ความจริงที่ถูกเปิดเผย

"นายคิดว่าสิ่งที่นายถืออยู่ในมือ คือสิ่งมีชีวิตที่ถูกโปรแกรมขึ้นมางั้นเหรอ เรย์?" เสียงทุ้มต่ำของกิลด์มาสเตอร์อาเธอร์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในโถงวิหารแห่งความทรงจำที่บิดเบี้ยว ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีเงินวาววับยืนขวางทางออกเพียงหนึ่งเดียวไว้ สายตาคมกริบของเขามิได้มองที่เรย์ แต่จับจ้องเขม็งไปยัง 'ปุยฝ้าย' กระต่ายน้อยขนฟูสีขาวมุกที่กำลังซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเรย์อย่างหวาดระแวง เรย์กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น สัญชาตญาณดิบในใจเตือนภัยเขาสุดขีด เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ "อาเธอร์... ฉันไม่สนหรอกว่านายจะต้องการอะไรจากกิลด์ของนาย แต่ปุยฝ้ายไม่ใช่สมบัติของใคร มันคือเพื่อนของฉัน" "เพื่อน?" อาเธอร์แค่นหัวเราะ เสียงนั้นก้องสะท้อนไปตามผนังหินที่กำลังร้าวรานด้วยข้อมูลดิจิทัลที่แตกสลาย "นายมันก็แค่เด็กโง่ที่หลงรักโปรแกรมบอทระดับตำนานที่ถูกลืมไปแล้ว นายรู้ไหมว่า 'รหัสพันธุกรรม' ในตัวมันคืออะไร? มันไม่ใช่ข้อมูลที่ถูกสร้างขึ้น แต่มันคือ... ส่วนหนึ่งของระบบที่หลงเหลืออยู่จากวันที่เกมนี้ยังเป็นแค่พิมพ์เขียวของพระเจ้า" ปุยฝ้ายที่เคยเงียบเชียบเริ่มสั่นเทา หูยาวๆ ของมันลู่ลง ดวงตากลมโตสีฟ้าครามมีประกายแสงสีทองไหลเวียนอยู่ภายใน ไม่ใช่แสงจากสกิลธาตุแสงที่เรย์เคยเห็น แต่มันคือรหัสภาษาเครื่องที่ขยับเขยื้อนดั่งดวงดาวที่กำลังดับสูญ "หยุดพูดเดี๋ยวนี้!" เรย์ตวาด มือของเขาเริ่มสั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนจากร่างนุ่มนิ่มของปุยฝ้าย มันร้อนขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเครื่องจักรที่กำลังทำงานเกินขีดจำกัด "เรย์..." เสียงเล็กๆ แหลมใสที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นในหัวของเรย์ ไม่ใช่ผ่านระบบแชท แต่ผ่านกระแสจิตที่สั่นสะเทือนถึงจิตวิญญาณ "อย่าฟังเขา... ปล่อยให้ปุยฝ้ายทำหน้าที่... ถ้าปุยฝ้ายไม่อยู่... โลกนี้จะพังทลาย" "ปุยฝ้าย? เธอพูดได้ตั้งแต่วันไหน?" เรย์ก้มลงมองเจ้าตัวน้อยที่ตอนนี้กำลังลอยตัวขึ้นจากอ้อมแขนของเขา แสงสีทองจากร่างของปุยฝ้ายเริ่มแผ่ขยาย รุนแรงจนอาเธอร์ต้องยกแขนขึ้นบังใบหน้า อาเธอร์ตะโกนแข่งกับเสียงลมพายุข้อมูลที่ก่อตัวขึ้น "นั่นไง! นายเห็นไหมเรย์! พลังนั่นไม่ใช่พลังของผู้เล่น! มันคือสิทธิ์การเข้าถึงระดับ Root ของเซิร์ฟเวอร์! ถ้ามันคืนร่างเดิมได้ มันจะรีเซ็ตทุกอย่าง... รวมทั้งตัวนายด้วย!" บรรยากาศในโถงวิหารเริ่มบิดเบี้ยว พื้นหินใต้เท้ากลายเป็นรหัสตัวเลขสีเขียวที่ไหลเวียนราวกับน้ำตก เรย์มองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน ความอบอุ่นที่เขาเคยได้รับจากการดูแลปุยฝ้ายมาตลอดเส้นทาง กำลังถูกตั้งคำถามด้วยความจริงอันโหดร้ายว่า สัตว์เลี้ยงที่เขาฟูมฟักมาคือสิ่งที่อันตรายที่สุดในเกมนี้ "ฉันไม่สนว่าเธอคืออะไร" เรย์ตัดสินใจก้าวเข้าไปหาปุยฝ้ายที่กำลังเปล่งแสงเจิดจ้ากลางอากาศ เขาไม่สนคำขู่ของอาเธอร์ ไม่สนว่าระบบจะพังหรือไม่ สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงความทรงจำในวันที่เขาล้มเหลวและได้ปุยฝ้ายนี่แหละที่ดึงเขากลับมา "ไม่ว่าเธอจะเป็นผู้พิทักษ์ระบบ หรือเป็นแค่ข้อมูลที่ผิดพลาด เธอคือคนสำคัญของฉัน!" ทันใดนั้น ปุยฝ้ายหยุดนิ่งกลางอากาศ ปีกเล็กๆ ของมันกางออกกว้างจนครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด รัศมีแสงสีทองเปลี่ยนเป็นสีขาวบริสุทธิ์ ดวงตาสีฟ้าของมันจ้องมองเรย์ด้วยความเศร้าสร้อยระคนอาลัย "เรย์... ขอบคุณนะ... ที่เคยทำให้ปุยฝ้ายรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งมีชีวิตจริงๆ" สิ้นคำพูด ปุยฝ้ายก็สลายกลายเป็นละอองแสงนับล้าน กระจายตัวพุ่งเข้าสู่ผนังวิหารที่แตกสลาย แสงเหล่านั้นเริ่มซ่อมแซมรอยร้าวของโลกเสมือนอย่างรวดเร็ว อาเธอร์เบิกตากว้างเมื่อเห็นกราฟิกของโลกทั้งใบเริ่มเปลี่ยนไปเป็นความสมจริงระดับที่ตาเปล่าไม่อาจแยกออกได้ แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงเพื่อรีบูตระบบใหม่ เรย์กลับเห็นร่างเงาหนึ่งยืนอยู่เบื้องหลังม่านแสงนั้น ร่างของเด็กหญิงตัวน้อยที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด เธอยืนยิ้มให้เขาโดยที่ในมือถือขนมปังแครอทชิ้นสุดท้ายที่เรย์เคยแบ่งให้ปุยฝ้ายกิน ทันใดนั้น หน้าจอดำมืดสนิทไปชั่วขณะ ก่อนที่ระบบจะประกาศข้อความสีแดงฉานขึ้นมาตรงหน้าเขา: [คำเตือน: ผู้พิทักษ์ปุยฝ้ายได้เข้าสู่สถานะจำศีลถาวร] [เงื่อนไขการเข้าถึงระบบเปลี่ยนแปลง: ยินดีต้อนรับสู่โลก 'จริง' ฉบับสมบูรณ์] [เรย์... ได้โปรด... อย่าลืม... ฉัน...] เรย์พยายามจะคว้ามือตามร่างเงานั้น แต่สิ่งเดียวที่เขาสัมผัสได้คือความว่างเปล่า ทันใดนั้นประตูวิหารที่ปิดตายก็เปิดออกกว้าง เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายนอก... ซึ่งไม่ใช่เมืองเริ่มต้นที่เขาจากมา แต่เป็นห้องทดลองสีขาวสะอาดที่ไร้ซึ่งผู้คน และบนโต๊ะกลางห้องนั้น มีเพียงปลอกคอสีฟ้าของปุยฝ้ายที่วางทิ้งไว้ พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมที่กระพริบเตือนว่า: 'ผู้ทดสอบรหัส 001 พร้อมเข้าสู่ขั้นตอนการตื่นขึ้น' ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงวินาทีที่ความจริงถูกเปิดเผย และอย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ เพราะบทต่อไปคือบทสรุปที่จะทำให้คุณได้รู้ว่าสิ่งที่เรย์ต้องเลือกนั้นยิ่งใหญ่กว่าที่เขาคาดคิดไว้นักค่ะ!