แบบแปลนที่ไม่เคยตรงกัน

"ถ้าคุณจะตัดคานรับน้ำหนักทิ้งเพียงเพราะมันขวางสุนทรียภาพในหัวของคุณ ผมแนะนำให้คุณกลับไปวาดรูปในห้องแอร์เย็นๆ แล้วทิ้งงานก่อสร้างให้คนที่เขา 'รู้จัก' คำนวณความปลอดภัยทำดีกว่าครับ คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนของคีย์ดังขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องจักรที่ทำงานอยู่ไกลๆ เขาไม่ได้ตะโกน แต่ความเงียบที่เขาสร้างขึ้นรอบตัวนั้นทรงพลังพอที่จะทำให้ช่างทุกคนในไซต์งานหยุดชะงัก รินรดาสะบัดกระดาษแบบแปลนในมือลงบนโต๊ะไม้ตัวยาวด้วยความแรงจนฝุ่นฟุ้งกระจาย ดวงตาเรียวสวยภายใต้แว่นสายตากรอบบางจ้องมองวิศวกรหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่ลดละ เธอไม่ได้โกรธจนสั่น แต่มันคือความเดือดดาลที่ถูกกลั่นกรองมาอย่างประณีต "คำว่า 'รู้จัก' ของคุณเนี่ย หมายถึงความหัวโบราณที่เห็นคอนกรีตเป็นก้อนอิฐธรรมดาๆ ใช่ไหมคะคุณคีย์?" เธอแค่นยิ้ม มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "พื้นที่ตรงนี้คือหัวใจของล็อบบี้ ถ้ามีคานโผล่มาแทรกกลางแบบที่แบบแปลนเวอร์ชันห่วยๆ ของคุณบอก มันก็เท่ากับคุณกำลังทำลายงานศิลปะชิ้นเอกที่ฉันบรรจงออกแบบมาทั้งชีวิต" คีย์ขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ระยะที่เธอสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายจางๆ ของน้ำมันเครื่องและเหงื่อที่ปนกับกลิ่นสบู่อ่อนๆ ซึ่งมันดูดิบเถื่อนและน่าหงุดหงิดในเวลาเดียวกัน ดวงตาสีเข้มของเขาวาวโรจน์จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ศิลปะจะไม่มีความหมายเลยครับ ถ้าวันหนึ่งเพดานที่ว่าสวยหรูนั่นถล่มลงมาทับหัวคนตาย" เขาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ "ผมไม่ได้จ้างคุณมาเพื่อวาดรูปให้สวย แต่ผมจ้างมาเพื่อดีไซน์ฟังก์ชันที่อยู่ได้จริง อย่าเอาความอีโก้สูงส่งของคุณมาเสี่ยงกับชีวิตคนงานในไซต์งานผม" "โอ้... ฟังดูเป็นฮีโร่ผู้พิทักษ์จังนะคะ" รินรดาเหยียดตัวตรง ประชันหน้ากับเขาโดยไม่ถอยหลังแม้แต่นิ้วเดียว "แต่ฉันว่าสิ่งที่ทำให้คุณอยากแก้แบบ ไม่ใช่เรื่องความปลอดภัยหรอก แต่มันคือความสะใจที่คุณได้อำนาจในการสั่ง 'ผู้หญิงที่ดูเรื่องมาก' อย่างฉันให้ก้มหัวตามเกมของคุณต่างหาก" คีย์ชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบคล้ายมีเปลวไฟบางอย่างถูกจุดขึ้นเบาๆ ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งพลางกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างที่ชอบทำ "รู้ดีขนาดนี้ สงสัยต้องจ้างมาเป็นเลขาฯ ส่วนตัวแทนสถาปนิกแล้วมั้งครับ" เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างใบหูเธอ เสียงที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและชวนให้ใจสั่น "แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่า เลขาฯ ของผมต้องเชื่อฟังมากกว่านี้... ไม่ใช่ทำตัวเป็นพยศอย่างคุณ" รินรดาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอพยายามควบคุมจังหวะการหายใจ ไม่ให้เขารับรู้ว่าประโยคกวนประสาทนั้นทำเอาเธอไปไม่เป็น เธอคว้าปากกาแดงบนโต๊ะแล้วขีดเส้นลงบนแบบแปลนตรงตำแหน่งคานนรกนั่นทันที "ถ้าไม่แก้คานตรงนี้ ฉันก็ไม่เซ็นรับรองแบบ" เธอประกาศกร้าวพร้อมกับสบตาเขาอย่างท้าทาย "เลือกเอาค่ะ จะยอมเสียเวลาแก้แบบ หรือจะเสียฉันไปจากการคุมงานนี้... คุณคีย์" บรรยากาศรอบข้างเงียบสนิทลงอีกครั้ง คีย์ไม่ได้โต้ตอบในทันที เขาค่อยๆ หยิบแบบแปลนแผ่นนั้นขึ้นมาดูช้าๆ นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามเส้นที่เธอเพิ่งขีดทับด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งบางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก "งั้นเรามาเดิมพันกันไหม" เขาพับแบบแปลนนั้นลงช้าๆ จนระยะห่างระหว่างหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจรินรด "ถ้าผมหาทางทำให้สุนทรียภาพของคุณคงอยู่โดยไม่ผิดหลักวิศวกรรมได้ภายในวันพรุ่งนี้... คุณต้องเป็นคนเลี้ยงกาแฟผมหนึ่งอาทิตย์" "แล้วถ้าคุณทำไม่ได้ล่ะคะ?" "ผมจะยอมให้คุณสั่งให้ทุบตึกนี้ทิ้งแล้วสร้างใหม่ตามใจคุณทุกประการ" คีย์เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกของเขาเกือบจะแตะกับจมูกของเธอ แสงแดดสีทองยามบ่ายลอดผ่านโครงเหล็กดิบๆ ลงมาตกกระทบใบหน้าของทั้งสอง สร้างกรอบภาพที่ดูราวกับฉากในภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ จังหวะหัวใจของรินรดาเต้นรัวแรงจนแทบจะได้ยินเสียงสะท้อนออกมา ในจังหวะที่รินรดากำลังจะเอ่ยปากรับคำท้า เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับเสียงของผู้ชายวัยกลางคนที่ดูมีอำนาจล้นเหลือดังก้องเข้ามา "ดูเหมือนว่าการประชุมของพวกคุณจะสนุกกว่าที่ผมคิดไว้เยอะเลยนะ" ทั้งคู่ออกจากภวังค์หันไปมองพร้อมกัน รินรดาชะงักกึกเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น... ชายในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ไม่มีทางมาปรากฏตัวในไซต์งานที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงนี้ได้หากไม่มีวาระซ่อนเร้นบางอย่าง เขาก้าวเข้ามาใกล้พลางโปรยยิ้มที่ดูเย็นเยียบ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้รินรดาต้องกลั้นหายใจ "ในเมื่อทั้งสถาปนิกและวิศวกรมีความเห็นไม่ตรงกัน... บางทีผมอาจจะต้องเป็นคนตัดสินใจเอง ว่าโปรเจกต์นี้ 'ใคร' จะเป็นคนได้ไปต่อ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของตัวละครที่เต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์บทนี้ครับ ฟีนิกซ์สีทอง