คำมั่นสัญญาแห่งผู้พิทักษ์

“ถ้าคุณยังคิดจะเดินหน้าต่อโดยเอาชีวิตของมอนสเตอร์พวกนี้เป็นเดิมพัน คุณก็ไม่ใช่ผู้พิทักษ์หรอกครับเรย์ คุณมันก็แค่เด็กที่หลงระเริงไปกับความไร้เดียงสาของตัวเอง” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบของอาเธอร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของหอคอยบรรพกาล กิลด์มาสเตอร์ผู้ทรงอิทธิพลยืนกอดอก แววตาของเขาเย็นเยียบเหมือนคมดาบที่พาดผ่านลำคอ เรย์ไม่ได้โต้ตอบทันที เขาเพียงแต่มองฝ่ามือตัวเองที่สั่นระริกเล็กน้อย ปุยฝ้ายที่เกาะอยู่บนไหล่ส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอ ดวงตากลมโตสีฟ้าครามของมันหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสได้ถึงความกดดันจากเจ้าของ “ความไร้เดียงสาอย่างนั้นหรือคะ?” เรย์เอ่ยทวนคำ เสียงของเขาแผ่วเบาแต่กังวานหนักแน่นในความเงียบ “คุณมองว่าการปกป้องคือความไร้เดียงสา แต่สำหรับฉัน... การมีชีวิตอยู่โดยปราศจากความเมตตาต่างหากที่เรียกว่าความล้มเหลว” เรย์ก้าวออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แม้จะรู้ดีว่าพลังของอาเธอร์ในเวลานี้เหนือกว่าเขานัก แต่แววตาของชายหนุ่มกลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่อาจสั่นคลอน ปุยฝ้ายกางปีกสีขาวนวลออกกว้าง ไอพลังธาตุแสงสีทองจางๆ เริ่มหมุนวนรอบตัวเด็กหนุ่ม มันไม่ใช่พลังเพื่อการทำลายล้าง แต่มันคือปราการที่เรย์สร้างขึ้นจากความผูกพัน “ผมมีข้อมูลลับของระบบ... แผนที่ชั้นสุดท้ายที่ไม่มีใครเคยไปถึง ถ้าคุณก้าวผ่านประตูบานนั้นไปโดยไม่มีกิลด์ของผมหนุนหลัง คุณจะหายไปจากโลกนี้พร้อมกับบันทึกไร้ค่าเล่มนั้น” อาเธอร์ขยับเข้าใกล้ ความกดดันมหาศาลบีบอัดจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งขึ้น “ส่งปุยฝ้ายมาให้ผม แล้วผมจะการันตีว่าชื่อของคุณจะถูกจารึกไว้ในฐานะตำนานที่ยังมีชีวิต” เรย์แค่นยิ้มที่มุมปาก ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่ค้นพบคำตอบที่ตามหามาตลอดชีวิต เขาเอื้อมมือไปลูบขนนุ่มนิ่มของปุยฝ้ายอย่างอ่อนโยน สัมผัสอุ่นซ่านที่ฝ่ามือทำให้เขารู้สึกถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับมอนสเตอร์คู่หู “ตำนานน่ะ... สำหรับคนที่รักจะอยู่เฉยๆ เพื่อให้คนอื่นเล่าขานถึงหรอกค่ะ” เรย์หันกลับไปเผชิญหน้ากับอาเธอร์โดยตรง “ส่วนฉัน ฉันชอบที่จะเป็นคนบันทึกเรื่องราวด้วยเท้าของตัวเองมากกว่า ปุยฝ้าย... ไปกันเถอะนะ” ทันทีที่เรย์เอ่ยจบ ปุยฝ้ายก็กระพือปีกรุนแรงจนเกิดแสงสว่างจ้าไปทั่วโถงหอคอย อาเธอร์ยกมือขึ้นบังตาตามสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อแสงนั้นจางลง ร่างของเรย์และเจ้ากระต่ายน้อยก็เลือนหายไปเหมือนหมอกควัน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายของไอเวทมนตร์ที่ทิ้งร่องรอยไว้เพียงจางๆ ในพื้นที่รอยต่อระหว่างแผนที่ ซึ่งเป็นเขตสีเทาที่ระบบยังไม่ถูกสำรวจ เรย์ก้าวออกมาจากมิติพับ เขาหอบหายใจหนักหน่วง อะดรีนาลีนในกายยังคงพลุ่งพล่าน เขาหยิบบันทึกการเดินทางขึ้นมาเปิดออก หน้ากระดาษว่างเปล่าที่เคยไร้ร่องรอย บัดนี้เริ่มปรากฏตัวอักษรสีเงินพริ้วไหว มันเขียนเส้นทางใหม่ที่ไม่มีในระบบเกมหลัก “ปุยฝ้าย... เรากำลังทำอะไรอยู่นะ” เรย์พึมพำกับตัวเองขณะนั่งลงบนโขดหินกลางทุ่งหญ้าเรืองแสงที่ไม่มีชื่อเรียกในแผนที่ ปุยฝ้ายบินลงมาเกาะบนตักของเขา มันใช้จมูกสีชมพูจิ้มไปที่บันทึกเล่มนั้น แล้วส่งเสียงร้อง 'คุย คุย' อย่างร่าเริง มันดูไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย ราวกับรู้ว่าต่อจากนี้คือการผจญภัยที่แท้จริง ไม่ใช่การประลองหรือการแข่งขันที่อาเธอร์ต้องการ เรย์มองออกไปไกลสุดลูกหูลูกตา สิ่งที่เห็นไม่ใช่ความมืดมิดอย่างที่อาเธอร์ขู่ไว้ แต่มันคือซากอารยธรรมลอยฟ้าที่งดงามเกินกว่าจินตนาการ ที่นั่น... คือจุดเริ่มต้นของปริศนาที่แท้จริงของโลก VR ใบนี้ ทว่าในขณะที่เรย์กำลังจะจดบันทึกหน้าใหม่ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากด้านหลังของโขดหิน เรย์ชะงักกึก เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายที่เขาไม่ควรจะพบในเขตที่ห่างไกลจากตัวเมืองขนาดนี้ “คิดจริงๆ หรือเรย์ ว่าการหนีมาที่ 'เขตแดนต้องห้าม' จะทำให้เธอปลอดภัยจากฉัน?” น้ำเสียงนั้นไม่ใช่ของอาเธอร์... แต่เป็นเสียงของผู้หญิงที่เรย์จำได้แม่นที่สุดในฐานะคนที่ให้ภารกิจแรกกับเขาในเกมนี้ เรย์ค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ หัวใจของเขาหล่นวูบเมื่อเห็นหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทผู้เป็น 'ผู้ดูแลระบบ' ยืนถือดาบที่ส่องประกายด้วยรหัสคอมพิวเตอร์ที่แตกกระจายอยู่ตรงหน้า “เธอทำลายสมดุลของโลกนี้ไปแล้วเรย์... และคนที่จะต้องจบเรื่องราวทั้งหมดในบทสุดท้ายนี้ ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือฉันเอง” รอยยิ้มของหญิงสาวผู้นั้นไม่ได้มีความเป็นมิตรหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย และในวินาทีที่เธอเงื้อดาบขึ้น ปุยฝ้ายกลับพุ่งตัวเข้าขวางพร้อมกับร่างที่เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับความมืดมิดที่ไม่มีที่สิ้นสุด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวข้ามผ่านทุกขีดจำกัดไปพร้อมกับเรย์และปุยฝ้ายจนถึงตอนสำคัญนี้กันนะคะ หวังว่าความกล้าหาญของพวกเขาจะทำให้หัวใจทุกท่านเต้นแรงไปกับตอนจบที่รออยู่ข้างหน้าค่ะ!