ล็อกอินสู่โลกใบใหม่

"ถ้าคุณยังเดินหมากตานี้ต่อ แปลว่าคุณยอมรับความเสี่ยงที่จะสูญเสียทุกอย่างที่สร้างมาตลอดสามปี... คิดให้ดีก่อนจะวางมือนะคะ คิน" เสียงหวานใสที่เจือความขี้เล่นเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่เคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะไม้เนื้อดีในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสะท้อนแว่นกรอบบางของชายหนุ่ม นัยน์ตาคมกริบสีนิลมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าอย่างพิจารณา ตัวเลขและสมการความน่าจะเป็นนับร้อยวิ่งผ่านม่านตาของเขาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำไหล คินถอนหายใจยาว ชายหนุ่มถอดแว่นออกแล้วใช้นิ้วมัดนวดสันจมูกเบาๆ เพื่อบรรเทาความเหนื่อยล้าสะสม อดีตโปรเพลเยอร์ระดับตำนานผู้เคยพาอดีตสังกัดคว้าแชมป์โลกมาแล้ว ปัจจุบันกลับเลือกที่จะใช้ชีวิตเงียบเชียบในฐานะที่ปรึกษาอิสระ ความล้มเหลวในอดีต—ความผิดพลาดที่เกิดจากการคำนวณผิดพลาดเพียงตัวแปรเดียว—ยังคงหลอกหลอนเขาในยามหลับใหล "ฉันไม่ได้จะเล่นเพื่อเอาชนะใคร มินนี่... ฉันแค่อยากเข้าไป 'พักผ่อน' ต่างหาก" คินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงความเหนื่อยหน่ายไว้ลึกๆ มินนี่ หรือในวงการสตรีมเมอร์รู้จักกันในนามสาวน้อยนักสร้างสรรค์คอนเทนต์ผู้มีพลังคิดบวกเกินร้อย เธอหัวเราะคิกคักพลางหมุนเก้าอี้ไปมาอย่างอารมณ์ดี ชุดสตรีทแฟชั่นสีสันสดใสตัดกับบรรยากาศเคร่งขรึมในห้องทำงานของเขาอย่างสิ้นเชิง "พักผ่อน? กับเกม VRMMO เปิดใหม่อย่าง 'Destiny Online' ที่ขึ้นชื่อเรื่องระบบนิเวศสมจริงจน AI มีความรู้สึกน่ะนะ? ระวังเถอะค่ะคุณชาย... เข้าไปแล้วอาจจะไม่ได้นอนยาวเลยก็ได้" มินนี่ว่าพลางชูเนิฟอาร์ม (Nerve Gear) รุ่นล่าสุดสีขาวมุกขึ้นระดับสายตา "เครื่องพร้อม ล็อกอินพร้อม แล้วเจอกัน 'ในนั้น' นะคะ!" แสงวาบสีฟ้าครามกลืนกินสติสัมปชัญญะ ความรู้สึกไร้น้ำหนักเข้ามาแทนที่ชั่วขณะ ก่อนที่กลิ่นอายของดินชื้นและเสียงจอแจของผู้คนจะพุ่งเข้ามากระทบประสาทสัมผัส *ติ๊ง!* [ยินดีต้อนรับสู่ 'ทวีปแห่งปฐพี' - เมืองเริ่มต้นเซรั่ม] [ระบบกำลังตรวจสอบสถานะตัวละคร... สมบูรณ์] [ท่านอยู่ในโหมด: ผู้เล่นอิสระ / ไม่ประสงค์ออกนาม] คินลืมตาขึ้น ปรับโฟกัสรับแสงยามบ่ายที่สาดส่องลงบนลานน้ำพุหินอ่อนใจกลางเมือง สถาปัตยกรรมรอบตัวผสมผสานกลิ่นอายแฟนตาซีตะวันตกเข้ากับความล้ำยุคของเวทมนตร์ได้อย่างลงตัว เสียงฝีเท้าของ NPC พ่อค้าแม่ขายที่กำลังร้องเร่ขายของ และผู้เล่นนับร้อยคนที่วิ่งวุ่นเตรียมตัวออกผจญภัย สร้างบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาจนน่าทึ่ง สมกับที่เป็นเกมระดับเรือธง ระบบฟิสิกส์และความหนาแน่นของอากาศถูกจำลองมาได้อย่างไร้ที่ติ คินก้มมองมือตัวเอง ขยับนิ้วทดสอบความยืดหยุ่น ทุกอย่างทำงานสอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบตามสมการที่เขาเคยคำนวณไว้ในกระดาษ "อ่า... อย่างน้อยก็ไม่มีระบบสั่นสะเทือนที่ทำให้ปวดหัวเหมือนเกมเก่า" เขารำพึงกับตัวเองเบาๆ พลางกวาดสายตาสำรวจแผนที่ย่อในอินเทอร์เฟซ เป้าหมายของเขาในวันนี้มีเพียงการเดินสำรวจป่ารอบเมือง หาซื้อวัตถุดิบทำอาหารพื้นฐาน และทดสอบระบบการต่อสู้แบบไร้สกิลช่วยเสริม เพื่อดูว่าขีดจำกัดของร่างกายจำลองนี้ทำอะไรได้บ้าง การใช้ชีวิตแบบ 'โลว์โปรไฟล์' คือสิ่งที่คินต้องการมากที่สุดหลังจากเหน็ดเหนื่อยกับการเมืองในวงการอีสปอร์ต ทว่า... กฎเหล็กข้อหนึ่งของเกมแนวนี้คือความวุ่นวายมักวิ่งเข้าหาคนที่ไม่ต้องการมันเสมอ "หลบไปนะไอ้สวะ! แกไม่มีสิทธิ์มาตั้งร้านขวางทางกิลด์ 'อัคคีทมิฬ' ของพวกเรา!" เสียงตะคอกก้าวร้าวทำลายความสงบสุขของลานน้ำพุ คินขมวดคิ้วเล็กน้อยโดยไม่หันไปมอง แต่หางตาเหลือบเห็นกลุ่มผู้เล่นในชุดเกราะหนักสีแดงเพลิงกำลังล้อมรอบแผงลอยเล็กๆ ของผู้เล่นสายผลิตคนหนึ่ง ชายหนุ่มร่างผอมสวมฮู้ดเก่าๆ กำลังกอดตะกร้าสมุนไพรแนบอก ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว "ทะ... ภาษีตลาดอะไรกันคะ? ฉันจ่ายค่าธรรมเนียมให้ระบบครบหมดแล้วนะ!" เสียงหวานใสที่คุ้นหูแวบเข้ามาในโสตประสาท ทำให้ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวหนีของคินต้องชะงักกึก *เดี๋ยวนะ... เสียงนั้นมัน...* คินหันขวับไปมองทันที ท่ามกลางวงล้อมของผู้เล่นเกราะแดง ร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทย์ฝึกหัดสีขาวครีมกำลังยืนบังพ่อค้าเร่คนนั้นไว้ ดวงตากลมโตฉายแววโกรธขึง แม้ใบหน้าจะเต็มไปด้วยฝุ่นและหยาดเหงื่อจากการเดินทาง แต่รอยยิ้มท้าทายที่มุมปากนั้น... ไม่มีทางจำผิดแน่ *มินนี่? ยัยนี่เพิ่งบอกว่าจะล็อกอินตามมาทีหลังไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงมาหาเรื่องใส่ตัวเร็วกว่ากำหนดได้เล่า!* คินนวดขมับอีกรอบ ความตั้งใจที่จะใช้ชีวิตสลบไถลเงียบเชียบพังทลายลงในพริบตา ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะก้าวเท้าแทรกตัวผ่านฝูงชนที่ยืนมุงดูเหตุการณ์ด้วยสีหน้าเรียเฉย ดวงตาสีนิลคู่นั้นกวาดมองจุดอ่อนของสมาชิกกิลด์อัคคีทมิฬทั้งห้าคนในเวลาเพียงเสี้ยววินาที *มุมอับสายตาของแทงค์แถวหน้า น้ำหนักการลงน้ำหนักเท้าของมือธนูข้างหลังผิดสมดุล... และไอเทมสวมใส่ระดับต่ำที่เปิดช่องว่างให้โจมตีจุดตายได้ถึงสามจุด* ในฐานะนักวางแผน มือของคินเริ่มขยับคำนวณความเป็นไปได้ในการเคลียร์ปัญหานี้โดยไม่ให้ตัวเองต้องติดสถานะอาชญากร แต่ก่อนที่คินจะทันได้ก้าวเข้าไปถึงตัววงล้อม เสียงแจ้งเตือนปริศนาจากระบบที่ไม่ได้มาจากอินเทอร์เฟซปกติ กลับดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของเขา—ไม่ใช่แค่เสียงเตือนธรรมดา แต่เป็นเสียงกังวานคล้ายระฆังโบราณที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณ *[ระบบตรวจพบความพยายามแทรกแซงความยุติธรรมในเขตปลอดภัย]* *[เงื่อนไขลับ 'ผู้พิทักษ์ไร้ชื่อ' ถูกกระตุ้นโดยบังเอิญ]* *[เนื่องจากท่านอยู่ในสถานะ 'ผู้เล่นอิสระ' และมีความซับซ้อนทางจิตวิญญาณระดับสูง ระบบทำการอัปเกรดสถานะภารกิจฉุกเฉินให้โดยอัตโนมัติ]* *ติ๊ง!* [ท่านได้รับภารกิจพิเศษระดับ SSS: 'หมากตานอกกระดาน'] [เงื่อนไขภารกิจ: ปกป้องเป้าหมายและสั่งสอนกิลด์ 'อัคคีทมิฬ' ให้สำนึก โดยไม่ใช้กำลังทหารหรืออาวุธโจมตีโดยตรง ภายในเวลา 3 นาที] [บทลงโทษหากล้มเหลว: รีเซ็ตเลเวลตัวละครกลับสู่ศูนย์และถูกเนรเทศไปยังแดนสนธยาถาวร] ดวงตาสีนิลของคินเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาที่เต็มไปด้วยความท้าทายผุดขึ้นที่มุมปากอย่างห้ามไม่อยู่ "ให้ตายสิ... เล่นเกมวันแรกก็แจกโจทย์ยากให้ซะแล้วนะ ยัยตัวแสบ" คินเอื้อมมือไปหยิบแอปิเปิลเขียวราคาถูกจากแผงลอยข้างๆ โยนขึ้นลงในมือเบาๆ สายตานิ่งสนิทจ้องมองหัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬที่กำลังเงื้อง่าดาบในมือเตรียมลงทัณฑ์มินนี่ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับ 'พรีสต์สายลุย' และหวังว่าจะสนุกไปกับแผนการแรกของคินในตอนต่อไปนะคะ!