ศพที่ไม่มีชื่อ

กลิ่นฟอร์มาลีนเข้มข้นจนแสบจมูกไม่เคยทำให้รินรดารู้สึกหวั่นไหวเท่ากับเงาสะท้อนของตัวเธอเองบนกระจกสแตนเลสขัดเงาของห้องผ่าพิสูจน์ศพ ความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศอุตสาหกรรมในศูนย์นิติเวชระดับประเทศแห่งนี้ถูกตั้งไว้ที่สิบแปดองศาเซลเซียส เพื่อชะลอการเน่าสลายของสสารที่ครั้งหนึ่งเคยมีลมหายใจ แต่มันกลับหนาแน่นพอจะแช่แข็งความรู้สึกนึกคิดของมนุษย์ให้ด้านชาไปด้วยในคราวเดียวกัน นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือยางสีฟ้าอ่อนกดปลายมีดผ่าตัดลงบนผิวหนังส่วนหน้าอกของร่างไร้วิญญาณบนเตียงสแตนเลส เสียงกรีดเนื้อเยื่อดังขึ้นแผ่วเบา—เสียงที่เธอนิยามว่าเป็นความจริงแท้เพียงหนึ่งเดียวในโลกใบนี้ ศพตรงหน้าคือเหยื่อคดีฆาตกรรมอำพรางที่ถูกส่งมาจากย่านธุรกิจใจกลางเมือง สภาพภายนอกระบุชัดเจนว่าเป็นอุบัติเหตุรถยนต์ตกคูน้ำ แต่สัญชาตญาณดิบของแพทย์นิติเวชผู้ผ่านการผ่าศพมานับพันรายบอกเธอว่ารอยฟกช้ำพวกนั้นไม่ได้เกิดจากการกระแทกของพวงมาลัยรถ "คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ, คุณหมอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลดังขึ้นจากความมืดตรงมุมห้อง กวินทร์ก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของเสาต้นใหญ่ ชุดสูทสีกรมท่าตัดเย็บอย่างประณีตไร้รอยยับ แม้จะยืนอยู่ในสถานที่ที่เต็มไปด้วยซากศพและความตาย แต่เขากลับดูราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารธุรกิจเล่มแพงมากกว่าจะมาเดินป้วนเปี้ยนอยู่ในห้องผ่าศพยามวิกาลเช่นนี้ รอยยิ้มที่มุมปากของเขาไม่ใช่รอยยิ้มของคนมีความสุข หากแต่เป็นรอยยิ้มที่ซ่อนคมมีดไว้เบื้องหลังความสุภาพ รินรดาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง เธอตวัดปลายมีดลงเป็นเส้นตรงอย่างแม่นยำ เลือดสีคล้ำที่คั่งค้างในเนื้อเยื่อไหลซึมออกมาตามรอยกรีด กลิ่นคาวเลือดผสมกับสารเคมีตลบอบอวลในอากาศ "ห้องนิติเวชไม่ใช่พื้นที่สาธารณะสำหรับทนายความจำเลยค่ะ, คุณกวินทร์" เธอกล่าวเสียงเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกต่อการปรากฏตัวอย่างไร้รั้วกั้นของเขา "การที่คุณก้าวเข้ามาเหยียบพื้นที่เขตหวงห้ามของสถาบันนิติวิทยาศาสตร์ในเวลาตีสองครึ่งแบบนี้ คงไม่ใช่เพราะคุณคิดถึงฉันหรอกกระมังคะ" กวินทร์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและน่ารำคาญในความรู้สึกของเธอ เขาก้าวเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงเจือจางปะปนกับกลิ่นอับของความตาย ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่ข้างเตียงผ่าศพ ห่างจากเธอเพียงแค่เอื้อมมือ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองร่างไร้ชีวิตบนเตียงด้วยความเรียเฉยราวกับกำลังตรวจดูสินค้าในตลาด ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความเวทนา มีเพียงการคำนวณ—และนั่นคือสิ่งที่รินรดาเกลียดชังที่สุดในตัวผู้ชายคนนี้ "ผมไม่ได้คิดถึงคุณหรอกครับ... เอ่อ, ขออภัยครับ ผมหมายถึง ฉันไม่ได้คิดถึงคุณหรอกค่ะ รินรดา" กวินทร์จงใจเปลี่ยนสรรพนามด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ที่เคลือบไว้ด้วยความเจ้าเล่ห์ "แต่ฉันแค่สงสัยว่า... ลูกความของฉันที่กำลังจะขึ้นศาลไต่สวนมูลฟ้องในอีกสามวันข้างหน้า จะต้องติดคุกหัวโตเพราะจรรยาบรรณอันเคร่งครัดเกินเหตุของคุณหรือเปล่า" รินรดาหยุดมือที่กำลังถือคีมถ่างซี่โครง เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของแพทย์สาวเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ลูกความของคุณฆ่าคนตาย" เธอกล่าวเน้นทีละคำอย่างชัดเจน "และรอยแผลกระแทกรูปพระจันทร์เสี้ยวที่กกหูซ้าย กับรอยช้ำจางๆ บริเวณกระดูกไฮออยด์ใต้ขากรรไกรของศพนี้ ไม่ได้มาจากอุบัติเหตุรถยนต์ตกคูน้ำอย่างที่สำนวนตำรวจสรุปมา คุณก็รู้อยู่แก่ใจ ทนายกวินทร์" กวินทร์หุบยิ้มลงทันที บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดที่เฉียบคมจนแทบจะตัดอากาศได้ แววตาที่เคยพราวระยับแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งยากหยั่งถึง เขายื่นมือเข้ามาใกล้เตียงผ่าศพจนปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสกับขอบสแตนเลส รินรดาถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "ความจริงไม่ใช่สิ่งที่มีค่าที่สุดในโลกใบนี้หรอกนะรินรดา" กวินทร์กระซิบ น้ำเสียงของเขาพร่าต่ำและจริงจังจนน่ากลัว "สำหรับบางคนแล้ว... ความอยู่รอดต่างหากคือศาสนาเดียวที่พวกเขานับถือ ลูกความของผมเป็นคนสำคัญ การที่เขาจะหลุดพ้นจากข้อหานี้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าความจริงคืออะไร แต่มันขึ้นอยู่กับว่าเอกสารบนโต๊ะของผู้พิพากษาถูกเขียนไว้ว่าอย่างไรต่างหาก" "น่าสมเพชเสียจริงนะคะ" รินรดายิ้มเยาะที่มุมปาก "คุณยอมเอาวิญญาณของตัวเองไปแลกกับการเป็นสุนัขรับใช้ให้ตระกูลอภิมานรักษ์ แค่เพราะต้องการไต่อันดับขึ้นไปอยู่บนจุดสูงสุดของวงการกฎหมายงั้นหรือคะ? แม่ของฉันเคยบอกไว้ว่า คนที่ขายความยุติธรรมได้ ก็พร้อมจะขายแม้กระทั่งลมหายใจของตัวเองเช่นกัน" ชื่อของ 'แม่' ที่ถูกหลุดออกมาจากปากของรินรดา ทำให้รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของกวินทร์แข็งค้างไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาไหววับด้วยอารมณ์บางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกเกินกว่าจะคาดเดา แต่ชั่วพริบตาเดียว เขาก็ปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นนักกฎหมายผู้ไร้หัวใจเช่นเดิม "อย่าเอาเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับงานนิติเวชเลยค่ะคุณหมอ" กวินทร์เอ่ยเสียงเย็น "มองให้ดีๆ สิคะ... บางทีสิ่งที่คุณกำลังพยายามพิสูจน์ให้ออกมาเป็นฆาตกรรม อาจจะเป็นแค่รอยแผลที่ถูกสร้างขึ้นจากความสะินเปิ่นของตัวเหยื่อเองก็ได้ ใครจะรู้?" พูดจบ กวินทร์ก็ยื่นมือออกไปราวกับจะแตะลงบนแขนของเธอ แต่รินรดาปัดมือเขาทิ้งอย่างไม่ไยดี ความโกรธระอุขึ้นในอกใต้เสื้อกาวน์สีขาว แต่ก่อนที่เธอจะได้ตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนใดๆ สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ซอกเล็บมือขวาของศพ มันไม่ใช่คราบเลือด และไม่ใช่ดินโคลนจากคูน้ำ รินรดานิ่งงันไป ลมหายใจสะดุดกึก เธอลืมกวินทร์ไปสนิทใจ นิ้วมือที่สวมถุงมือยางขยับเข้าไปใกล้ร่างนั้นอย่างระมัดระวัง เธอใช้คีมปลายแหลมคีบวัตถุขนาดจิ๋วที่ติดอยู่ใต้เล็บซอกนิ้วนางของศพออกมาอย่างเบามือ มันคือชิ้นส่วนพลาสติกสีดำขนาดเท่าหัวเข็มหมุด มีรอยขีดข่วนเป็นลวดลายเฉพาะตัว—ลวดลายตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลที่เธอคุ้นเคยจนแทบจะจำได้ขึ้นใจ ตราสัญลักษณ์ที่ปรากฏอยู่บนแหวนประจำตระกูลของนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพล... และเป็นคนเดียวกับที่กวินทร์กำลังทำคดีให้อยู่ในขณะนี้ รินรดาเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาที่มองกวินทร์ในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความจริงอันตรายที่ส่องประกายวาววับอยู่ในแววตา กวินทร์หรี่ตามองวัตถุในมือเธอ สีหน้าที่เคยสุขุมและเหนือกว่าตลอดเวลากลับซีดเผือดลงเล็กน้อยอย่างสังเกตได้ รอยยิ้มเยาะหายวับไปจากใบหน้าของเขาแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด ก่อนที่ใครสักคนจะทันได้เปล่งวาจาใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากทางเดินด้านนอก มุ่งตรงมายังห้องผ่าพิสูจน์ศพแห่งนี้ พร้อมกับเสียงทุบประตูกระจกนิรภัยด้านนอกที่ดังสนั่นหวั่นไหว "เปิดประตู! ตำรวจกองปราบ!" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เธอกวาดสายตากลับมามองหน้ากวินทร์ที่ยืนนิ่งเป็นรูปปั้น ทนายความหนุ่มค่อยๆ หันไปมองที่ประตูห้อง ก่อนจะหันกลับมาสบตากับเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำเตือนที่ไม่ได้เอ่ยออกมาเป็นคำพูด "ดูเหมือนว่า... คืนนี้พวกเราคงไม่ได้คุยกันแค่สองคนแล้วสินะคะ, คุณหมอ" กวินทร์กระซิบเสียงลอดไรฟัน ขณะที่เสียงทุบประตูด้านนอกดังขึ้นอีกครั้งอย่างเกรี้ยวกราด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้นะคะ