ผู้บุกรุกหน้าตาย

“บัตรพนักงานหมายเลข 4022... กองปราบปรามอาชญากรรมทางเทคโนโลยี ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณเจ้าหน้าที่” เสียงหวานใสที่แฝงไปด้วยความรื่นเริงเกินเหตุ ทำให้เจ้าหน้าที่หน้าเคาน์เตอร์เงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาเนือยๆ ก่อนจะรับบัตรใบนั้นไปรูดผ่านเครื่องอ่าน รอยยิ้มมุมปากของ ‘เรน’ ไม่ได้สั่นไหวแม้แต่นิดเดียว แม้ในใจเธอจะกำลังนับถอยหลังจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองไม่ให้กระโดดออกมานอกอก เสียงสัญญาณดัง *ติ๊ด* ผ่านฉลุย ประตูเหล็กกล้าที่กั้นระหว่างโลกภายนอกกับรังของพวกตำรวจจอมเฮี้ยบเปิดออกช้าๆ เรนก้าวเท้าเข้าไปด้วยความมั่นใจเกินร้อย เธอไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นพนักงานตัวอย่าง แต่เธอมาเพื่อ ‘ล้วงไส้’ ฆาตกรตัวจริงที่ซ่อนอยู่ในแฟ้มคดีลับที่พ่อของเธอทิ้งไว้ก่อนจะกลายเป็นศพปริศนา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อผสมกับกลิ่นกาแฟจางๆ ในกรมตำรวจช่างน่ารังเกียจพอกัน เรนกวาดสายตาผ่านเหล่าเจ้าหน้าที่ที่เดินขวักไขว่ จนกระทั่งสายตาของเธอไปสะดุดเข้ากับร่างโปร่งในชุดยูนิฟอร์มสีเข้มที่ดูเนี๊ยบกริบตั้งแต่ปกคอเสื้อจรดปลายเท้า ‘สารวัตรลินิน’... ผู้หญิงที่เป็นดั่งนิยามของความเป๊ะและระเบียบวินัยที่น่าเบื่อหน่าย ลินินกำลังยืนหันหลังให้เธอ มือถือแท็บเล็ตสั่งการลูกน้องด้วยน้ำเสียงเรียบกริบที่ฟังดูเหมือนใบมีดโกนอาบน้ำแข็ง เรนไม่รอช้า เธอปรับบุคลิกภาพให้ดูเป็นมืออาชีพที่สุด ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาเป้าหมาย “ดิฉัน รินรดา พนักงานฝ่ายข้อมูลคนใหม่ค่ะ รายงานตัวตามคำสั่งย้ายด่วน” เรนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ใครเห็นก็ต้องหลงใหล ลินินหยุดกึก เธอค่อยๆ หันกลับมามองผู้มาใหม่ ดวงตาเรียวคมดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า แววตาของสารวัตรสาววาวโรจน์ด้วยความสงสัยระคนรำคาญใจ “ย้ายด่วน? ฉันไม่เคยเซ็นอนุมัติรับคนเพิ่มในทีมนี้” น้ำเสียงของลินินเย็นเฉียบจนเรนรู้สึกเหมือนมีไอเย็นพุ่งเข้ามากระทบหน้า “อ๋อ สงสัยจะเป็นคำสั่งพิเศษจากเบื้องบนมั้งคะ พอดีผลงานดิฉันมันเข้าตากรรมการเกินไปหน่อยน่ะค่ะ” เรนตอบกลับด้วยน้ำเสียงลอยหน้าลอยตา แถมยังจงใจขยับเข้าไปใกล้จนลินินต้องผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าว “เบื้องบน? เบื้องบนคนไหนไม่ทราบ?” ลินินหรี่ตาลง มองทะลุเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเรน “อย่าพยายามเล่นตลกในที่ทำงานของฉัน ถ้าไม่อยากถูกลากไปเข้าห้องสอบสวนตั้งแต่เช้า” “ใจร้อนจังเลยนะคะสารวัตร... คนสวยเขามักจะดุแบบนี้ทุกคนหรือเปล่าคะ?” เรนแกล้งเอียงคอถาม จังหวะหัวใจของเธอเริ่มเต้นเป็นจังหวะสนุกที่ได้กวนประสาทคนตรงหน้า เคมีที่พุ่งปะทะกันกลางห้องโถงเริ่มดึงดูดสายตาของคนรอบข้าง ลินินไม่ตอบโต้ด้วยคำพูด แต่กลับก้าวเข้าประชิดตัวเรนจนแผ่นหลังของจอมโจรสาวชนเข้ากับผนังห้องเย็นๆ มือเรียวยาวของสารวัตรสาววางลงบนผนัง ล้อมกรอบเรนไว้ในวงแขนทันที กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ป่าจากกายของลินินโชยมาแตะจมูกเรน มันเป็นกลิ่นที่ขัดกับความแข็งกระด้างของเธออย่างสิ้นเชิง “ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร หรือใครส่งเธอมา แต่จำไว้ให้ขึ้นใจ... ที่นี่คือที่ของฉัน กฎคือสิ่งที่ฉันขีดเส้นไว้ ถ้าเธอข้ามเส้นแม้แต่นิ้วเดียว...” ลินินโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการถูกขังในคุกนรกมันมีความสุขแค่ไหน” เรนหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ แต่ดวงตาของเธอยังคงพราวระยับอย่างท้าทาย “ถ้าต้องถูกขังกับสารวัตรคนสวยแบบนี้ ดิฉันก็ยินดีนะคะ... จะได้ทำความรู้จักกันให้ลึกซึ้งกว่านี้ไงคะ” ลมหายใจของลินินสะดุดไปชั่วขณะ เธอจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของเรน ราวกับพยายามจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มจอมปลอมนั้น ความเงียบงันเริ่มปกคลุมรอบตัว จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่ด้านหลัง “สารวัตรครับ! เจอตัวต้นเรื่องที่แฮ็กเข้าระบบฐานข้อมูลกรมแล้วครับ! กำลังเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์หลัก!” ลินินผละออกจากตัวเรนทันที แววตาของเธอเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความเย็นชาสุดขีด เธอหันไปหาลูกน้องแล้วสั่งการด้วยความฉับไว ก่อนจะหันกลับมามองเรนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอาฆาต “โชคดีของเธอที่ฉันมีงานสำคัญกว่าต้องทำ แต่จำไว้... หลังจากจบเรื่องนี้ ฉันจะขุดรากถอนโคนตัวตนของเธอออกมาให้ได้ แม้ว่าต้องรื้อทั้งกรมตำรวจก็ตาม” ลินินสะบัดหน้าเดินจากไป ทิ้งให้เรนยืนตัวแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น เมื่อสารวัตรเดินลับตาไปแล้ว เรนจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ มือที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋ากางเกงสั่นเล็กน้อย ‘เกือบไปแล้ว...’ เธอคิดในใจพลางหยิบหูฟังไร้สายขนาดจิ๋วขึ้นมาเสียบไว้ที่หู “เปลี่ยนแผน... ระบบป้องกันความปลอดภัยที่นี่มันหนาแน่นเกินคาด” เรนกระซิบผ่านไมโครโฟนจิ๋ว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดที่มุมห้อง แล้วส่งยิ้มหวานให้มันอย่างไม่เกรงกลัว ทันใดนั้นเอง หน้าจอแท็บเล็ตของสารวัตรลินินที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานใกล้ๆ ก็สว่างวาบขึ้นมาด้วยข้อความสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาโดยไม่มีใครสั่งการ: *‘สวัสดีค่ะที่รัก... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเองนะคะ’* ขณะที่เรนกำลังจะเดินหนี เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยกลับหยุดกะทันหันข้างหลังเธอ ลินินเดินกลับมาพร้อมรอยยิ้มเหยียดที่มุมปาก ในมือของเธอกำบัตรพนักงานของเรนเอาไว้แน่น “รินรดา? น่าเสียดายนะ... ที่เลขบัตรใบนี้ มันเพิ่งถูกประกาศว่าหายสาบสูญไปเมื่อสามปีที่แล้ว... พร้อมกับคนที่ตายไปในเหตุการณ์ตึกถล่มคนนั้น” หวังว่าตอนแรกนี้จะทำให้คุณรี้ดหัวใจเต้นผิดจังหวะไปพร้อมกับเรนนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันค่ะ! ด้วยรักและยาพิษ, โรสแมรี่พิษ