มิติลับซูเปอร์มาเก็ตปรากฏ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับของบ้านดินทรุดโทรมตีเข้าจมูกจนหลินว่านหลิงต้องขมวดคิ้วมุ่น เบื้องหน้าของเธอคือร่างผอมโซของมารดาที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียงไม้แข็งๆ ไร้ซึ่งยาดีรักษา มีเพียงผ้าชุบน้ำอุ่นเก่าๆ ที่ถูกบิดจนแห้งวางอยู่บนหน้าผากร้อนผ่าว เสียงครางแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวดจากโรคปอดบวมและภาวะขาดสารอาหารเรื้อรังกำลังบั่นทอนลมหายใจของคนเป็นแม่ทีละน้อย ในขณะที่เสียงเคาะประตูบ้านด้านนอกดังโครมครามพร้อมเสียงตะโกนหยาบคายของหลินต้าเฉียงผู้เป็นลุงกำลังแว่วเข้ามาไม่ขาดสาย "นังเด็กไร้ค่า เปิดประตูเดี๋ยวนี้! แกคิดว่าหนีหน้าแล้วจะล้างหนี้สามสิบหยวนที่พ่อแกEา borrowing ไว้ได้รึไง หลานอกตัญญู ส่งตัวไอ้ทหารหน้าตายั่นออกมารับหน้าเลยนะ!" ว่านหลิงกวาดตามองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็ว สมองอันปราดเปรื่องของอดีตนักโภชนาการสาวทำงานด้วยความเร็วสูง เธอเพิ่งทะลุมิติมาอยู่ในร่างของหญิงสาววัยสิบเก้าปีในยุค 70 ที่แร้นแค้น สามีหมาดๆ อย่างลู่ถิงเฟิงเพิ่งเดินออกไปเผชิญหน้ากับพวกอันธพาลที่ลานหน้าหมู่บ้านด้วยแววตานิ่งสนิทราวกับก้อนหิน แต่วันนี้ อาการของแม่คือวิกฤตที่เธอต้องแก้ไขก่อนเป็นอันดับแรก ทว่า... ในวินาทีที่ความเครียดพุ่งถึงขีดสุด ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก็พุ่งวาบเข้ามาในสมอง คล้ายกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ไหลผ่านปลายประสาท *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณดิจิทัลใสกระจ่างดังขึ้นในหัว พร้อมกับม่านหมอกสีขาวโพลนที่แผ่ขยายออกในห้วงความคิด ก่อนที่ภาพของชั้นวางสินค้าสูงตระหง่านนับร้อยแถว หลอดไฟนีออนสว่างจ้า และตู้แช่อาหารสดส่งไอเย็นยะเยือกจะปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างชัดเจน ซูเปอร์มาเก็ตไฮ퍼มาร์เก็ตขนาดใหญ่ยักษ์จากศตวรรษที่ 21 ของเธอ... ตามติดข้ามมิติมาด้วย! ว่านหลิงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนยินดี หัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอทดลองเพ่งสมาธิไปที่หมวดหมู่เวชภัณฑ์และยาอย่างรวดเร็ว ในพริบตาเดียว เม็ดยาปฏิชีวนะยุคปัจจุบันและเกลือแร่ละลายน้ำก็ปรากฏขึ้นมาอยู่บนฝ่ามือของเธอราวกับปาฏิหาริย์ กลิ่นหอมสะอาดของยาใหม่เอี่ยมลอยแตะจมูกยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน "แม่ครับ... ดื่มน้ำนี่ก่อนนะ" ว่านหลิงประคองร่างมารดาขึ้นอย่างเบามือ ละลายยาเม็ดลงในน้ำอุ่นจากขวดสแตนเลสที่เธอแอบดึงออกมาจากชั้นสินค้าในมิติ ป้อนให้ผู้เป็นแม่จิบทีละน้อย สายตาของเธอมองดูสีหน้าของมารดาที่เริ่มผ่อนคลายลง ลมหายใจที่ติดขัดเริ่มสม่ำเสมอขึ้นทีละนิด ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วอก นี่คืออาวุธลับที่จะพลิกชีวิตครอบครัวที่ยากจนข้นแค้นนี้ให้กลับมาผาสุกได้อีกครั้งอย่างแน่นอน ภายนอกบ้าน เสียงโวยวายของหลินต้าเฉียงเงียบลงไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจและเย็นเยียบจนน่าขนลุกของลู่ถิงเฟิงที่เอ่ยขึ้น "ถ้าไม่อยากกระดูกหักกลับบ้านไป ก็ไสหัวไปซะ" ว่านหลิงวางร่างมารดาลงให้นอนพักผ่อนอย่างสบาย เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง แววตาฉายประกายความเด็ดเดี่ยวและเจ้าเล่ห์เล็กน้อย ในเมื่อโชคชะตาประทานมิติลับนี้มาให้ และสามีหนุ่มรูปงามนายนั้นก็ยืนหยัดอยู่เคียงข้าง... เกมการแก้แค้นพวกญาติเปรตและสร้างเนื้อสร้างตัวในยุค 70 ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วครับ ทว่า ในจังหวะที่ว่านหลิงกำลังจะเดินออกไปสมทบกับสามีที่หน้าประตูนั่นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเงาร่างสูงใหญ่ของลู่ถิงเฟิงก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงธรณีประตูเสียก่อน ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองมาที่เธอด้วยประกายความสงสัยระคนลึกล้ำ พร้อมกับกลิ่นยาแปลกประหลาดที่ลอยวนอยู่ในห้องแคบๆ นี้... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้นะครับ