สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลง

“หากเจ้ายังไม่หยุดฝืนกระแสปราณนี้ ร่างของเจ้าจะกลายเป็นเพียงเศษเถ้าธุลีที่หลอมละลายไปกับกระแสเซียนที่เจ้ามิอาจควบคุมได้!” เสียงตวาดก้องของเฒ่าเต๋าเฝ้าสุสานไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทของฉินเฟยแม้แต่น้อย ร่างของชายหนุ่มสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เส้นเลือดทั่วร่างปูดโปนดุจรากไม้เก่าแก่ที่กำลังขยับเขยื้อน รอยตราสีทองบนหน้าผากนั้นมิได้เป็นเพียงสัญลักษณ์ แต่เปรียบเสมือนตะขอเบ็ดที่เกี่ยวเอาปราณเซียนทั่วหุบเขาให้ไหลทะลักเข้าสู่จุดตันเถียนราวกับเขื่อนที่แตกทะลัก ฉินเฟยกัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากมุมปาก เขาไม่ได้กลัวความตาย หากแต่กลัวความอ่อนแอที่เคยพรากอาจารย์ไปจากเขา ภาพจำในวันวานที่กระบี่ของอาจารย์หักสะบั้นลงต่อหน้าต่อตาผุดขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ถ้าข้าไม่สามารถรับปราณนี้ได้... ข้าก็ไม่คู่ควรที่จะกำดาบอีกต่อไป” เขาเค้นเสียงผ่านไรฟัน แม้ความเจ็บปวดจะดั่งถูกเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้าสู่เส้นชีพจรก็ตาม ในขณะเดียวกัน ณ ยอดเขาเมฆาสุดหล้า เซียนกระบี่เมฆาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ยืนตระหง่านอยู่บนแท่นหินที่สูงที่สุด เขามองไปยังลำแสงสีทองที่พุ่งทะลุชั้นเมฆขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยแววตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งก้นบึ้ง ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความทะเยอทะยานที่มิเคยดับมอด “ปราณเซียนระดับปฐมกาลเช่นนั้น... ช่างหอมหวานนัก” เขากล่าวกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาดีดดีดอากาศเบาๆ ปรากฏกระแสลมคมกริบตัดขาดก้อนเมฆเหนือยอดเขาจนกระจัดกระจาย “ทั่วทั้งยุทธภพที่สงบนิ่งมาเนิ่นนาน บัดนี้ถึงเวลาที่สายลมแห่งการเปลี่ยนแปลงจะต้องพัดพาเอาความฉิบหายมาเยือนเสียที” เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ป้ายบัญชาสีดำสนิทลอยขึ้นสู่เบื้องบน แสงสีม่วงจากป้ายกระจายออกไปทั่วสารทิศ เหล่าพรรคพวกและผู้ติดตามทั่วแดนดินต่างสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาบนจิตวิญญาณ สงครามที่เงียบเชียบกำลังจะปะทุขึ้นในทุกหย่อมหญ้า ฉินเฟยในหุบเขาเริ่มปรับลมหายใจเข้าสู่สภาวะ 'ไร้ลักษณ์' ความเจ็บปวดที่เคยถาโถมเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า เขาไม่ได้พยายามต้านทานกระแสปราณนั้นอีกต่อไป แต่กลับปล่อยให้มันไหลผ่านร่างกายดุจสายน้ำที่ไหลผ่านธารหิน ยิ่งปล่อยวาง ยิ่งบรรลุ ยิ่งต้านทาน ยิ่งแตกสลาย นี่คือปรัชญาที่เขาเพิ่งค้นพบในยามที่เส้นตายอยู่ใกล้เพียงเอื้อม ทว่า ในจังหวะที่ร่างของเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทองโปร่งใส ราวกับจะบรรลุสู่ระดับเซียนที่แท้จริง ท้องฟ้าเหนือหุบเขากลับมืดมิดลงฉับพลัน เมฆฝนสีดำก่อตัวเป็นรูปวงกลมขนาดมหึมา เหนือหัวของฉินเฟยปรากฏคมกระบี่สีม่วงขนาดใหญ่ที่เกิดจากการรวมตัวของปราณสังหารที่ถูกส่งมาจากยอดเขาเมฆา “ไอ้หนูเอ๋ย... เจ้าดึงดูดปลาตัวใหญ่เกินไปแล้ว” เฒ่าเต๋าเฝ้าสุสานมองดูคมกระบี่บนท้องฟ้าด้วยใบหน้าถอดสี เขาขยับตัวจะเข้าช่วย แต่ทว่าโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นกลับรัดตรึงร่างเขาไว้กับพื้น ฉินเฟยลืมตาขึ้น ดวงตาข้างหนึ่งเป็นสีทองสุกสกาว อีกข้างหนึ่งเป็นสีดำสนิทดุจก้นบึ้งของมหาสมุทร เขาขยับมือแตะที่ด้ามดาบไร้ลักษณ์ที่วางอยู่ข้างกาย ดาบที่เคยไร้ความรู้สึกบัดนี้กลับสั่นไหวและส่งเสียงครางดั่งพยัคฆ์ร้ายที่ตื่นจากภวังค์ “ข้าไม่ได้เป็นคนดึงดูดมันมา” ฉินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจที่ทำให้หินรอบกายแตกละเอียด “แต่มันต่างหากที่เลือกจะวิ่งเข้ามาหาความตายในอาณาเขตของข้า” ทว่า ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่ควรจะอยู่ที่ยอดเขาเมฆากลับปรากฏขึ้นข้างกายเขาอย่างไร้สุ้มเสียง ความเย็นเยียบจากปลายกระบี่ที่จ่ออยู่ที่ลำคอของฉินเฟยทำให้ทุกสรรพสิ่งหยุดชะงัก เฒ่าเต๋าเฝ้าสุสานเบิกตากว้างจนแทบหลุดออกมาจากเบ้า “เจ้า... เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร!” เฒ่าเต๋าตะโกนด้วยความตระหนก เซียนกระบี่เมฆาที่ยืนอยู่ข้างกายฉินเฟยยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ แววตาของเขามิได้มองฉินเฟยเป็นศัตรู แต่เป็นภาชนะที่เขากำลังจะช่วงชิง “วิชาดาบไร้ลักษณ์ของเจ้าล้ำลึกก็จริง แต่ทว่าเจ้ายังขาดสิ่งหนึ่ง... นั่นคือการรับรู้ว่าสิ่งที่เจ้ากำลังบรรลุอยู่นั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงกับดักที่ข้าขุดไว้รอตั้งแต่ตอนที่อาจารย์ของเจ้าตายแล้ว” ฉินเฟยชะงักงัน หัวใจกระตุกวูบ ความจริงที่เจ็บปวดกว่าคมกระบี่แทงเข้าที่หน้าอก ความตายของอาจารย์มิใช่โชคชะตา แต่มันคือแผนการที่ถูกวางไว้เพื่อกระตุ้นให้เขาบำเพ็ญเพียรจนถึงระดับนี้... เพื่อที่เซียนกระบี่เมฆาจะสามารถกลืนกินปราณเซียนที่บริสุทธิ์ที่สุดจากร่างของเขาในยามที่เขาบรรลุถึงขีดสุด เซียนกระบี่เมฆาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูเขา “ขอบคุณที่เจ้าเติบโตมาได้งดงามถึงเพียงนี้... ฉินเฟย” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของฉินเฟยมาจนถึงตอนนี้ ขอให้ท่านเตรียมใจไว้ให้พร้อม เพราะบทต่อไปความลับที่ถูกฝังกลบจะถูกกระชากออกมาอย่างโหดเหี้ยมครับ กระบี่ไร้ลักษณ์