เตาหลอมแรกและมิตรภาพข้างทาง

กลิ่นอายของถ่านหินภูเขาไฟและกลิ่นอลูมิเนียมบริสุทธิ์คละคลุ้งอยู่ในพื้นที่โซนช่างฝีมือของเมืองเริ่มต้น *เซียนเฟิง* เสียงโลหะกระทบกันดัง “ตึง… ตึง…” เป็นจังหวะสม่ำเสมอสะท้อนถึงความตั้งใจของผู้เล่นสายการผลิตที่กำลังเร่งมือสร้างอุปกรณ์ชิ้นแรกของตนเอง ลู่เฉินยืนนิ่งอยู่หน้าเตาหลอมเบอร์เจ็ด ดวงตาภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองเปลวไฟสีฟ้าครามที่กำลังลุกโชน อุณหภูมิภายในเตาถูกควบคุมไว้อย่างแม่นยำที่หนึ่งพันสองร้อยองศาเซลเซียส ซึ่งเป็นจุดหลอมเหลวที่เหมาะสมที่สุดสำหรับแร่เหล็กนิลกาฬที่เขาเพิ่งประมูลมาได้ด้วยหยาดเหงื่อและความประหยัดจากเงินเก็บในกระเป๋า “นายจะจ้องมันจนไฟทะลุออกมาทางตาอยู่แล้วนะ, ลู่เฉิน” เสียงทุ้มติดตลกดังขึ้นพร้อมกับแรงตบเบาๆ ที่ไหล่ขวา จ้าวไห่ในชุดคลุมนักเวทฝึกหัดสีเทาด่างเดินเข้ามาพร้อมกับถือขวดน้ำยาฟื้นฟูมานาครึ่งราคาที่เพิ่งไปต่อรองกับ NPC แม่ค้าหน้าตลาดมาได้หมาดๆ ดวงตาเรียวรีของเขาพราวระยับด้วยความสนุกสนานตามประสาคนอยู่ไม่สุข ลู่เฉินเหลือบมองเพื่อนสนิทที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยมัธยม มุมปากหยักยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มจางๆ “ถ้าฉันไม่จ้องให้ดี เหล็กชุดนี้อาจจะกลายเป็นแค่เศษตะกรันไร้ค่า และเงินสามสิบคอปเปอร์ที่นายอุตส่าห์ไปช่วยฉันต่อราคามาเมื่อกี้ก็จะละลายหายไปกับตาด้วยนะ, จ้าวไห่” “โถ่, พูดแบบนี้ก็ใจร้ายไปหน่อย ฉันอุตส่าห์ไปยืนเถียงกับลุงพ่อค้าแร่จนคอแทบแตกเพื่อให้นายได้แร่คุณภาพเกรด B- มาในราคาเกรด D เลยนะ” จ้าวไห่ทำหน้ายุ่งเหยิงอย่างน่าขัน ก่อนจะลากม้าไม้ตัวเล็กมานั่งลงข้างเตาหลอม “ว่าแต่... เควสต์ ‘ปฐมบทแห่งทั่งเหล็ก’ ของนายเนี่ย มันบังคับให้ต้องหาวัตถุดิบจากดันเจี้ยน ‘ถ้ำหมาป่าเงาจันทร์’ คนเดียวเหรอ? ระบบเกมนี้มันใจร้ายกับสายช่างตีเหล็กเกินไปหน่อยไหมเนี่ย” ลู่เฉินหยิบ “ค้อนเหล็กกล้าไร้สนิม” ขึ้นมาพิจารณา น้ำหนักของมันกำลังพอดีมือ ส3มิติและความสมดุลถูกปรับแต่งด้วยสูตรคำนวณทางวิศวกรรมที่เขาเขียนขึ้นเองในกระดาษโน้ตข้างตัว “ระบบไม่ได้ใจร้ายหรอก, แค่มันต้องการคัดกรองคนที่มีความอดทนต่างหาก” ลู่เฉินตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “อาชีพช่างตีเหล็กในเกม *World of Myth Online* นี้ไม่ได้มีไว้แค่ยืนเคาะดาบขายไปวันๆ แต่ถ้าเราเข้าใจโครงสร้างโมเลกุลของแร่และการไหลเวียนของมานาในตัวไอเทม เราก็จะสร้างสิ่งที่เหนือกว่าอุปกรณ์ทั่วไปได้ และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องการนายมาช่วยในฐานะสายซัพพอร์ต” จ้าวไห่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มทะเล้นหายLไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเล่นๆ “หึ… รู้จักใช้งานเพื่อนสนิทคนนี้ให้คุ้มค่าเลยสินะ สมเป็นวิศวกรเครื่องกลจริงๆ ว่าแต่... นายจะให้ฉันทำหน้าที่อะไรในดงหมาป่าเลเวลห้าล่ะ? ให้ร่ายเวท ‘ลูกบอลไฟ’ เผาขนพวกมันเล่น หรือจะให้ยืนกางโล่เวทมนตร์รับตีนแทน?” “ไม่ต้องทำอะไรยากขนาดนั้นหรอก” ลู่เฉินวางค้อนลงบนโต๊ะไม้ เสียงโลหะกระทบไม้ดังทึบเบาๆ “ฉันคำนวณอัตราการเกิดของมอนสเตอร์ในดันเจี้ยนนั้นแล้ว ช่วงเวลาตีสองถึงตีสามของเวลาในเกมจะเป็นช่วงที่หมาป่าเงาจันทร์แยกฝูงเพื่ออกล่าเหยื่อเดี่ยวๆ หน้าที่ของนายคือใช้เวทมนตร์ ‘กระแสลมปราณ’ คอยตรึงขาพวกมันไว้ไม่ให้ส่งเสียงหอนเรียกพวก และในขณะเดียวกัน... นายต้องคอยสังเกตการสั่นสะเทือนของพื้นดินเพื่อเตือนฉันล่วงหน้าสามวินาที” จ้าวไห่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ไวพริบของเขาทำงานอย่างรวดเร็ว “เข้าใจล่ะ นายต้องการสร้างแนวป้องกันระยะประชิดด้วยค้อนและทักษะการตีเหล็กผสานกับเวทมนตร์ควบคุมพื้นที่ของฉันสินะ แบบนี้ต่อให้พวกมันมาเป็นฝูง เราก็สามารถจัดการทีละตัวโดยไม่ให้มันส่งสัญญาณเตือนได้… เป็นแผนที่สะอาดและใช้ทรัพยากรน้อยที่สุดสมเป็นนายเลย” “งั้นเราก็ไม่ควรเสียเวลา” ลู่เฉินกดใช้งานระบบแลกเปลี่ยน มอบขวดน้ำยาเพิ่มความแข็งแกร่งระดับต้นสามขวดให้เพื่อนรัก “ดื่มนี่ซะ ค่าความเหนื่อยล้าของนายจะได้ลดลงระหว่างทาง ทางที่เราจะไปไม่ใช่ทางเดินราบรื่นนักหรอก” ทั้งสองก้าวออกจากโซนหลอมโลหะท่ามกลางสายตาของผู้เล่นคนอื่นๆ ที่กำลังมองมาด้วยความสงสัย เนื่องจากชุดเริ่มต้นของอาชีพช่างตีเหล็กนั้นดูเรียบง่ายจนเกือบจะ ธรรมดา แต่ทว่าในสายตาของลู่เฉิน แผนผังของเมืองเซียนเฟิงและพิกัดของดันเจี้ยนเป้าหมายกำลังถูกประมวลผลอยู่ในหัวราวกับพิมพ์เขียวทางวิศวกรรม การเดินทางสู่ “ถ้ำหมาป่าเงาจันทร์” ใช้เวลาเดินเท้าประมาณยี่สิบนาที บรรยากาศรอบข้างค่อยๆ เปลี่ยนจากถนนหินปูนสะอาดตาของเมืองใหญ่กลายเป็นป่าทึบที่ปกคลุมด้วยหมอกจางๆ แสงจันทร์สีนวลสาดส่องผ่านยอดไม้ลงมาเป็นลำแสงกระทบกับพื้นหญ้าที่เปียกชื้น เสียงหรีดหริ่งเรไรในเกมถูกแทนที่ด้วยเสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านกิ่งไม้แห้ง “บรรยากาศวังเวงใช้ได้เลยแฮะ” จ้าวไห่กระชับไม้เท้าเวทมนตร์ในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสอดส่องไปตามพุ่มไม้รกทึบ “ฉันชักเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมคนส่วนใหญ่ถึงเลือกเล่นอาชีพนักดาบหรือนักเวทสายโจมตีตรงๆ การมาเดินป่าตอนดึกๆ กับช่างตีเหล็กที่เอาแต่ก้มหน้าคำนวณอะไรก็ไม่รู้เนี่ย มันชวนให้หัวใจทำงานหนักจริงๆ นะ” “อดทนอีกนิด, เลี้ยวหน้าก็น่าจะเป็นปากทางเข้าดันเจี้ยนแล้ว” ลู่เฉินกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงสุขุม พร้อมกับยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้หยุดเดิน เบื้องหน้าของพวกเขาคือปากถ้ำขนาดใหญ่ที่มีไอสีดำจางๆ ลอยคละคลุ้งออกมา กลิ่นอายความดุร้ายของสัตว์อสูรลอยมาตามลม จ้าวไห่สูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสมาธิ ขณะที่ลู่เฉินหยิบชิ้นส่วนแร่เหล็กนิลกาฬขึ้นมาถือไว้ในมือสัมผัสถึงความเย็นเยียบของมัน ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสก็เด้งขึ้นตรงหน้าของทั้งสองคนพร้อมกันอย่างไม่มีสัญญาณเตือน [ติ๊ง! ผู้เล่นลู่เฉินและผู้เล่นจ้าวไห่ ได้เดินทางมาถึงเขตพื้นที่พิเศษ: "ถ้ำหมาป่าเงาจันทร์ (ระดับความยาก: ยากเป็นพิเศษสำหรับผู้เล่นเดี่ยว)"] [คำเตือนระบบ: เนื่องจากตรวจพบว่ากลุ่มปาร์ตี้ของคุณมีอาชีพสายการผลิต (ช่างตีเหล็ก) เป็นแกนนำ ระบบได้ทำการสุ่มเปิดใช้งานเงื่อนไขลับพิเศษอัตโนมัติ] [เควสต์เสริมระดับ S: "เสียงคำรามแห่งทั่งเหล็กบรรพกาล" ถูกปลดล็อก!] [เป้าหมายเควสต์: สังหาร "ราชาหมาป่าเขี้ยวโลหิต (ระดับบอสเขตแดน)" ภายในเวลา 30 นาที และนำ "หัวใจอัคคีทมิฬ" ที่ซ่อนอยู่ภายในรังมาหลอมรวมเป็นอาวุธชิ้นแรกให้สำเร็จ] [รางวัลความสำเร็จ: พิมพ์เขียวอาวุธระดับตำนาน "ค้อนเพลิงโลหิต", ฉายา "ผู้บุกเบิกแห่งเตาหลอม", และสิทธิ์ในการครอบครองเหมืองแร่ลับประจำเขต] จ้าวไห่อ่านข้อความตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ก่อนจะหันมามองเพื่อนสนิทด้วยสีหน้าอึ้งระคนทึ่ง “เฮ้… ลู่เฉิน นายบอกฉันทีว่านี่ไม่ใช่บั๊กของระบบ... เควสต์ระดับ S ตั้งแต่เลเวลแรกเนี่ยนะ?! นายนี่มันตัวซวยหรือตัวนำโชคกันแน่วะเนี่ย!” ลู่เฉินไม่ได้ตอบทันที เขาดันแววตาขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบมองลึกลงไปในความมืดมิดของปากถ้ำที่ตอนนี้เริ่มมีดวงตาสีแดงฉานนับสิบคู่ปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เบื้องลึกของความมืดนั้น... มีเงาร่างขนาดมหึมาที่ใหญ่กว่าหมาป่าทั่วไปถึงสามเท่ากำลังก้าวออกมา พร้อมกับเสียงโซตรึงเหล็กที่ลากไปกับพื้นหินดัง “แกรก… แกรก…” สะท้อนก้องกังวาน **[ข้อความจากผู้เขียน: ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม]** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกของช่างตีเหล็กอัจฉริยะคนนี้ครับ