มุมหักเหของแสง

เสียงเหล็กกล้าบดอัดกับพื้นคอนกรีตดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก ฝุ่นผงคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วไซส์งานก่อสร้างขนาดมหึมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของใครต่อใครในรัศมีร้อยเมตรเท่ากับร่างระหงของวิศวกรสาวที่กำลังยืนกอดอกจ้องมองแปลนพิมพ์เขียวด้วยแววตาดุดันไม่แพ้สถานการณ์ตรงหน้า รินรดาขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อบริเวณขากรรไกรขึ้นเป็นสันนูน เธอกำลังเผชิญหน้ากับความผิดพลาดมูลค่าหลายสิบ миллион ที่ผู้รับเหมามักง่ายเกือบจะพังมันลงด้วยการวางโครงสร้างเหล็กผิดสเปก ตรรกะและเหตุผลในหัวของเธอกำลังประมวลผลคำด่าทอสารพัดที่จะพ่นใส่หัวหน้าไซต์งาน แต่ก่อนที่เธอจะได้เปิดปาก เสียงชัตเตอร์รัวเร็วปริมาณมหาศาลจากกล้อง DSLR ตัวใหญ่ก็ดังขึ้นติดต่อกันจนน่ารำคาญ *แชะ... แชะ... แชะ!* "ใครอนุญาตให้ถ่ายรูปตรงนี้ครับ? เชิญออกไปก่อน ไซส์งานนี้ไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกเข้า" รินรดาหันขวับไปตวาดเสียงแข็ง ใส่ผู้บุกรุกที่ยืนบังอาจยกเลนส์ซูมเข้ามาใกล้พื้นที่อันตรายโดยไม่สวมหมวกนิรภัยด้วยซ้ำ ชายหนุ่มในชุดช่างภาพมาดเซอร์เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นจนเห็นกล้ามเนื้อแขนทรงพลัง ลดกล้องลงช้าๆ นัยน์ตาคมก్రిบสีสนิมภายใต้กรอบเลนส์ราคาแพงมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ไม่ได้มีความเกรงกลัวต่อมาตรการความปลอดภัยแม้แต่น้อย รอยยิ้มมุมปากของเขามันช่างเย่อหยิ่งและกวนประสาทเสียจนรินรดาอยากจะคว้าประแจเลื่อนฟาดหน้าสักที "วิศวกรสาวพราวเสน่ห์... หน้าบึ้งๆ แบบนี้ อายุสั้นเร็วนะครับคุณวิศวกร" เสียงทุ้มต่ำพقพาความเย้ยหยันดังขึ้น อาคเนย์ขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าว กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายดิบเถื่อนโชว์หรี่เข้ามาปะทะจมูกจนรินรดาต้องผับถอยหลังโดยอัตโนมัติ "ฉันเตือนคุณแล้วนะอาคเนย์! ภาพพวกนั้นลบทิ้งซะ ไม่งั้นฉันจะเรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไป" รินรดายกนิ้วชี้หน้าเขาอย่างเหลืออด เธอจำเขาได้ดี ช่างภาพรางวัลระดับโลกที่สื่อมวลชนพากันยกย่อง แต่สำหรับเธอเขาเป็นแค่พวกชอบฉวยโอกาสหากินบนความพินาศของคนอื่น อาคเนย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาดำมืดคู่นั้นกวาดมองแผ่นอกที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจด้วยความโกรธของเธออย่างจงใจ "รูปพวกนี้มันสวยจะตาย... ความพินาศที่กำลังจะพังทลายลงมา กับผู้หญิงที่พยายามใช้ตรรกะโง่ๆ มาค้ำจุนมันไว้ มันเป็นองค์ประกอบที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับเลนส์ของผม" "คุณมันบ้า!" "ครับ ผมมันบ้า... และคุณก็กำลังทำให้ผมคลั่งมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ" ชั่วพริบตาเดียวที่รินรดาเผลอ อาคเนย์ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัว ร่างสูงใหญ่กดดันเธอจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับเสาปูนเปลือย เย็นเฉียบ ความร้อนจากร่างกายของเขาแผดเผาเข้ามาจนเธอลืมวิธีหายใจ มือหนาราวกับคีมเหล็กคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง ล็อกมันไว้เหนือศีรษะด้วยมือข้างเดียวอย่างไร้ความปรานี แรงบิดและอำนาจดิบเถื่อนที่แผ่ออกมาจากตัวเขากระชากศักดิ์ศรีของเธอจนแทบไม่เหลือชิ้นดี รินรดาสูดหายใจเข้าปอดลึก พยายามสะบัดข้อมือหนีแต่ก็ไร้ผล แรงของวิศวกรหญิงที่เคยคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งกลับพ่ายแพ้ให้กับสัญชาตญาณดิบของผู้ชายคนนี้อย่างสิ้นเชิง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากที่เม้มแน่นของเธอ "ปล่อยฉันนะอาคเนย์ ไม่งั้นฉันจะ..." "จะทำไมครับ? จะฟ้องศาล หรือจะใช้กำปั้นเล็กๆ นี่ต่อyùผม?" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมใบหูของเธอ อาคเนย์จงใจกดสะโพกสอบแนบชิดกับหน้าท้องอิ่มของเธอเพื่อแสดงความต่างของพละกำลัง "จำไว้... ในโลกหลังเลนส์ของผม ไม่มีระเบียบข้อบังคับ ไม่มีกฎหมายวิศวกรรม มีแค่คุณกับผม... และความยินยอมที่เราต่างก็ปฏิเสธไม่ได้" ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับกลีบปากอิ่มของเธอทันทีโดยไม่ให้ตั้งตัว รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ความดุดันและเร่าร้อนที่ถูกส่งผ่านรสจูบทำเอาสติที่สะสมมานานพังทลายลงในพริบตา มือหนาเลื่อนลงมาโอบเอวคอดกิ่ว บดเบียดร่างเธอเข้าหาตัวจนแนบสนิท ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รินรดาพยายามจะขัดขืนแต่รสสัมผัสวาบหวามที่เขามอบให้กลับทำให้เข่าเธอนิ่มยวบ สมองขาวโพลนจนแทบคิดอะไรไม่ออก ท่ามกลางเสียงไซส์งานที่วุ่นวายและฝุ่นควันรอบกาย ร่างกายของทั้งคู่กลับหลอมรวมเป็นหนึ่งด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่ไม่อาจต้านทาน อาคเนย์ถอนริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้เธอยืนหอบหายใจโยนความเยือกเย็นทิ้งไป ปลายนิ้วหยาบกร้านไล้เกลี่ยแก้มเนียนที่ขึ้นสีแดงจัดอย่างหลงใหล ก่อนที่รินรดาจะได้ตั้งสติและเอ่ยคำด่าทอด่าทอใดๆ ออกมา อาคเนย์ก็ยกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพโคลสอัปใบหน้าตื่นตระหนกแต่เปี่ยมด้วยเสน่ห์เย้ายวนของเธออีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ซ่อนความลับดำมืดบางอย่างเอาไว้ "เตรียมตัวรับมือกับความจริงในเลนส์ของผมให้ดี... เพราะหลังจากคืนนี้ คุณจะไม่มีวันได้นอนหลับตาลงอย่างสงบอีกเลย" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ