ความเงียบของพยานปากเอก

กลิ่นอับของกระดาษเก่าและคราบเขม่าดินปืนจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องใต้ดินขนาดเล็ก พิกัดลับที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ร้านซ่อมนาฬิกาเก่าแก่ย่านชานเมือง เสียงหยดน้ำจากท่อประปาที่ชำรุดดังสะท้อนก้องเป็นจังหวะราวกับนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังชีวิตของใครบางคน "ถ้าคุณยังลังเลที่จะพูด ผมเกรงว่าเวลาที่เราเหลืออยู่จะไม่พอให้องค์กรเงามาเคาะประตูห้องนี้หรอกนะครับ" ผมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม ขณะดันกรอบแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนประกายความกังวลในดวงตา แสงไฟจากตะเกียงพกพาส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวของชายวัยกลางคนตรงหน้า—เขาคือ "คุณกร" อดีตนักบัญชีของบริษัทในเครือเซนต์โฮป พยานปากเอกคนเดียวที่ถือครองบัญชีลับโยงใยคอร์รัปชันระดับชาติ และเป็นเป้าหมายสังหารอันดับหนึ่งที่องค์กรเงากำลังพลิกแผ่นดินล่า คุณกรตัวสั่นเทา สองมือที่กำแก้วน้ำร้อนสั่นระริกจนน้ำกระฉอก ริมฝีปากแห้งผากขยับคล้ายอยากจะเอ่ยอะไรบางอย่างแต่ติดอยู่ที่ลำคอ ดวงตาคู่นั้นหวาดผวาต่อเงาของตัวเองเสียยิ่งกว่าความตาย "คุณไม่เข้าใจหรอก... พวกมันไม่ใช่คนธรรมดา" คุณกรเค้นเสียงแหบแห้งออกมา พลางเหลือบมองประตูเหล็กกล้าที่ปิดสนิทด้านหลัง "พวกมันมี ‘เครื่องมือ’ ที่เหนือสามัญสำนึก... ต่อให้คุณเก่งมาจากไหน นักสืบหนุ่ม คุณก็เป็นแค่เหยื่อตัวเล็ก ๆ ในเกมของพวกมันเท่านั้น" ข้างกายผม อาจารย์มิลินที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่า ๆ ไม่ได้กล่าวอะไร เธอเพียงแต่ใช้ช้อนเงินเล็ก ๆ ตักพุด딩เนื้อเนียนเข้าปากอย่างใจIเย็น ทว่าดวงตาสีเทาคู่นั้นกลับกวาดมองไปรอบห้องอย่างพิจารณา ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของเธอกำลังคำนวณร่องรอยและอันตรายที่อาจคืบคลานเข้ามาทุกขณะ แม้ว่าเบื้องหลังความนิ่งสงบนั้น ท้องของเธอจะส่งเสียงร้องประท้วงเบา ๆ จากการใช้พลังงานไปกับการแกะรอยเมื่อช่วงบ่ายก็ตาม "พวกมันคือใครไม่สำคัญเท่ากับว่า ตอนนี้คุณเลือกที่จะก้าวขาออกไปเผชิญหน้ากับความจริง หรือจะยอมใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ไปกับการหลบซ่อนอย่างหวาดผวาแบบนี้ล่ะครับ" ผมโน้มตัวลงไปข้างหน้า ประสานสายตากับเขาด้วยความมุ่งมั่น "ผมริน... และผมสัญญาว่าจะปกป้องพยานของผมด้วยชีวิต" [ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจแน่วแน่ของโฮสต์: เปิดใช้งานระบบวิเคราะห์สถานการณ์พิเศษ 'เจรจาจิตวิทยา'] [คำเตือน: ตรวจพบคลื่นความร้อนแปลกปลอมในรัศมี 300 เมตร พลังงานออร่าระดับ S กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้!] เสียงแจ้งเตือนจากระบบแว่นดิจิทัลดังขึ้นในหัว พร้อมกับข้อมูลโฮโลแกรมสีฟ้าจาง ๆ ที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา ค่าความกดอากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างกะทันหัน อุณหภูมิในห้องใต้ดินลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว อาจารย์มิลินวางช้อนในมือลงทันที บรรยากาศรอบตัวเธอกลายเป็นความเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ใบหน้าสวยคมหันขวับไปทางช่องระบายอากาศด้านบนที่เชื่อมต่อกับถนนภายนอก "ริน... สมาธิ" เสียงหวานเอ่ยเตือนสั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยจิตสังหารที่กดดันจนผมต้องสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตึ้ง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสะท้อนมาจากเพดานเหนือศีรษะ ตามด้วยเสียงโลหะบิดตัวราวกับถูกฉีกกระชากด้วยพละกำลังมหาศาล คุณกรกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจและทรุดตัวลงไปกองกับพื้น มือทั้งสองข้างกุมศีรษะแน่นด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "มาเร็วกว่าที่คิดสินะครับ..." ผมพึมพำกับตัวเอง มือขวาจับด้ามปืนพกขนาดพกพาที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อสูทอย่างมั่นคง สมองส่วนหน้าประมวลผลแผนการหนีและช่องทางหลบภัยในพริบตา ครืนนน! กำแพงปูนด้านซ้ายของห้องใต้ดินระเบิดออกเป็นจุล เศษฝุ่นและควันสีเทาทลึ่งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ แรงกระแทกส่งผลให้ลังไม้และชั้นหนังสือล้มระเนนระนาด ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบ ร่างเงาสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเดินผ่านซากกำแพงเข้ามาอย่างเชื่องช้า สวมหน้ากากโลหะไร้ลวดลายที่สะท้อนแสงไฟจากตะเกียงเป็นประกายวาววับ ไอความร้อนแผดเผาออกมาจากตัวของมือสังหารปริศนาคนนั้น มันไม่ใช่ความร้อนจากไฟธรรมดา แต่เป็นพลังงานความมืดที่บิดเบือนสภาพแวดล้อมรอบตัวให้โค้งงอ "เจอตัวแล้ว... พยานผู้หลงทาง" เสียงทุ้มต่ำราวกับมาจากก้นบึ้งของขุมนรกดังลอดออกมาจากหน้ากากโลหะ มันยกมือขึ้นเบา ๆ และในวินาทีนั้นเอง อากาศรอบตัวก็เริ่มแปรปรวน เปลวไฟสีครามลุกโชนขึ้นที่ปลายนิ้วของมันอย่างน่าสะพรึงกลัว! ผมกัดฟันกรอด ขยับตัวไปยืนบังคุณกรที่กำลังสั่นเทาไว้ด้านหลัง ขณะที่อาจารย์มิลินก้าวขึ้นมาเคียงข้าง รัศมีพลังงานลึกลับรอบตัวเธอเริ่มแผ่ขยายเพื่อต้านทานแรงกดดันจากศัตรู เกมไล่ล่าไม่ได้เริ่มต้นขึ้นที่นี่ แต่มันกำลังจะจบลงในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ แห่งนี้ต่างหาก... [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: เผชิญหน้ากับ 'เงาทมิฬแห่งองค์กร' - ตรวจพบรหัสพันธุกรรมที่ไม่ใช่มนุษย์! ความน่าจะเป็นในการรอดชีวิต: 14.2%] [ระบบปลดล็อกสกิลฉุกเฉิน: 'เนตรสืบสวนเหนือมิติ' - ต้องการใช้พลังงานจิตวิญญาณ 80% ยืนยันการใช้งานหรือไม่?] ผมจ้องมองหน้าจอระบบที่กะพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับมือสังหารที่ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว... และก่อนที่ผมจะได้ทันกดปุ่มยืนยัน เงาร่างที่คุ้นเคยในชุดโค้ทสีดำอีกสายหนึ่งก็พุ่งทะลุเพดานลงมาขวางกั้นระหว่างเรากับศัตรู พร้อมกับเสียงกระซิบเบา ๆ ที่ทำให้ผมต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คิดจะทำอะไรกับเด็กของฉัน... ถามฉันหรือยังล่ะครับ?" ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนากับผมในตอนนี้นะครับ