สารวัตรเย็นชาไม่ปรานีใคร

เสียงก๊อปแก๊ปของปลายนิ้วเรียวที่กำลังรัวลงบนแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดไร้สายดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายของสารวัตรสาวที่กำลังจ้องเขม็งไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์สามจอเรียงติดกัน เบื้องหน้าของเธอคือแฟ้มคดีลับระดับประเทศที่ถูกเข้ารหัสไว้หนาแน่นถึงเจ็ดชั้น—และเบื้องหลังของเธอ คือตัวปัญหาตัวฉกาจที่เธอเพิ่งลากตัวเข้ามาอยู่ในความดูแลอย่างไม่เต็มใจนัก "ถ้าฝีมือของคุณมีดีแค่การนั่งแคะขนมจีบกินเล่นบนโซฟาของฉันล่ะก็ ฉันแนะนำให้เดินออกไปเรียกแท็กซี่กลับบ้านตอนนี้ยังจะดีกว่านะคะ คุณเรน" เสียงหวานทุบทลายความเงียบขึ้นอย่างเฉียบคมโดยที่เจ้าตัวยังไม่ละสายตาจากหน้าจอ สารวัตรลินินปรายหางตามองร่างโปร่งที่กำลังหยิบเยลลี่รสส้มเข้าปากอย่างสบายอารมณ์บนโซฟาหนังสีดำตัวยาว ดวงตาคู่คมดุจพญาเหยี่ยวฉายแววดูแคลนระคนท้าทายอย่างปิดไม่มิด เรนเคี้ยวหนุบหนับพล่นส่งยิ้มกวนประสาทกลับไป ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับอย่างคนที่ไม่เคยสะทกสะท้านต่อออร่าความเย็นชาของเจ้าบ้านเลยสักนิด เธอปัดเศษผงขนมออกจากปลายนิ้ว ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วสาวเท้าย่างสามขุมเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย "แหม สารวัตรคะ ใจร้อนเป็นไฟแบบนี้ ระวังริ้วรอยก่อนวัยนะคะ" เรนเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน ปลายเสียงลากยาวอย่างจงใจกวนโมโห "อีกอย่าง... งานระดับ 'หิน' ที่คุณกว่าจะหามาทดสอบฉันเนี่ย มันต้องมีอะไรที่เร้าใจกว่าการนั่งแกะรหัสผ่านกระจอกๆ พวกนี้ไม่ใช่เหรอคะ?" ลินินแค่นหัวเราะในลำคอ เธอหมุนเก้าอี้ทำงานกลับมาเผชิญหน้ากับจอมโจรสาวตรงๆ ระยะห่างระหว่างเธอกับเรนในตอนนี้เหลือเพียงแค่ไม่กี่คืบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าจากตัวของเรนลอยมาแตะจมูก สวนทางกับบรรยากาศมาคุและสายตาพิฆาตที่ลินินจงใจส่งตรงไปให้ "ปากดีจังนะคะ" ลินินเหยียดยิ้มเย็นชา ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้น "เซิร์ฟเวอร์หลักของกรมตำรวจกำลังถูกเจาะข้อมูลจากองค์กรเงาที่คุณหนีหัวซุกหัวซุนมาเมื่อคืน... ฉันให้เวลาคุณสิบนาที เจาะระบบป้องกันชั้นที่แปดที่พวกมันเพิ่งสร้างขึ้น แล้วดึงข้อมูล IP Address ของพวกมันออกมาให้ได้ ถ้าคุณเก่งจริงอย่างที่คุย... ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ" จบทอบคำท้า ประกายความสนุกในแววตาของเรนก็วูบหายไป ถูกแทนที่ด้วยความจริงจังและคมกริบราวกับใบมีดโกน รอยยิ้มกวนๆ เลือนหายจากใบหน้า เหลือเพียงความนิ่งสงบที่น่ากลัว "สิบนาทีเหรอคะ?" เรนทวนคำ เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนในความเงียบ "มันน้อยไปหน่อยสำหรับการโชว์สเต็ปขั้นเทพนะคะสารวัตร... แต่เอาเถอะค่ะ เพื่อแลกกับการได้เห็นรอยยิ้มยอมจำนนของคุณ ฉันจะทำให้ดูสามนาทีก็เกินพอ" ว่าแล้วเรนก็ไม่รอช้า เธอทรุดตัวลงนั่งยองๆ ข้างเก้าอี้ของลินิน มือเรียวคว้าแฟลชไดร์ฟสีดำสนิทจากกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตขึ้นมาเสียบเข้ากับพอร์ตยูเอสบีของคอมพิวเตอร์หลักทันที นิ้วมือทั้งสิบข้างรัวลงบนแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสี ลินินนั่งมองการกระทำนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย หัวใจดวงน้อยที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติกลับเริ่มรัวเร็วกว่าที่ควรจะเป็นเมื่อเหลือบไปเห็นเสี้ยวหน้าด้านข้างของเรนที่กำลังมุ่งมั่น ดวงตาคู่สวยจดจ่ออยู่กับหน้าจอที่ตัววิ่งรหัสสีเขียวไหลผ่านรวดเร็วจนลายตา ความเก่งกาจและความมั่นใจที่ล้นปรี่จนล้นออกมาจากตัวของเรน ทำให้สารวัตรสาวมือปราบผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครถึงกับเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว เวลาผ่านไปเพียงสองนาทีเศษ หน้าจอสีดำสนิทก็ปรากฏข้อความสีแดงฉานขึ้นมาพร้อมเสียงเตือนสติ๊กเกอร์ *[Access Granted: IP Address Located]* เรนหันกลับมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ลินินที่นั่งแข็งค้างอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันไม่ถึงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บนพวงแก้มเนียน ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่คิดว่ายัยโจรตัวแสบคนนี้จะทำภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ให้สำเร็จภายในเวลาอันWรวดเร็วเช่นนี้ "เรียบร้อยค่ะสารวัตร... หนี้บุญคุณครั้งนี้ คุณจะจ่ายให้ฉันด้วยอะไรดีคะ? ดินเนอร์ใต้แสงเทียน หรือว่า..." เรนจงใจลากเสียงยาวพร้อมกับส่งสายตาแพรวพราวระยับ สะโพกมนขยับเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานจนลินินต้องเอนหลังหนีอัตโนมัติ "คุณนี่มัน..." ลินินกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกเสียฟอร์มอย่างรุนแรงที่ดันไปสบประมาทอีกฝ่ายไว้ ตั้งท่าจะเอ่ยปากตอกกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนตามสไตล์ ทว่า... *ปัง! ปัง! ปัง!* เสียงกระสุนปืนดังสนั่นหวั่นไหวติดต่อกันสามนัด ตามด้วยกระจกหน้าต่างห้องทำงานที่แตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษแก้วคมกริบปลิวว่อนไปทั่วห้องพร้อมกับสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานที่ดังระรัวกะพริบวิบวับทั่วทั้งตึก! "หมอบลงค่ะ!" ลินินไม่รอช้า สัญชาตญาณมือปราบสาวทำงานเร็วกว่าความคิด ร่างเพรียวพุ่งเข้าชาร์จตัวเรนจนล้มกลิ้งลงไปหลบหลังโต๊ะทำงานด้วยกัน แรงปะทะทำให้ร่างของทั้งคู่แนบชิดกันสนิทอย่างไร้ช่องว่าง ลินินใช้แขนข้างหนึ่งโอบกอดเอวบางของเรนไว้แน่นเพื่อปกป้อง ส่วนมืออีกข้างชักอาวุธปืนพกประจำกายออกเตรียมพร้อมอย่างรวดเร็ว หัวใจของลินินเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อกระสุนปริศนาภายนอก แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นร้อนจากร่างนุ่มนิ่มของเรนที่แนบชิดอยู่บนตัวเธอในท่าทางที่ล่อแหลม และกลิ่นหอมหวานเฉพาะตัวที่ตีวนอยู่ในโสตประสาทท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่น เรนซบหน้าลงกับลาดไหล่ของลินิน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างรู้ทัน เธอเงยหน้าขึ้นกระซิบข้างใบหูของสารวัตรสาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย็นยะเยือกที่ทำเอาลินินขนลุกซู่ "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญ จะมาเร็วกว่าที่เราคิดนะคะ สารวัตร" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์สุดแซ่บนี้เสมอนะคะ --- โรสแมรี่พิษ