ก้าวแรกสู่โลกแห่งอีเทอร์นีตี้

"สำหรับคนอื่น มันอาจเป็นแค่เศษเหล็กขึ้นสนิมมูลค่าสามทองแดง แต่สำหรับวิศวกร... โครงสร้างผลึกภายในที่บิดเบี้ยวพวกนี้ต่างหาก คือจดหมายลาตายจากเตาหลอมที่ถูกทอดทิ้ง" นิ้วเรียวยาวของลู่เฉินเคาะลงบนแผ่นโลหะผุกร่อนในมือเบาๆ เสียงกังวานทึบที่สะท้อนกลับมาบอกเขาถึงความหนาแน่นที่ไม่สม่ำเสมอ มันคือชิ้นส่วนซากดาบหักจากดันเจี้ยนระดับต่ำที่ผู้เล่นส่วนใหญ่โยนทิ้งลงถังขยะ แต่นัยน์ตาสสีเข้มภายใต้กรอบแว่นสายตากลับพิจารณามันราวกับกำลังอ่านแผนผังสะพานแขวนขนาดยักษ์ เขากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีซีดภายในอพาร์ตเมนต์คับแคบ แสงสีฟ้าอ่อนจากแคปซูลเกม VR รุ่นล่าสุดสะท้อนวับวาวบนเลนส์แว่น เสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องฮาร์ดแวร์ดังหึ่งเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับเสียงแจ้งเตือนข้อความแชอกจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัว [จ้าวไห่]: "ไอ้เฉิน! แกแน่ใจนะว่าจะไม่ไปเริ่มเล่นพร้อมกิลด์ใหญ่? ฉันได้ข่าวว่ากิลด์ 'พยัคฆ์เมฆ' เปิดรับอาชีพสายโจมตีระยะประชิดให้ผลตอบแทนสูงมาก แถมมีไอเทมเริ่มต้นแจกเพียบ แกจะดึงดันเลือกอาชีพสายผลิตไปทำไมวะ คนเล่นสายนี้ในเบต้าเทสต์เจ๊งระนาวเพราะไม่มีเงินซ่อมชุดเกราะนะเว้ย!" ลู่เฉินเหลือบมองข้อความนั้น รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างนึกขัน เขายกสมาร์ทโฟนขึ้นพิมพ์ตอบกลับด้วยความนิ่ง [ลู่เฉิน]: "อาชีพสายต่อสู้มีคนแย่งกันจนล้นตลาดแล้ว ไห่... นายลองคิดดูสิว่า ในโลกที่ทุกคนถือดาบวิ่งเข้าหาความตาย ใครจะเป็นคนสร้างคมดาบเหล่านั้นให้พวกเขาล่ะ?" [จ้าวไห่]: "...เออ! ยอมใจความอินดี้ของวิศวกรอย่างแกจริงๆ ให้ตายสิ งั้นฉันจะรีบเคลียร์เควสต์แล้ววิ่งไปสมทบกับแกที่เมืองเริ่มต้น 'อาเครอน' ก็แล้วกัน อย่าเพิ่งรีบอดตายขายค้อนทิ้งซะก่อนล่ะ!" ลู่เฉินวางโทรศัพท์ลง เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการหายใจ ก่อนจะก้าวเข้าไปนอนราบลงในแคปซูลเกม 'Eternity Realm' เกม VRMMO แนว 
Full-Dive ที่สมจริงที่สุดเท่าที่มวลมนุษยชาเคยสร้างขึ้น โครงสร้างเน็ตเวิร์กที่เชื่อมต่อกับระบบประสาทโดยตรงเริ่มทำงาน เปลือกตาของเขาค่อยๆ ปิดลง พร้อมๆ กับสติที่หลุดลอยเข้าสู่ห้วงมิติแห่งข้อมูล *ติ๊ง!* [ระบบกำลังทำการเชื่อมต่อเข้าสู่โลกแห่ง "อีเทอร์นีตี้"...] [ตรวจพบคลื่นสมรรถภาพทางจิตของ "ลู่เฉิน" - ยืนยันรหัสผู้เล่น] [ยินดีต้อนรับสู่ทวีปปฐพีแห่งอีเทอร์นีตี้... ขอให้ท่านสนุกกับการเดินทางครั้งนี้ครับ] วูบ—! แสงสว่างเจิดจ้าบาดตาพัดผ่านไป ชั่วพริบตาเดียว กลิ่นอับของห้องพักก็ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายของดินชื้น ฝุ่นผง และกลิ่นเหล็กหลอมอันเป็นเอกลักษณ์ เสียงจอแจของผู้คนนับร้อยนับพันดังระงมไปทั่วจัตุรัสกลางเมือง ลู่เฉินลืมตาขึ้น พบว่าตนเองยืนอยู่บนลานหินอ่อนเก่าแก่ใจกลางเมืองเริ่มต้น 'อาเครอน' ท้องฟ้าเบื้องบนเป็นสีครามเข้มที่มีหมู่เมฆเคลื่อนตัวช้าๆ ราวกับโลกใบนี้มีชีวิตจริงๆ รอบตัวเขาเต็มไปด้วยผู้เล่นหน้าใหม่ที่สวมชุดผ้ากระสอบเริ่มต้น กำลังวิ่งวุ่นรับเควสต์จาก NPC พ่อค้าและทหารยาม บ้างก็ส่งเสียงโวยวายด้วยความตื่นเต้นที่ได้สัมผัสความรู้สึกสมจริงระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ ลู่เฉินไม่สนใจความวุ่นวายรอบกาย เขากดเปิดหน้าต่างสถานะตัวละครขึ้นมาตรวจสอบความเรียบร้อย [ชื่อผู้เล่น: ลู่เฉิน] [เลเวล: 1] [อาชีพ: ช่างตีเหล็กฝึกหัด (Blacksmith Apprentice)] [ฉายา: ไม่มี] [พลังชีวิต (HP): 120/120] [มานา (MP): 80/80] [ค่าสถานะพื้นฐาน: ความแข็งแกร่ง 12, ความว่องไว 8, ความฉลาด 10, ความแม่นยำ 15, โชค 5] [ทักษะติดตัว: การตรวจสอบระดับต่ำ (Lv.1), ความทนทานต่อความร้อน (Lv.1)] "ค่าความแม่นยำสูงกว่าผู้เล่นสายต่อสู้ทั่วไปสองหน่วย... เหมาะกับการควบคุมค้อนและองศาการตีเหล็กอย่างที่คาดไว้จริงๆ" ลู่เฉินพึมพำกับตัวเองด้วยความพึงพอใจ เป้าหมายแรกของเขาไม่ใช่การวิ่งไปตีมอนสเตอร์ป่าเลเวลน้อยเพื่อเก็บเลเวลเหมือนคนอื่น แต่เป็น 'โรงงานตีเหล็กสาธารณะ' ที่ตั้งอยู่มุมอับของเขตตะวันตกของเมืองอาเครอน ที่ซึ่งค่าเช่าเตาหลอมถูกที่สุดและมีอุปกรณ์พื้นฐานให้ใช้ ระหว่างทางเดินผ่านตลาดสดของผู้เล่น เสียงตะโกนขายของดังเซ็งแซ่ "ขายยาฟื้นพลังคุณภาพต่ำ! ขวดละห้าทองแดง!" "รับซื้อเขี้ยวหมาป่า ด่วนจำนวนมาก ให้ราคาสูง!" ลู่เฉินเดินหลบฝูงชนอย่างเงียบเชียบ จนกระทั่งมาถึงอาคารไม้เก่าแก่ที่มีควันสีเทาลอยพวยพุ่งออกมาจากปล่องไฟเหนือหลังคา ป้ายไม้ผุกร่อนเหนือประตูเขียนไว้ด้วยตัวอักษรโย้เย้ว่า 'โรงตีเหล็กทั่งเหล็กกล้า' เมื่อเขาผลักประตูไม้หนักอึ้งเข้าไป กลิ่นอายความร้อนจากเตาถ่านก็พุ่งปะทะใบหน้าทันที ภายในห้องค่อนข้างมืด มีเพียงแสงสีส้มแดงจากเตาหลอมขนาดยักษ์ที่ตั้งอยู่กลางห้อง ชายชราหลังค่อมคนหนึ่งกำลังใช้ค้อนเหล็กตีประทับลงบนดาบเล่มหนึ่งด้วยจังหวะที่สม่ำเสมอ *แคร้ง! แคร้ง! แคร้ง!* เสียงโลหะกระทบกันกังวานก้อง ลู่เฉินยืนกอดอกนิ่งเงียบ สังเกตการณ์เคลื่อนไหวของช่างตีเหล็ก NPC ผู้นั้นอย่างละเอียด ทุกครั้งที่ค้อนกระทบลงไป มุมองศาข้อมือของชายชราเอียงทำมุมสิบห้าองศา เพื่อไล่ฟองอากาศในเนื้อเหล็กออก—มันเป็นเทคนิคโบราณที่หาดูได้ยากในตำราเรียนยุคปัจจุบัน "เจ้าหนู ยืนจ้องอยู่ตั้งนาน มีธุระอะไร หรือว่าหลงทางมาจากลานกิลด์ข้างนอก?" เสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นโดยที่ชายชราไม่ได้ละสายตาจากชิ้นงานในมือ "ผมไม่ได้หลงทางครับ... แค่สนใจวิธีจัดการกับแนวรอยต่อของโลหะผสมในดาบเล่มนั้น" ลู่เฉินตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพและหนักแน่น ชายชราหยุดค้อนในมือชั่วขณะ เขาดึงผ้าขี้ริ้วมาเช็ดเหงื่อบนใบหน้าเหี่ยวย่น ก่อนจะหันมามองผู้มาเยือนด้วยดวงตาคมกริบผิดกับวัย "เจ้าเด็กนี่... รู้จักแนวรอยต่อโลหะผสมด้วยงั้นหรือ? สมัยนี้ยังมีคนสนใจเรื่องแก่นแท้ของการตีเหล็กอยู่อีกหรือไง นึกว่าพวกเด็กใหม่สนใจแต่จะถือดาบยาววิ่งไปฟันมอนสเตอร์โง่ๆ ซะอีก" [ระบบแจ้งเตือน: ท่านได้พบกับ 'ปรมาจารย์ช่างตีเหล็ก บาร์นส์' (NPC ระดับตำนานที่ซ่อนตัว)] [เงื่อนไขการปลดล็อกความสัมพันธ์: ได้รับการยอมรับจากมุมมองทางวิศวกรรม] ลู่เฉินโค้งศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาทของสุภาพบุรุษ "การถืออาวุธที่สร้างโดยคนอื่น ก็เหมือนการฝากชีวิตไว้ในมือคนแปลกหน้าครับ ผมชอบที่จะควบคุมชะตากรรมของตัวเองผ่านคมของโลหะที่ผมสร้างขึ้นเองมากกว่า" บาร์นส์นิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นห้อง "ฮ่าๆๆ! พูดได้ดี! ชะตากรรมผ่านคมโลหะงั้นเรอะ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ยินคำพูดเข้าหูแบบนี้!" ช่างตีเหล็กเฒ่าโยนค้อนเหล็กเล่มเล็กในมือลงบนโต๊ะไม้เสียงดังสนั่น พร้อมกับยื่นกระดาษม้วนเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งให้ลู่เฉิน "ในเมื่อเจ้ามีความคิดแบบนั้น งั้นก็จงพิสูจน์ให้ข้าดูซะ ถ้าเจ้าสามารถซ่อมแซม 'มีดสั้นผุกร่อน' เล่มนี้ให้กลับมามีสภาพสมบูรณ์โดยใช้เศษเหล็กแค่ชิ้นเดียวได้ภายในเวลาสิบนาที ข้าจะยอมรับเจ้าเป็นศิษย์นอกคอกคนแรกในรอบสิบปี!" *ติ๊ง!* [ระบบภารกิจพิเศษ: บททดสอบของช่างตีเหล็กเฒ่า (ระดับ S)] [รายละเอียด: ใช้ทักษะการตีเหล็กขั้นพื้นฐานและไหวพริบทางวิศวกรรม ซ่อมแซม "มีดสั้นผุกร่อน" ภายในเวลา 10 นาที] [รางวัล: ปลดล็อกสายอาชีพขั้นสูง "ช่างตีเหล็กแห่งทับทิมเพลิง", สูตรลับการสร้างไอเทมระดับ Rarity สูง] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียสิทธิ์ในการใช้เตาหลอมแห่งนี้ตลอดกาล และค่าชื่อเสียงในเมืองอาเครอนลดลง 50 หน่วย] ลู่เฉินรับม้วนกระดาษและมีดสั้นขึ้นมาพินิจด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าประกายตาภายใต้กรอบแว่นกลับลุกโชนขึ้นด้วยความท้าทาย เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองเห็นโครงสร้างผลึกที่เสียหายของมีดสั้นเล่มนั้น... เกมนี้เริ่มสนุกขึ้นมาจริงๆ แล้ว ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสร้างสรรค์เรื่องราวไปด้วยกันนะครับ — ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม