ข้างห้องนรกส่งมาเกิด

"นี่คุณ! ช่วยกรุณามีสามัญสำนึกในการวางของหน่อยได้ไหมคะ? ทางเดินคอนโดมันเป็นของส่วนกลาง ไม่ใช่ที่เก็บสมบัติเก่าของคุณ!" เสียงแหลมสูงของฉันแผดดังลั่นโถงทางเดินหน้าห้อง 1402 มือถือเครื่องสวยในมือสั่นระริกด้วยความโมโห ขณะที่สายตาก็จ้องเขม็งไปยังกองลังกระดาษนับสิบใบที่ตั้งตระหง่านขวางทางเข้าห้องพักของฉันอยู่จนแทบจะเดินเข้าไม่ได้ คนถูกต่อว่าไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านเลยสักนิด เขาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง พลางปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมด้วยหลังมือ—เป็นภาพที่น่าจะดูดีถ้าไม่ใช่เพราะเขากำลังทำให้ฉันอารมณ์เสียตั้งแต่วันหยุดพักผ่อน "อ้าว สวัสดีครับเพื่อนบ้าน... เอ๊ะ หรือต้องเรียกว่า ‘คุณแม่บ้านประจำชั้น’ ดีล่ะครับ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่ดูยังไงก็คือการเยาะเย้ยชัดๆ "เรียกฉันว่า 'คุณอชิ' ค่ะ และรบกวนช่วยเก็บของพวกนี้ไปให้พ้นหน้าห้องฉันภายในห้านาที ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งนิติฯ จริงๆ ด้วย" ฉันเชิดหน้าขึ้น กอดอกแน่นพยายามข่มอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดจนอยากจะกระโดดงับหัวคนตรงหน้า คินทร์—ผู้ชายที่เพิ่งย้ายเข้ามาเมื่อเช้าในฐานะเจ้าของห้อง 1403—เลิกคิ้วมองฉันด้วยสายตาที่เหมือนกำลังสำรวจงานศิลปะชิ้นหนึ่ง มากกว่าจะเป็นการมองเพื่อนบ้านที่กำลังโกรธจัด เขาขยับก้าวเข้ามาใกล้หนึ่งก้าวโดยไม่สนว่าฉันจะถอยกรูดด้วยความตกใจ "ผมเพิ่งย้ายมา เหนื่อยจะแย่ แทนที่จะทักทายกันด้วยรอยยิ้ม กลับโดนเปิดประเดิมด้วยการด่าไฟแลบแบบนี้... ดุจังเลยนะครับ นึกว่านางยักษ์ที่ไหนหลุดออกมาจากละครหลังข่าว" "นี่คุณ! คำพูดคำจาหัดมีสัมมาคารวะบ้างนะ! ฉันไม่ใช่คนรู้จักคุณ และก็ไม่อยากเป็นด้วย!" ฉันสวนกลับทันควัน หน้าเริ่มร้อนผ่าวด้วยความโกรธปนอับอายที่โดนหยอกล้อเหมือนเด็กๆ เขาหัวเราะหึในลำคอ ก่อนจะโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าคมเข้มนั่นอยู่ห่างจากฉันไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสะอาดๆ แบบผู้ชายเล่นกีฬาลอยมาเตะจมูกจนฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ไม่อยากเป็นคนรู้จัก? งั้นก็ดีครับ งั้นเรามาข้ามขั้นตอนไปเป็น 'อย่างอื่น' เลยดีไหม? เห็นหน้าตึงๆ แบบนี้ เวลาโกรธแล้วแก้มแดงก็น่ารักดีนะ" "ไอ้...ไอ้คนบ้า!" ฉันถอยหลังจนแผ่นหลังกระแทกกับประตูดังปัง ฟอร์มการเป็นดีไซน์เนอร์สาวมาดมั่นเมื่อครู่พังทลายลงไม่เป็นท่า "ถอยออกไปเลยนะ! ไม่ต้องมาหยอดมุกเสี่ยวๆ แบบนี้ ฉันไม่หลงกลหรอก" "ใครว่าผมหยอด? ผมพูดจริงทุกคำ" เขายังคงรุกคืบด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันไม่ใช่แค่สายตากวนประสาทอย่างที่เขาทำเมื่อกี้ แต่มันมีประกายบางอย่างที่ทำให้หัวใจฉันเต้นรำอย่างผิดจังหวะ ฉันรีบหยิบกุญแจห้องขึ้นมาไขประตูมือไม้สั่นพยายามจะหนีเข้าสู่เซฟโซนของตัวเองให้เร็วที่สุด แต่ทันทีที่ปลดล็อกประตูได้ เขากลับเอื้อมมือมาคว้าขอบประตูไว้แน่น ทำให้ฉันติดแหง็กอยู่ระหว่างช่องว่างนั้น "เดี๋ยวสิครับคุณอชิ... ผมยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการเลย" เขาขยับเข้ามาอีกจนฉันต้องเอนหลังติดขอบประตู "คินทร์ครับ... คินทร์ที่แปลว่าผู้เป็นใหญ่ และหลังจากนี้จะพยายามเป็น 'ใหญ่' ในใจคุณด้วย" คำพูดกะล่อนนั่นทำเอาฉันพูดไม่ออก ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ มองคนตรงหน้าที่ดูจะสนุกกับการเห็นฉันอาการรวนแบบนี้ "ฝันไปเถอะค่ะ" ฉันเค้นเสียงรอดไรฟัน แต่ลึกๆ ในใจกลับสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวแปลกประหลาดที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน "ฝันดีนะครับเพื่อนบ้านคนสวย... อ้อ แล้วก็พรุ่งนี้ตอนเช้า ผมจะมาเคาะประตูห้องคุณอีกทีนะ" เขาผละตัวออกไปกะทันหัน ทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่หน้าห้องพักที่เงียบสงัด ยังไม่ทันที่ฉันจะหายใจหายคอได้ทั่วท้อง เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันห้องแชทของคอนโดก็ดังขึ้น *‘Khin_1403 เพิ่มคุณเป็นเพื่อน’* ฉันนิ้วสั่นขณะกดดูโปรไฟล์ของเขา รูปโปรไฟล์เป็นภาพมุมข้างของเขาเองที่กำลังยิ้ม... ยิ้มเดียวกับที่เขาส่งให้ฉันเมื่อกี้ไม่มีผิด ทันใดนั้น ข้อความหนึ่งก็เด้งขึ้นมาในแชทส่วนตัวที่เขาทักมาหาฉันโดยตรงโดยที่ฉันยังไม่ได้กดรับคำขอด้วยซ้ำ... *‘ลืมบอกไป... ที่ผมวางลังขวางไว้ เพราะผมตั้งใจจะกั้นไม่ให้คุณเดินหนีผมไปไหนต่างหากครับ พี่สาวหน้าตึง’* หัวใจฉันกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อเล่นที่เขาตั้งให้เองหน้าตาเฉย มือฉันเผลอพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความโมโหว่า ‘อย่ามาเรียกแบบนี้!’ แต่ก่อนที่นิ้วจะกดส่ง ความรู้สึกบางอย่างก็ดึงรั้งไว้ ฉันมองข้อความนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดบล็อก... แต่ไม่รู้ทำไม นิ้วเจ้ากรรมถึงดันไปกด ‘ยอมรับการสนทนา’ แทนเสียได้! เสียงเตือนข้อความใหม่ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับประโยคที่ทำให้โลกของฉันหมุนเคว้ง... *‘ดีครับ... แค่นี้เราก็เป็นเพื่อน(ที่กำลังจะเริ่มสนิท)กันแล้วนะ อชิ’* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับจุดเริ่มต้นวุ่นๆ ของคุณอชิและนายคินทร์นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!