วันพักผ่อนของเหล่านักผจญภัย

“ถ้าเจ้าจะจ้องหน้าข้าด้วยสายตาอาฆาตแบบนั้นอีกสักวิ ปุยฝ้ายคงคิดว่าเจ้ากำลังวางแผนจะเปลี่ยนให้กระต่ายอย่างข้ากลายเป็นสตูว์มื้อค่ำไปจริงๆ แล้วนะ อาเธอร์” เสียงหัวเราะเบาๆ ของเรย์ไม่ได้ช่วยลดบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องโถงกิลด์ชั้นยอดได้เลย ตรงกันข้าม มันกลับทำให้รอยยิ้มของอาเธอร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามแข็งค้างขึ้นไปอีก เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่จ้องมองเจ้าปุยฝ้าย—มอนสเตอร์ตัวจ้อยที่มีขนฟูนุ่มดุจก้อนเมฆ—ที่กำลังนอนเอกเขนกอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คหรูหราอย่างไม่เกรงใจใคร บนโต๊ะอาหารที่ควรจะเป็นพื้นที่ของจานทองคำและเครื่องดื่มชั้นเลิศ กลับเต็มไปด้วยถ้วยน้ำผึ้งและเศษผลไม้ป่าที่กระจัดกระจาย อาเธอร์วางแก้วไวน์ลงช้าๆ เสียงกระทบของแก้วคริสตัลกับโต๊ะดัง ‘กริ๊ก’ ฟังดูเปราะบางแต่กลับกดดันยิ่งกว่าเสียงดาบกระทบโลหะ “ข้าแค่สงสัย... เรย์” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะปิดมิด “ทำไมสิ่งมีชีวิตที่ดูธรรมดาที่สุดในโลกใบนี้ ถึงกลายเป็นกุญแจสำคัญที่ทำลายแผนการนับสิบปีของข้าได้ราบคาบขนาดนั้น?” เรย์เลิกคิ้วเล็กน้อย เขาไม่ได้ขยับตัวไปหยิบอาวุธ แต่นิ้วเรียวยาวกลับค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแผงคอสีขาวนุ่มนิ่มของปุยฝ้ายที่เริ่มส่งเสียง ‘ฟี้’ ในลำคออย่างมีความสุข “คำตอบมันง่ายเกินกว่าที่คนมุ่งเน้นแต่ชัยชนะอย่างคุณจะเข้าใจนะอาเธอร์ คุณมองหามอนสเตอร์เพื่อใช้มันเป็น ‘อาวุธ’ แต่ผม... ผมแค่ขอให้พวกมันเป็น ‘เพื่อน’” ปุยฝ้ายลืมตาขึ้นมาข้างหนึ่ง ดวงตากลมโตสีทับทิมฉายแววซุกซน มันกระพือปีกคู่จิ๋วให้เกิดประกายแสงสีทองจางๆ กระจายตัวไปทั่วห้องโถง บรรยากาศที่เคยหนักอึ้งพลันแปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่า เหล่านักผจญภัยคนอื่นๆ ที่เฝ้ามองอยู่รอบข้างเริ่มผ่อนคลายลง เสียงดนตรีจากเครื่องดนตรีเวทมนตร์เริ่มบรรเลงเบาๆ เป็นสัญญาณของการเฉลิมฉลองชัยชนะที่ยาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์เกม “เลิกทำหน้าเครียดได้แล้วน่า” เรย์ส่งจานองุ่นไปตรงหน้าคู่แข่ง “เรามาถึงจุดนี้ได้โดยไม่ต้องมีการเสียเลือดเนื้อเพิ่มขึ้นอีกไม่ใช่หรือไง? ปล่อยให้ความสำเร็จนี้เป็นบทเรียนเถอะว่า บางครั้งการถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อมองโลกในมุมของมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ มันอาจจะคุ้มค่ากว่าการตะเกียกตะกายขึ้นไปสู่ยอดเขาเพียงลำพัง” อาเธอร์นิ่งเงียบไปนาน ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังแสงสีทองที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวปุยฝ้าย แสงนั้นไม่มีเจตนาทำร้าย แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกถึงความว่างเปล่าภายในจิตใจที่โหยหาการยอมรับมาตลอดชีวิต เขาหยิบผลไม้ออกมาจากจานช้าๆ สัมผัสความชุ่มฉ่ำของมันพร้อมกับถอนหายใจยาว “ข้าคงต้องยอมรับว่าข้าแพ้... ไม่ใช่แค่ในเกมนี้ แต่แพ้ให้กับแนวคิดที่ข้าเคยปรามาสไว้” งานเลี้ยงดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นของเหล่านักผจญภัยที่เคยผ่านความตายมาด้วยกัน รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของทุกคนที่เคยหวาดกลัว เรย์รู้สึกถึงความอบอุ่นในใจเมื่อเห็นเพื่อนร่วมทางกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาแห่งความสงบสุข ปุยฝ้ายเองก็ดูจะสนุกเป็นพิเศษ มันบินว่อนไปทั่วห้อง แจกจ่ายละอองแสงที่ช่วยฟื้นฟูพลังกายให้กับทุกคนโดยไม่สนว่าคนเหล่านั้นจะเป็นฝ่ายไหน ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังล้อมวงพูดคุยถึงการผจญภัยครั้งหน้า ปุยฝ้ายที่กำลังหัวเราะร่าเริงพลันหยุดชะงัก มันบินกลับมาเกาะบนไหล่ของเรย์กะทันหัน ขนฟูฟ่องของมันตั้งชันขึ้นดวงตาสีทับทิมที่เคยฉายแววร่าเริงกลับกลายเป็นสีแดงก่ำสั่นระริก มันเอาหัวซุกซอกคอของเรย์แน่นราวกับหวาดกลัวบางอย่าง เรย์ชะงัก มือที่กำลังถือแก้วน้ำค้างแข็งค้างอยู่กลางอากาศ เขารู้สึกได้ถึงความสั่นสะเทือนจากร่างเล็กๆ ของปุยฝ้าย พลังธาตุแสงที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับแปรปรวนจนอากาศรอบข้างเกิดรอยร้าวสีม่วงจางๆ “มีอะไร... ปุยฝ้าย?” เรย์กระซิบถามพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ยังคงหัวเราะกันสนุกสนาน ไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับมอนสเตอร์คู่ใจของเขาเลย ปุยฝ้ายไม่ตอบ มันชี้ปีกจิ๋วไปยังประตูห้องโถงใหญ่ที่ปิดสนิท แสงเทียนในห้องค่อยๆ ดับลงทีละเล่มราวกับถูกใครบางคนเป่าทิ้ง ความเงียบเข้าปกคลุมอย่างฉับพลันจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจของเรย์ที่เต้นรัวดั่งกลองศึก ประตูบานยักษ์ที่ถูกปิดล็อคไว้แน่นหนาค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับไอเย็นยะเยือกที่พุ่งทะลักเข้ามา เงามืดดำสนิทที่ปรากฏขึ้นหลังประตูนั้นไม่ใช่คนของกิลด์ไหนทั้งสิ้น แต่มันกลับมีรูปร่างคุ้นตาอย่างประหลาด... ร่างของชายหนุ่มที่มีใบหน้าเหมือนกับเรย์ทุกประการ เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าไร้ซึ่งชีวิต “ยินดีด้วยกับงานเลี้ยงฉลองนะ... ตัวฉันจากโลกอีกใบ” ร่างนั้นเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะยกมือขึ้นเผยให้เห็นไอเทมต้องห้ามที่ทุกคนต่างรู้ดีว่ามันถูกลบไปจากฐานข้อมูลเกมแล้ว “แต่ดูเหมือนว่าโลกนี้จะยังไม่พร้อมให้ใครมีความสุขหรอกนะ” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของเรย์และปุยฝ้ายนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนจบค่ะ!