วิญญาณใหม่ในกระท่อมผุพัง

"เอาของไร้ค่าพวกนี้ออกไปให้พ้นหน้าฉัน! กระท่อมท้ายหมู่บ้านนั่นแหละคือที่ที่เหมาะกับพวกแกที่สุด อย่าได้เสนอหน้ากลับมาตักตวงข้าวสารในยุ้งฉางของตระกูลกู้แม้แต่เมล็ดเดียว!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่ากู้กรีดแทงเข้ามาในโสตประสาท ราวกับมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง หลินฟางเซียนเบิกตาโพลงขึ้นทันที ความเจ็บปวดแปลบปลาบที่ขมับซ้ายแล่นริ้วไปทั่วร่าง กลิ่นอับชื้นของไม้ผุและกลิ่นดินโคลนที่อบอวลอยู่รอบกายทำให้เธอต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ นี่ไม่ใช่ห้องครัวสเตนเลสสตีลสุดหรูในโรงแรมห้าดาวที่เธอคุ้นเคย... นี่คือโลกที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงและความยากแค้น "ได้ยินไหมนางสะใภ้ขี้โรค! หรือว่าหูหนวกไปแล้ว?" แม่เฒ่ากู้ขยับไม้เท้าในมือ กระแทกลงบนพื้นดินจนฝุ่นตลบ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความรังเกียจเหยียดหยามราวกับมองเศษขยะที่ไม่มีค่าอันใด ฟางเซียนยันกายขึ้นนั่งช้าๆ ความทรงจำที่แปลกปลอมหลั่งไหลเข้ามาดั่งเขื่อนแตก เธอคือเชฟระดับท็อปของศตวรรษที่ 21 ที่จู่ๆ ก็ถูกดึงเข้ามาอยู่ในร่างของหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นภาระของตระกูลกู้ และสามีของเธอ... กู้เฉิงหาว นายทหารหนุ่มผู้มีอนาคตไกล กำลังยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอยู่ข้างๆ เธอ ใบหน้าคมเข้มนั้นเรียบเฉย แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองมารดาบังเกิดเกล้าด้วยความเย็นชาที่แฝงความนัย "แม่ครับ..." เสียงทุ้มต่ำของกู้เฉิงหาวเอ่ยขึ้น ทว่าหนักแน่นจนบรรยากาศโดยรอบนิ่งสนิท "ในเมื่อแม่ตัดสินใจแล้วว่าจะแยกบ้าน ผมก็จะทำตามนั้น แต่สัญญาที่เซ็นไว้เรื่องส่วนแบ่งการทำนาและข้าวสารประจำเดือน แม่ต้องไม่ลืม" "แก! ไอ้ลูกทรพี!" แม่เฒ่ากู้หน้าเปลี่ยนสีจากแดงเป็นเขียวด้วยความโมโหจัด ก่อนจะพ่นลมหายใจอย่างผู้ชนะ "ไปซะ! ไปตายที่กระท่อมหลังนั้นกันให้หมด!" ฟางเซียนมองแผ่นหลังของหญิงชราที่เดินกระฟัดกระเฟียดจากไป เธอเหลือบมองมือตัวเองที่สั่นเทาเล็กน้อยจากการขาดสารอาหาร ทว่าในใจกลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง เธอไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำได้ง่ายๆ ยิ่งอยู่ในยุคที่ข้าวยากหมากแพงเช่นนี้ สมองของเชฟอัจฉริยะอย่างเธอกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว "ไหวไหม?" เสียงทุ้มข้างกายทำให้ฟางเซียนหันไปมอง กู้เฉิงหาวก้มลงมาจ้องเธอ สายตาของเขาไม่ได้มีความสงสาร แต่มีความกังวลที่พยายามซ่อนไว้ภายใต้ความแข็งกร้าว เขาหยิบสัมภาระที่มีเพียงผ้าห่อของเก่าๆ และหม้อดินเผาใบเดียวขึ้นมาสะพายไว้บนบ่า "ฉันไหวค่ะ... เอ้อ หมายถึง ผมไหวครับ" ฟางเซียนรีบแก้คำพูดเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เธอต้องอยู่ในสถานะที่ต้องระวังตัว ชายหนุ่มไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาเพียงแค่ยื่นมือหยาบกร้านจากการจับปืนมาให้เธอ ฟางเซียนคว้ามือนั้นไว้ ความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือทำให้หัวใจที่สั่นคลอนของเธอเริ่มนิ่งสงบ พวกเขาก้าวเดินผ่านเส้นทางที่เต็มไปด้วยหญ้าคาไปสู่กระท่อมที่แม่เฒ่ากู้เรียกว่า "ที่อยู่ใหม่" มันไม่ใช่กระท่อมเสียด้วยซ้ำ แต่มันคือยุ้งเก็บฟางเก่าที่หลังคารั่วเป็นรูโหว่ ผนังไม้ที่ถูกปลวกกินจนแทบไม่เหลือโครงสร้าง "ที่นี่แหละ" กู้เฉิงหาววางสัมภาระลง ก่อนจะเดินไปสำรวจรอบๆ เขาไม่ได้บ่นสักคำ ทั้งที่เขามีโอกาสเลือกชีวิตที่ดีกว่านี้หากทิ้งภรรยาที่ถูกมองว่าไร้ค่าอย่างเธอไป ฟางเซียนไม่พูดอะไร เธอเดินเข้าไปในพื้นที่เล็กๆ นั้น ความหิวโหยเริ่มประท้วงในท้องจนปวดหนึบ เธอหยิบถุงผ้าใบเล็กที่มีข้าวสารผสมแกลบอยู่ก้นถุงออกมา นี่คือสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พวกเขาได้รับมา มันอาจจะเป็นวิกฤตสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเชฟอย่างเธอ นี่คือวัตถุดิบชั้นดีที่รอการรังสรรค์ "เฉิงหาว ช่วยไปหาฟืนกับผักป่าหลังกระท่อมมาให้หน่อยได้ไหม?" เธอเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่ทว่ากังวานด้วยความมั่นใจ กู้เฉิงหาวเลิกคิ้วมองเธอด้วยความประหลาดใจ แววตาคมปลาบจับจ้องราวกับจะอ่านความคิดของเธอให้ทะลุปรุโปร่ง "เธอจะทำอะไร?" ฟางเซียนมุมปากยกยิ้มเล็กน้อย พลางเหลือบมองห่อเครื่องเทศเล็กๆ ที่เธอซ่อนไว้ในสาบเสื้อ ซึ่งเป็นของติดตัวจากโลกเดิมที่เธอเพิ่งค้นพบว่ามันตามมาด้วย "ทำมื้อค่ำที่แม่ของคุณต้องเสียดายที่ไล่พวกเราออกมายังไงล่ะ" กู้เฉิงหาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้เบาๆ แล้วก้าวเดินออกไป ทิ้งให้ฟางเซียนอยู่ลำพัง ทว่าในขณะที่เธอเตรียมจะจุดไฟ กลิ่นหอมประหลาดโชยมาจากทางเข้ากระท่อม กลิ่นของเนื้อตุ๋นที่เข้มข้นจนน้ำลายสอ ทั้งที่ที่นี่ไม่มีแม้แต่เนื้อสัตว์ เธอหันขวับไปมองที่ประตู ทว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่กู้เฉิงหาว แต่เป็นเงาร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่หน้าประตูไม้ผุๆ พร้อมกับตะกร้าที่วางลงตรงหน้า ในนั้นมีไก่ป่าตัวอ้วนพีที่ถูกถอนขนมาแล้ววางนิ่งอยู่! นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ ใครกันที่เอาของแบบนี้มาวางไว้? และที่สำคัญกว่านั้น... กู้เฉิงหาวไปไหน? เพราะกลิ่นหอมนี้มาจากทางที่เขาเพิ่งเดินจากไป! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โดยเฉินเว่ยสายลุย