ดำดิ่งสู่ดันเจี้ยนใต้บาดาล

"ลีโอ... นั่น... นั่นมันไม่ใช่พลังงานของมอนสเตอร์ในโซนนี้ค่ะ!" เสียงอุทานของรินะสั่นเครือจนแทบกลืนหายไปกับเสียงคำรามก้องของเกลียวคลื่นเบื้องล่าง นิ้วเรียวยาวที่สวมถุงมือเวทมนตร์ชี้ไปยังเงาดำมหึมาซึ่งกำลังแหวกว่ายขึ้นมาจากก้นบึ้งของวังวนน้ำสีครามเข้ม ผิวน้ำรอบด้านเริ่มเดือดพล่านราวกับหม้อต้มน้ำขนาดใหญ่ ฟองอากาศผุดพรายขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นอายความกดดันที่กดทับลงบนทรวงอกจนแทบหายใจไม่ออก พวกเขากำลังอยู่ใจกลาง "ดันเจี้ยนใต้บาดาล: มหาสมุทรแห่งความเงียบงัน" ดันเจี้ยนระดับกลางที่ถูกปิดตายด้วยคำสาปแห่งท้องทะเล เป้าหมายของการเดินทางครั้งนี้เรียบง่ายเสียจนน่าขัน—นั่นคือการตามหา "สาหร่ายมุกดารา" และ "หินปะการังชำระล้าง" วัตถุดิบหายากระดับตำนานที่ระบบเกมระบุไว้ว่า มีคุณสมบัติในการขจัดคราบเมือกและกลิ่นอายมอนสเตอร์ที่ติดแน่นอยู่ตามคอกสัตว์ในฟาร์มของลีโอได้อย่างหมดจด แต่ดูท่าทางแล้ว... เจ้าเป็ดน้อยสีเหลืองสดใสที่ลีโอเพิ่งช่วยชีวิตมาจากเกาะปะการังเมื่อตอนต้นสัปดาห์ จะไม่ได้เป็นแค่มอนสเตอร์ธรรมดาเสียแล้ว "มีบางอย่าง... กำลังตามรอยเจ้าเป็ดน้อยตัวนี้มา!" ลีโอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่กำลังซุกตัวอยู่ใต้ฮู้ดเสื้อกันหนาวของเขา เจ้าเป็ดน้อยส่งเสียงร้อง "กั๊บ!" ออกมาเบาๆ อย่างไร้เดียงสา โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าแรงสั่นสะเทือนใต้ฝ่าเท้าของพวกเขานั้น เกิดจากการมาเยือนของสิ่งใด "รินะ ถอยไปตั้งหลักที่แนวปะการังก่อนค่ะ!" ลีโอตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของสายน้ำ มือขวาคว้าด้ามจับค้อนเหล็กคู่ใจ สติสัมปชัญญะถูกปลุกเร้าจนถึงขีดสุด "จะบ้าเหรอคะลีโอ! แรงกดดันระดับนั้น... มันไม่ใช่บอสประจำดันเจี้ยนธรรมดาแน่ๆ!" รินะหน้าซีดเผือด เธอยกคถาเวทมนตร์ขึ้นร่ายบาตรคุ้ม *ตูมมมม!* คลื่นน้ำมหึมาซัดสาดเข้าใส่แท่นหินที่พวกเขายืนอยู่จนละอองน้ำกระจายฟุ้งไปทั่วทิศทาง ทัศนียภาพเบื้องหน้าถูกย้อมด้วยสีดำสนิทของความลึกที่แสงอาทิตย์ส่องลงมาไม่ถึง และ ณ ใจกลางระลอกคลื่นนั้นเอง ดวงตาส색แดงก่ำคู่ใหญ่เท่าล้อเกวียนก็ค่อยๆ ลืมขึ้น ความมืดมิดรอบกายถูกฉีกกระชากด้วยแสงเรืองรองจากหนวดระยางนับร้อยเส้นที่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีนิลกาฬ มันคือ "ราชันย์หมึกยักษ์แห่งห้วงสมุทรโบราณ" (Abyssal Kraken King) มอนสเตอร์ระดับตำนานที่ถูกลืมเลือนในแผนที่โซนนี้! รินะเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น แรงกดดันจากจิตสังหารของมันรุนแรงเสียจนระบบเกมส่งเสียงเตือนดังลั่นห้องควบคุมเสมือนจริง *[คำเตือน: ผู้เล่นอยู่ในภาวะอัมพาตชั่วคราวจากจิตคุกคามระดับสูง]* "บ้าเอ้ย..." ลีโอสบถเบาๆ ในลำคอ แม้ร่างกายจะหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว แต่เขากลับยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความบ้าบิ่นและความตื่นเต้นแบบเดียวกับตอนที่เขาพยายามสร้างฟาร์มบนดอยสูงแล้วโดนฝูงหมูป่าถล่มพังไม่เป็นท่า "รินะ! จำตอนที่เราต้อนแกะพยศสามร้อยตัวเข้าคอกได้ไหมคะ?" รินะเบิกตากว้าง หันมามองเพื่อนร่วมทีมด้วยแววตาเหลือเชื่อ "คุณ... คุณยังมีอารมณ์มาเล่นมุกอะไรตอนนี้อีกคะลีโอ!" "เปล่าเลยค่ะ ฉันไม่ได้ล้อเล่น" ลีโอกระชับค้อนในมือแน่น พลังงานเวทมนตร์ธาตุดินเริ่มไหลเวียนผสานกับไอเทมปุ๋ยวิเศษในกระเป๋า "ถ้าเราจับเจ้าหมึกยักษ์นี่ขัดคอก... เอ๊ย! ถ้าเราปราบมันได้ ฟาร์มของเราต้องได้วัตถุดิบทำความสะอาดชั้นยอดมาเพียบแน่ๆ แถมเจ้าเป็ดน้อยนี่อาจจะยอมรับเราเป็นเจ้าของจริงๆ สักที!" เจ้าเป็ดน้อยโผล่หัวออกมาจากฮู้ด มันกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะอ้าปากพ่นฟองอากาศสีทองเรืองแสงออกมากระทบเข้ากับหนวดของราชันย์หมึกยักษ์ ทันใดนั้น เกราะป้องกันรอบตัวของมันก็เกิดรอยร้าวขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์! รินะที่เห็นภาพนั้นถึงกับอ้าปากค้าง สมองอันปราดเปรื่องของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว "หรือว่า... เจ้าเป็ดน้อยตัวนี้คือ... กุญแจสำคัญในการปลดล็อกดันเจี้ยนลับ?!" ราชันย์หมึกยักษ์คำรามลั่นเมื่อโดนโจมตี หนวดมหึมาเส้นแรกพุ่งแหวกอากาศตรงดิ่งเข้ามาหาพวกเขาราวกับหอกเหล็กความเร็วสูง ลีโอผลักรินะหลบไปด้านข้างอย่างเฉียดฉิว แรงลมจากการพุ่งชนแผดเผาจนแก้มของเขาแสบร้อน นี่ไม่ใช่แค่การลงดันเจี้ยนเพื่อหาไอเทมธรรมดาอีกต่อไปแล้ว... ลีโอกระโดดลอยตัวขึ้นกลางอากาศ เงื้อมค้อนหนักอึ้งขึ้นเหนือหัว ขณะที่ดวงตาของราชันย์หมึกยักษ์กำลังจ้องมองตรงมายังพวกเขาด้วยความโกรธเกรี้ยวสุดขีด แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่เงาดำของหนวดยักษ์กำลังจะตวัดเข้าประชิดตัวลีโอนั้นเอง ผิวน้ำเบื้องหลังบอสตัวยักษ์ก็เกิดรอยแยกสีม่วงประหลาดขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ไม่ได้มาจากระบบเกม ดังแทรกเข้ามาในปาร์ตี้แชทของพวกเขา— *"ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่แท้จริงนะคะ... ผู้เล่นลีโอ"* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้ลีโอกับรินะเสมอนะคะ