เงินคือพระเจ้า

"ยอดประมูลเครื่องเพชรเซ็ต 'Tears of Aurora' หยุดอยู่ที่แปดร้อยล้านบาทค่ะท่านประธาน! ไม่มีใครกล้าสู้ราคาแล้วนะคะ!" เสียงประกาศของพิธีการสาวบนเวทีงานประมูลการกุศลแห่งปีสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น เม็ดเหงื่อผุดพรายบนขมับของเธอเมื่อค้อนไม้ในมือเตรียมจะเคาะลงเพื่อตัดสินผู้ชนะ ทว่าบรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงระดับซูเปอร์วีไอพีกลับเงียบกริบราวกับป่าช้า สายตาทุกคู่ต่างพุ่งเป้าไปที่ชายหนุ่มร่างสูงตระหง่านในชุดสูทสั่งตัดพิเศษเข้ารูป ทายาทมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งอย่าง 'คีย์' ที่กำลังนั่งไขว่ห้างด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า เขายกแก้วแชมเปญขึ้นจิบเบาๆ อย่างผู้กำชัยชนะ ปรายตามองมาที่โต๊ะมุมอับของฉันด้วยแววตาสمเพชเจือความสมเพชเวทนาที่ปิดไม่มิด สำหรับคีย์แล้ว การทุ่มเงินแปดร้อยล้านเพื่อซื้อเครื่องเพชรชิ้นนี้ไม่ใช่แค่การสะสมทรัพย์สิน แต่มันคือสัญลักษณ์แห่งอำนาจ... เป็นเครื่องประกาศให้คนทั้งสังคมไฮโซได้เห็นว่า ตระกูลของเขายังคงคุมเกมเศรษฐกิจทั้งหมดไว้ในกำมือ และไม่มีทางที่ผู้หญิงที่เคยถูกเขาเขี่ยทิ้งอย่างฉันจะเอาเงินจากไหนมาต่อกรได้อีก "แปดร้อยล้านครั้งที่หนึ่ง..." พิธีการลากเสียงยาว "แปดร้อยล้านครั้งที่สอง..." คีย์หันมาสบตาฉัน รอยยิ้มมุมปากของเขายิ่งเด่นชัดขึ้นไปอีก เขากำลังรอคอย... รอคอยที่จะเห็นแววตาแตกสพลาย ความอับอาย และท่าทีดิ้นรนอย่างไร้ทางสู้ของฉันเหมือนในอดีตที่ผ่านมา เขาลืมไปเสียสนิทแล้วว่า ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ ไม่ใช่ลินดาคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไป ฉันหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ส่งผลให้คีย์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจ "พันล้านค่ะ" ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล แต่ดังพอที่จะก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องโถงที่เงียบสงบราวกับทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวงล้อมของเหล่าบรรดาไฮโซผู้สูงศักดิ์ พิธีการชะงักค้าง ค้อนไม้ในมือเกือบหลุดร่วงลงพื้น คีย์หันขวับมามองฉันทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึง ก่อนที่มุมปากของเขาจะกระตุกยิ้มหยันออกมาอีกครั้งเมื่อตั้งสติได้ "พันล้าน? ลินดา คุณเสียสติไปแล้วหรือคะ?" คีย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงเยาะเย้ยถากถางดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน "ต่อให้คุณอยากเรียกร้องความสนใจจากผมมากแค่ไหน ก็ไม่เห็นต้องกุเรื่องตัวเลขตลกๆ แบบนี้ขึ้นมาประจานตัวเองเลยนี่คะ เครื่องเพชรชิ้นนี้มีมูลค่าประเมินสูงสุดไม่เกินแปดร้อยล้าน การที่คุณเสนอราคาพันล้าน... คุณมีปัญญาหาเงินสดมากองตรงหน้าภายในสามนาทีนี้หรือเปล่าล่ะครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ฉันลืมไปว่าคุณมันก็แค่ผู้หญิงถังแตกที่เกาะกระแสสังคมไปวันๆ" เสียงซุบซิบดังระงมไปทั่วห้อง สายตานับร้อยคู่มองมาที่ฉันด้วยความสมเพชและดูแคลน บ้างก็หัวเราะคิกคักรอชมความฉิบหายของฉันที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ฉันไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้ถุงมือลูกไม้สีดำเคาะเบาๆ บนโต๊ะกระจกอย่างใจเย็น ก่อนที่ฉันจะยกสมาร์ทโฟนรุ่นพิเศษหน้าจอใสสะท้อนแสงขึ้นมา รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของฉัน—รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนรอบข้างรู้สึกหนสันหลังวาบโดยไม่มีสาเหตุ [ติ๊ง! ตรวจพบคำสั่งซื้อขายมูลค่ามหาศาล ระบบช้อปปิ้งมหาเทพพร้อมอนุมัติวงเงินไม่จำกัดทันทีค่ะ!] [แจ้งเตือน: ยอดเงินในบัญชีหลักถูกอัปเดตเรียบร้อยแล้ว — 10,000,000,000 บาทถ้วน (หนึ่งหมื่นล้านบาท)] เสียงระบบดังขึ้นในหัวพร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา มีเพียงฉันเท่านั้นที่มองเห็นมัน ฉันกวาดสายตามองคีย์ที่ยืนหน้าเจื่อนลงไปถนัดตาเมื่อเห็นฉันนิ่งเงียบไป ไม่ใช่เพราะฉันจนมุม... แต่ฉันกำลังรอให้เขาแสดงความโง่เขลาออกมาให้มากที่สุดต่างหาก "ทำไมล่ะคะ? หรือว่าคุณคีย์กลัวเสียหน้าจนพูดไม่ออกแล้ว?" ฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ากึ่งยวน ลุกขึ้นยืนช้าๆ ปรับชายกระโปรงเดรสผ้าไหมสีดำสนิทให้เข้าที่ ก่อนจะก้าวเดินเข้าไปใกล้เวทีประมูลทีละน้อย ส้นสูงสีแดงเพชรระยิบระยับกระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายของใครบางคน "อย่ามาทำเป็นปากดีเลยลินดา!" คีย์กัดฟันกรอด ความอับอายเริ่มเข้าครอบงำเมื่อสายตาของคนทั้งห้องหันกลับไปมองเขาด้วยความสงสัย "ถ้าเธอแน่จริงก็โอนเงินให้ดูสิ! แสดงหลักฐานให้ทุกคนในที่นี้เห็นสิว่าเธอไม่ได้แค่เห่าไปวันๆ!" "ได้สิคะ" ฉันฉีกยิ้มหวานหยาดเยิ้ม แต่แววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ฉันหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทฝังเพชรแท้—บัตร Centurion ขีดสุดแห่งความมั่งคั่งที่แม้แต่ตระกูลของคีย์ก็ไม่มีสิทธิ์ครอบครอง—ยื่นส่งให้กับเจ้าหน้าที่รับ20การชำระเงินที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ข้างเวที "รูดไปเลยค่ะ หนึ่งพันล้านบาท... อ้อ ไม่สิ เพิ่มให้อีกยี่สิบล้านเป็นทิปสำหรับความพยายามของพิธีการและค่าเสียเวลาของคนแถวนี้ก็แล้วกันนะคะ" เครื่องรูดบัตรสีดำถูกเสียบลงไป เสียงกดรหัสผ่านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบที่ชวนอึดอัด ทุกคนกลั้นหายใจ ลุ้นระทึกยิ่งกว่าตอนประกาศผลรางวัลใหญ่ *ติ๊ด... แควกกกกก!* เสียงเครื่องพิมพ์สลิปกระดาษความร้อนทำงานอย่างรวดเร็ว ตัวอักษรสีดำถูกพ่นออกมาอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับไฟสัญญาณสีเขียวที่สว่างวาบขึ้นกลางความมืดของห้องโถง เจ้าหน้าที่รับชำระเงินก้มลงมองสลิปในมือ ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถล่นออกมาจากเบ้า มือไม้สั่นเทาจนเกือบทำกระดาษแผ่นนั้นหล่นพื้น เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะเงີบหน้าขึ้นมองฉันด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับกำลังมองเห็นปีศาจจำแลงกายมา "ก-การทำธุรกรรม... สำเร็จค่ะ! ยอดเงินหนึ่งพันยี่สิบล้านบาทเข้าบัญชีมูลนิธิเรียบร้อยแล้วครับท่านประธาน!" เสียงตะโกนประกาศกร้าวทำลายความเงียบลงในเสี้ยววินาที เพล้ง! แก้วแชมเปญในมือของคีย์ร่วงหล่นลงกระทบพื้นแตกกระจาย เศษแก้วและน้ำสีอำพันกระจายเปรื้อนรองเท้าหนังราคาแพงของเขา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาและหยิ่งผยองบิดเบี้ยวซีดเผือด สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปจนหมดสิ้น ดวงตาเบิกค้างจ้องมองมาที่ฉันราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "เป็นไปไม่ได้..." คีย์พึมพำออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ ถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะวีไอพีจนข้าวของกระจัดกระจาย "เธอ... เธอบริหารบริษัทจนล้มละลายไปแล้วนี่! เธอเอาเงินมาจากไหนตั้งพันล้าน! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" ฉันก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ โน้มใบเข้าไปกระซิบเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "โลกมันเปลี่ยนไปแล้วนะคะคุณคีย์... คนที่โง่และตกรุ่นไปน่ะ ไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ แต่เป็นคุณต่างหาก" ฉันสะบัดหน้าหนีจากเขาอย่างไร้เยื่อใย เดินขึ้นไปรับกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มบรรจุเครื่องเพชรเซ็ต 'Tears of Aurora' จากมือพิธีการด้วยท่าทีสง่างาม ทว่าในจังหวะที่ฉันกำลังจะหมุนตัวเดินกลับออกไป เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินต่ำลงมาจอดสนิทบนลานดาดฟ้าของโรงแรมกระจกใสเบื้องล่าง แรงลมจากใบพัดตีผ่านกระจกเข้ามาจนเส้นผมของทุกคนปลิวไสว ประตูกระจกบานใหญ่เปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดสูทราคาแพงระยับของผู้บริหารกองทุนระดับโลกที่ใครๆ ต่างก็ก้มหัวให้—คนที่ปฏิเสธจะร่วมมือกับตระกูลของคีย์มาโดยตลอด แต่ในตอนนี้เขากลับกำลังเดินตรงมาหาฉัน พร้อมกับโค้งคำนับให้อย่างนอบน้อม "ยินดีด้วยครับคุณลินดา... ดีลซื้อกิจการเครือโรงแรมทั้งหมดของตระกูลคีย์ เซ็นสัญญาเรียบร้อยแล้วครับ ตอนนี้... พวกเขาไม่มีอะไรเหลือแล้วนอกจากหนี้สิน" ขอบพระคุณคุณรี้ดทุกท่านที่แวะมาดื่มด่ำความสะใจในตอนนี้มากๆ เลยนะคะ!