กฎเหล็กของรูมเมต(ที่ไม่ได้อยู่ห้องเดียวกัน)

"ถ้าคุณคินยังส่งข้อความกวนประสาทมาอีกแม้แต่บรรทัดเดียว ฉันจะเอาบล็อกไม้กันกระแทกปาใส่หัวให้กะโหลกยุบเป็นรอยบุ๋มทรงเรขาคณิตเลยคอยดู!" เสียงหวีดร้องเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความคับแค้นใจดังลอดออกมาจากริมฝีปากบางของอชิระ ดีไซน์เนอร์หนุ่ม (ที่ตอนนี้กำลังสวมบทบาทเป็นยักษ์ปักหลั่นในสายตาตัวเอง) นิ้วเรียวยาวที่ปกติใช้ลากเส้นสเกตช์ชุดแฟชั่นคอลเลกชันใหม่ด้วยความนิ่งสนิท ตอนนี้กลับรัวลงบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือจนเกิดเสียง *แต๊กๆๆ* รัวเร็วยิ่งกว่าเสียงดีดพิณ บนหน้าจอแชตสีเขียวสว่างวาบ ปรากฏประโยคที่ทำเอาเลือดในกายสูบฉีดพุ่งพล่านจนใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงก่ำด้วยความเขินปนโมโห *[Kinth_V]: เรียกชื่อน่ารักแบบนี้... แปลว่าตกลงยอมให้เป็นมากกว่าเพื่อนบ้านแล้วใช่ไหมครับ?* ให้ตายเถอะ! นี่มันตาแก่เจ้าเล่ห์ในร่างวิศวกรหนุ่มชัดๆ! อชิถอนหายใจฟืดฟาด กัดริมฝีปากตัวเองจนห่อเลือดด้วยความหมั่นไส้ระคนประหม่า ภาพเหตุการณ์เมื่อห้านาทีก่อนผุดขึ้นมาในหัวราวกับเทปวิดีโอรีเพลย์ ตอนนั้นเขาตั้งใจจะส่งข้อความไปด่าว่าอีกฝ่ายเรื่องที่ส่งเสียงดังรบกวนเวลาทำงานดึกดื่น แต่ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันพิมพ์ชื่อเล่นของอีกฝ่ายด้วยความคุ้นชิน (หรือเพราะสมองมันเบลอก็ไม่รู้) แถมยังเผลอใส่คำลงท้ายประหลาดๆ ที่ปกติไม่มีทางหลุดจากปากคนปากแข็งอย่างเขาเด็ดขาด พอนึกถึงตรงนี้ อชิก็อยากจะมุดแผ่นดินหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด ร่างโปร่งทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนอนโซฟาตัวนุ่มในห้องนั่งเล่น มือข้างหนึ่งยกขึ้นก่ายหน้าผาก พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังเต้นเร้าไม่เป็นจังหวะในอก *ตึ้ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาอชิสะดุ้งเฮือกราวกับโดนไฟฟ้าสถิต รีบคว้ามือถือขึ้นมาเปิดอ่านทันทีด้วยความระแวง *[Kinth_V]: ว่าไงครับคนสวย หรือว่าเขินจนพิมพ์ไม่ถูกแล้ว?* *[Kinth_V]: ถ้าไม่ตอบ แปลว่ายอมรับนะ ว่าคิดอะไรเกินเลยกับเพื่อนบ้านคนนี้อยู่* "กรี๊ดดด! ใครคนสวยวะอ้ายบ้า!" อชิระแทบจะปามือถือทิ้งลงพื้น ถ้าไม่ติดว่าหน้าจอเพิ่งเปลี่ยนฟิล์มกระจกราคาแพงมาเมื่อวานนี้ เขากัดฟันกรอด นิ้วเรียวรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง *[Ach_Design]: ใครคนสวยของคุณไม่ทราบ! แล้วก็หยุดมโนไปเองได้แล้วค่ะคุณคิน ฉันแค่พิมพ์ผิดต่างหากเล่า! มือมันลั่น! สมองสั่งการผิดพลาด! อย่ามาเหมาเข่งสรุปเอาเองตามใจชอบนะยะ!* ส่งไปแล้ว! สะใจ! อชิยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ พยักหน้าให้กับความกวนประสาทกลับแบบเจ็บแสบของตัวเอง ทว่าผ่านไปไม่ถึงสามวินาที รอยยิ้มนั้นก็ต้องค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เมื่อแชตฝั่งตรงข้ามขึ้นสถานะ *'กำลังพิมพ์...'* สลับกับข้อความที่เด้งสวนกลับมาแทบจะทันที *[Kinth_V]: มือลั่นบ่อยจังนะครับช่วงนี้ ลั่นจนเรียกชื่อผมซะสนิทสนมเชียว... แบบนี้เขาเรียกว่าจิตใต้สำนึกมันฟ้องหรือเปล่าครับ คุณดีไซน์เนอร์คนเก่ง* *[Kinth_V]: เอาเป็นว่า เพื่อความยุติธรรมและป้องกันไม่ให้เกิดอาการ 'มือลั่น' บ่อยๆ เรามาทำข้อตกลงหรือ 'กฎเหล็ก' ระหว่างเรากันดีไหมครับ จะได้ไม่ต้องมานั่งเถียงกันแบบนี้อีก* อชิหรี่ตามองหน้าจอด้วยความระแวดระวัง สมองอันชาญฉลาดประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตาแก่คินเนี่ยนะจะยอมสงบศึกง่ายๆ? ไม่มีทางซะหรอก หมอนี่ต้องมีแผนการอะไรชั่วร้ายซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้มกวนประสาทนั่นแน่ๆ แต่กระนั้น ความอยากรู้อยากเห็นก็มีอิทธิพลเหนือความกลัว ร่างบางจึงตัดสินใจพิมพ์เชิงท้าทายกลับไป *[Ach_Design]: กฎอะไรของคุณ ว่ามาซิ ถ้ามันงี่เง่าไร้สาระ ฉันปัดตกตั้งแต่ยังไม่เริ่มอ่านเลยนะบอกไว้ก่อน* *[Kinth_V]: ไม่ไร้สาระแน่นอนครับ รับรองว่ามีประโยชน์ต่อสุขภาพจิตของคุณ (และหัวใจของผม) แน่นอน* *[Kinth_V]: งั้นเรามาเริ่มตกลงกันเป็นข้อๆ เลยดีกว่า...* เพียงไม่นาน ประโยคยาวเหยียดก็ถูกส่งเข้ามาในแชต รัวเป็นชุดราวกับคลังแสงระเบิด อชิขยับตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรงโดยอัตโนมัติ ดวงตากลมโตไล่อ่านข้อความทีละบรรทัดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหมั่นไส้ ทั้งขัน และ... ทั้งใจเต้นแปลกๆ *[Kinth_V]: กฎข้อที่ 1: ห้ามบล็อกแชต ห้ามเมินข้อความ และห้ามอ่านแล้วไม่ตอบเกิน 10 นาที (ยกเว้นตอนนอน)* *[Ach_Design]: (อิโมจิเบะปากมองบน)* -> *[Ach_Design]: ข้อนี้ข้อแรกก็เผด็จการละ ไม่เอา!* *[Kinth_V]: ข้อนี้ปฏิเสธไม่ได้ครับ เพราะถือว่าอนุมัติแล้วโดยปริยาย... ต่อไป กฎข้อที่ 2: เวลาเกิดปัญหาอะไรในห้อง (เช่น เสียงดัง ท่อตัน หรือเหงาเกินไป) ต้องติดต่อห้องข้างๆ เป็นอันดับแรก ห้ามแบกรับไว้คนเดียว* *[Ach_Design]: ใครเหงาฟะ! พูดจาพล่อยๆ อีกแล้วนะคุณคิน!* *[Kinth_V]: อ่านต่อครับ อย่าเพิ่งขัดจังหวะ... กฎข้อที่ 3: ห้ามเรียกชื่อคนอื่นด้วยน้ำเสียงน่ารักแบบเมื่อกี้ลับหลังผม ยกเว้นแต่ว่าจะเรียกให้ผมฟังคนเดียวต่อหน้า* อชิระสำลักน้ำลายตัวเองทันทีเมื่ออ่านถึงข้อนี้ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ นึกอยากจะเอาหัวโขกหมอนข้างซะให้เข็ด ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงตลบตะแลงเก่งเป็นที่หนึ่งแถมยังฉวยโอกาสเก่งยิ่งกว่ามิจฉาชีพในคราบวิศวกรซะอีก! *[Ach_Design]: คุณคิน! นี่คุณกำลังเอาเปรียบฉันชัดๆ! ข้อสามนี่มันกฎบ้าอะไรเนี่ย ใครจะไปยอมทำตาม!* *[Kinth_V]: ไม่ยอมก็ต้องยอมครับ เพราะตอนนี้คุณกำลังพิมพ์คุยกับผมอยู่ แปลว่าคุณกำลังอยู่ในเกมของผมแล้ว... และสุดท้าย กฎข้อที่ 4 (สำคัญที่สุด)* อชิกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวเมื่อจ้องมองหน้าจอ บรรยากาศรอบตัวราวกับเงียบสงบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามอยู่ในอก *[Kinth_V]: ห้ามใจเต้นแรงเวลาผมหยอด... ไม่งั้นถือว่าคุณแพ้ และต้องยอมให้ผมเลี้ยงข้าวหนึ่งมื้อ* อชิอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ความรู้สึกตื่นตระหนกพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เขาอยากจะพิมพ์ด่ากลับไปเป็นชุดใหญ่ไฟกระพริบให้สมกับความหน้ามึนของอีกฝ่าย แต่ทว่า... ปลายนิ้วที่กำลังจะพิมพ์คำว่า *'เพ้อเจ้อ!'* กลับหยุดชะงักลงกลางอากาศ เมื่อเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นที่หน้าห้องพักของเขา... *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก.* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งแผ่วเบา แต่กลับชัดเจนก้องกังวานอยู่ในความเงียบยามดึก อชิสะดุ้งสุดตัว มือถือในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น ร่างโปร่งหันขวับไปมองบานประตูห้องของตัวเองสลับกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่สว่างวาบ บนหน้าจอแชตเวลานี้ มีข้อความใหม่ล่าสุดถูกส่งเข้ามาไล่เลี่ยกับเสียงเคาะประตูพอดี *[Kinth_V]: เปิดประตูหน่อยสครับ... พอดีผมมีเรื่องจะมาทวงสิทธิ์ตาม 'กฎข้อที่ 4' ซะหน่อย* ลมหายใจของอชิระสะดุดกึกในลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อตระหนักได้ว่า... ระยะห่างระหว่างห้องของเขากับห้องของคินทร์ มันไม่ได้มีแค่กำแพงกั้นอีกต่อไปแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป่วนและยิ้มไปพร้อมกับความโบ๊ะบ๊ะนี้นะคะ