ระเบิดเวลา

“พี่... โง่จังเลยนะคะ ที่เพิ่งรู้ว่า... ตัวจริงของแอดมิน... คือใครกันแน่” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงจากลำโพงคอมพิวเตอร์ แต่มันดังกังวานมาจากมุมมืดในห้องเซิร์ฟเวอร์ที่อับชื้น กรณ์ชะงักมือที่กำลังพิมพ์รหัสผ่านค้างไว้ พิมพ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ สั่นสะท้านจนแว่นตาเกือบหลุดจากสันจมูก เธอไม่ได้หันไปมองต้นเสียง แต่จ้องมองหน้าจอที่กำลังแสดงผลรหัสเลขฐานสิบหกไหลผ่านด้วยความเร็วสูงเหมือนน้ำตก “อย่าหันไปนะกรณ์...” พิมพ์กระซิบ เสียงของเธอแหบแห้งจนแทบไร้เสียง “อย่าหันไปมอง... มันจะกลายเป็นสิ่งที่แกควบคุมไม่ได้” กรณ์กัดฟันแน่น เขารู้สึกถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากจุดที่เงาทมิฬยืนอยู่ มันไม่ใช่แค่ความเย็นของเครื่องปรับอากาศ แต่มันคือไอความตายที่คุ้นเคยในฝันร้ายของเขาตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตัดสินใจกด ‘Enter’ รหัสสุดท้ายลงไป ทันใดนั้น หน้าจอหลักที่เคยเป็นสีฟ้ากลับกลายเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังหวีดหวิวบาดแก้วหู ‘ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด...’ จังหวะของมันเร่งเร้าขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงเดียวที่กัดกินโสตประสาท *03:00* ตัวเลขสีขาวสว่างวาบขึ้นกลางหน้าจอ ก่อนจะเริ่มถอยหลังลงอย่างรวดเร็ว “แกทำอะไรลงไป!” พิมพ์แผดเสียงลั่น มือบางของเธอรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าใส่คีย์นั้น! ระบบความปลอดภัยสำรองมันพัง... มันกลายเป็นระเบิดเวลาทางดิจิทัลแล้วนะ!” “ฉันไม่มีทางเลือก!” กรณ์ตวาดกลับ ดวงตาของเขาฉายแววบ้าคลั่ง “ถ้าไม่ฆ่าระบบนี้ เราก็ไม่มีทางรู้ว่าแอดมินคือใคร... แกอยากจะตายไปพร้อมกับความลับที่ว่าแอดมินอาจจะเป็นน้องสาวฉันงั้นเหรอ!” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงสัญญาณ ‘ติ๊ด’ ที่เริ่มถี่ขึ้นจนกลายเป็นเสียงลากยาวคั่นเป็นจังหวะ ร่างเงาในมุมมืดขยับตัว ก้าวออกมาสู่แสงสลัวจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เป็นร่างของหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่คุ้นตา... สภาพของเธอซีดเผือด ปราศจากแววตา แต่รอยยิ้มที่มุมปากนั้นช่างดูเป็นมิตรอย่างน่าประหลาด “พี่คะ...” เสียงนั้นเรียกขานอีกครั้ง “ความลับที่พี่โหยหา... มันมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยวิญญาณนะ” พิมพ์ลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ล้มลงกับพื้น “กรณ์... หยุดฟังมัน! ดูนี่... ดูหน้าจอ! ระบบมันไม่ได้แค่กำลังจะลบข้อมูล... มันกำลังจะอัปโหลด 'โปรแกรมจำลองตัวตน' ของแอดมินเข้าสู่เครือข่ายอินเทอร์เน็ตทั้งหมด! ถ้ามันเสร็จสิ้น... ทุกคนในแชทกลุ่ม ‘เที่ยงคืนเปลี่ยนวิญญาณ’ จะกลายเป็นเครื่องมือให้มันควบคุม... เหมือนกับที่มันทำกับพวกเรา!” กรณ์มองไปที่หน้าจอ ตัวนับถอยหลังเหลือเพียง *01:45* เขารีบคว้าคีย์บอร์ดมาไว้ที่ตัว พยายามพิมพ์คำสั่งหยุดการทำงาน (Abort) แต่มันกลับขึ้นข้อความ ‘Access Denied’ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างเงาตรงหน้าเริ่มก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที มือที่ซีดเซียวของเธอยื่นออกมาเหมือนจะโอบกอดเขาไว้ “ทำไมต้องเป็นตอนนี้...” กรณ์พึมพำกับตัวเอง เหงื่อเม็ดโตไหลผ่านใบหน้า เขาไม่สนใจเงาตรงหน้าอีกต่อไป ความสนใจทั้งหมดอยู่ที่บรรทัดรหัสที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด หากเขาสามารถเจาะเข้าไปใน ‘Root Directory’ ได้ทันเวลา เขาก็อาจจะดึงตัวตนที่แท้จริงของมันออกมาให้โลกเห็น ก่อนที่ระบบจะทำลายตัวเอง *00:50* “ถ้าจะพัง... ก็พังไปพร้อมกันเลย!” กรณ์ตัดสินใจใช้ ‘มาตรการขั้นเด็ดขาด’ เขาดึงสายเคเบิลเมนเฟรมหลักออกด้วยมือเปล่า ประกายไฟแลบแปลบปลาบจนเขารู้สึกร้อนที่ฝ่ามือ พิมพ์กรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อห้องทั้งห้องเริ่มสั่นสะเทือน เสียงเครื่องจักรกลหนักๆ พากันรวนจนส่งเสียงครางฮือเหมือนสัตว์บาดเจ็บ แต่ทว่า... หน้าจอกลับไม่ได้ดับลง มันยังคงสว่างไสวด้วยตัวเลขที่นับถอยหลังอย่างรวดเร็วโดยไม่ใช้พลังงานไฟฟ้าจากปลั๊กอีกต่อไป *00:20* “กรณ์! ออกไป! ห้องนี้กำลังจะกลายเป็นสุสาน!” พิมพ์พยายามดึงแขนเขา แต่กรณ์ยังคงจ้องเขม็งไปที่หน้าจอ ในจังหวะที่ตัวเลขถอยหลังจนเหลือเลขตัวสุดท้าย พิมพ์สะดุดตากับบางอย่างที่มุมจอ... มันคือไฟล์ภาพที่ถูกเปิดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ไฟล์ภาพถ่ายใบหนึ่ง... ภาพของกรณ์และน้องสาวฝาแฝดในวันเกิดปีที่สิบห้า ก่อนที่เธอจะจากไป ทว่าในภาพนั้น... มีเงาของใครบางคนยืนอยู่ข้างหลังน้องสาวของเขา... เป็นเงาที่มีโครงหน้าคล้ายกับกรณ์อย่างไม่ผิดเพี้ยน *00:05* “นั่นไม่ใช่แอดมิน...” พิมพ์เสียงสั่นเครือ “กรณ์... ดูให้ดีๆ... นั่นไม่ใช่คนอื่น...” *00:03* กรณ์เบิกตากว้าง หัวใจของเขาเหมือนหยุดเต้น เมื่อเงาในภาพถ่ายค่อยๆ หันหน้ากลับมามองผู้ชม... ใบหน้าของเงาที่ซ้อนทับกับใบหน้าของเขาเอง... และในวินาทีนั้นเองที่เสียงลำโพงในห้องกระหึ่มขึ้นด้วยเสียงหัวเราะที่เขาจำได้ดีที่สุดในชีวิต... เสียงหัวเราะของตัวเอง *00:01* ความมืดมิดกลืนกินทุกสิ่งอย่างฉับพลัน พร้อมกับเสียงระเบิดกัมปนาทที่สั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของทุกคนที่ยังคงอยู่ในแชท... และเมื่อแสงสว่างวาบสุดท้ายดับลง กรณ์ก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องเซิร์ฟเวอร์อีกต่อไป... เขากำลังยืนอยู่ในห้องโถงกระจกที่มีนับพันเงา... และทุกเงากำลังจ้องมองเขาด้วยสายตาของฆาตกร หวังว่าตอนจบขององค์ที่ 3 นี้ จะทำให้รี้ดเดอร์ทุกท่านตื่นเต้นจนหยุดหายใจ และเตรียมตัวรับความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่าเดิมในบทถัดไปนะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจที่ร่วมลุ้นไปกับกรณ์และพิมพ์จนถึงวินาทีนี้ค่ะ แมวดำใต้แสงจันทร์สัญญาว่าจะเขียนบทสรุปให้ตราตรึงใจที่สุดนะคะ