเอียดราวน้ำนม ทำให้รินรดาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงสายฝนด้านนอก ยิ่งเพิ่มบรรยากาศความเร่าร้อนให้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นเท่าทวี ในห้วงเวลาที่สติกำลังจะหลุดลอยไปกับสัมผัสวาบหวาม ศิลากลับถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้หญิงสาวได้กอบโกยอากาศเข้าปอดด้วยใบหน้าแดงก่ำและดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำใส เปลือกตาคมมองสำรวจเรือนร่างที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจของเธอนิ่งนาน ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังพึงพอใจกับเหยื่ออันโอชะในกรงเล็บ "นี่แหละ... ความลับในที่พักลับที่เราต่างก็รู้ดีแก่ใจ" ศิลาโน้มกระซิบชิดใบหูที่ขึ้นสีแดงจัด เสียงกระซิบพร่าต่ำเต็มไปด้วยมนต์สะกด "ว่าเธอไม่มีทางหนีพ้นมือฉันไปได้หรอก รินรดา" ทว่า... ก่อนที่รินรดาจะได้ทันเอ่ยคำโต้แย้งใดๆ กลับคืน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นกะทันหันที่หน้าประตูกระจกบานใหญ่ พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นหวั่นไหว ตามด้วยเสียงตะโกนแจ้งเตือนจากบอดี้การ์ดคนสนิทที่ดังแทรกเข้ามาผ่านเครื่องสื่อสารไร้สาย "นายครับ! มีคนบุกรุกเข้ามาทางป่าด้านหลัง... มันระเบิดทางเข้าชั้นล่างแล้วครับ!" ศิลาผละออกจากร่างบางในเสี้ยววินาที แววตาที่เต็มไปด้วยประกายเสน่หาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นและดุดันดั่งพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมขย้ำผู้บุกรุกให้แหลقคามือ รินรดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อหันไปเห็นเงาร่างนับสิบกำลังพุ่งตรงมายังระเบียงห้องพักลับแห่งนี้ผ่านแสงแฟลชจากกระบอกปืน และคนที่ก้าวเดินนำหน้ากลุ่มคนเหล่านั้นขึ้นมาด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก็คือคิน... คู่ปรับตัวฉกาจที่ถือวิสาสะพังกระจกเข้ามาพร้อมกับกระบอกปืนในมือที่เล็งตรงมายังศิลาพอดี! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้นะคะ "กุหลาบอาบแสงจันทร์"