หน้าจอสีฟ้าแห่งโชคชะตา

“รหัสผ่านผิดพลาดเป็นครั้งที่สาม… ระบบความปลอดภัยกำลังเริ่มกระบวนการลบข้อมูลตัวตนของเจ้าของเครื่องโดยสมบูรณ์” เสียงสังเคราะห์ที่ราบเรียบดุจผิวน้ำในคืนไร้ลมดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาท คินน์จ้องมองหน้าจอโฮโลแกรมสีครามตรงหน้าด้วยนัยน์ตาที่หรี่ลงเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะที่แม่นยำดุจนาฬิกาจักรกล ในฐานะโปรแกรมเมอร์ที่ได้รับการขนานนามว่าอัจฉริยะ เขามั่นใจในอัลกอริทึมที่ตัวเองเขียนขึ้นมากกว่าความรู้สึกของมนุษย์คนใดในโลกใบนี้ ทว่าในวินาทีที่แสงสีฟ้าจากจอภาพประหลาดพุ่งเข้าปะทะดวงตา ทุกอย่างรอบตัวกลับบิดเบี้ยวราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกราดด้วยทินเนอร์ อากาศธาตุรอบตัวเริ่มหนาแน่นขึ้นจนเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกบีบอัดอยู่ในสุญญากาศ กลิ่นโอโซนจางๆ ปะทะเข้ากับจมูก ก่อนที่สติสัมปชัญญะของเขาจะวูบไหวไปชั่วขณะ “คุณสมบัติของผู้ใช้งาน… ผิดพลาด” “ระดับพลังงาน… ต่ำกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำ” “กำลังติดตั้งแพตช์แก้ไข… ความล้มเหลวคือหนทางเดียวสู่การเริ่มต้นใหม่” คินน์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่เพดานห้องทำงานที่คุ้นเคย แต่เป็นโถงทางเดินสถาปัตยกรรมกอทิกที่ทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด แสงสลัวสีม่วงอมฟ้าจากคริสตัลบนผนังทำให้ทุกอย่างดูเหนือจริง เขายันกายลุกขึ้นจากพื้นหินเย็นเยียบ ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้คือความไร้น้ำหนักของร่างกาย แต่อีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วแน่น คือหน้าต่างสถานะโปร่งใสที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าทันที [ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์: Algorithm of Heart] [สถานะผู้เล่น: คินน์] [เลเวล: 0] [ความสามารถพิเศษ: บั๊กติดตัว (Bugged Logic)] [คำอธิบายสถานะ: ระบบตรวจพบข้อผิดพลาดร้ายแรง ค่าความสัมพันธ์กับโลกใบนี้ติดลบจนไม่สามารถคำนวณได้… อัลกอริทึมหัวใจของคุณกำลังปฏิเสธการมีอยู่ของความรักทุกรูปแบบ] คินน์เหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างเย็นชา ‘บั๊กงั้นหรือ? น่าสนใจกว่าที่คิด’ เขาไม่ได้ตื่นตระหนก ความเยือกเย็นยังคงเป็นอาวุธเดียวที่เขามีในโลกที่ไม่รู้จักแห่งนี้ เขาพยายามขยับนิ้วสั่งการเพื่อทดสอบขอบเขตของอินเทอร์เฟซ แต่ทว่าปุ่มคำสั่ง [Logout] กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย แทนที่ด้วยแถบสีแดงฉานที่กระพริบถี่ๆ ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังก้องมาจากมุมมืดของโถงทางเดิน หญิงสาวร่างสูงโปร่งก้าวออกมาภายใต้แสงสลัว ใบหน้าของเธอเรียบเฉยดุจรูปปั้นหินอ่อน เส้นผมสีเงินยวงล้อกับแสงไฟจนดูราวกับรัศมีแห่งความเย่อหยิ่ง เธอคือ ‘ไอรีน’ ประธานนักเรียนผู้ได้รับฉายาว่าน้ำแข็งเดินได้ในฐานข้อมูลเกมที่คินน์เคยผ่านตามาบ้าง “เธอเป็นเพียงโค้ดที่หลุดรอดเข้ามา หรือเป็นความผิดพลาดที่ระบบลืมกำจัดทิ้งกันแน่?” ไอรีนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้อารมณ์ ทว่าดวงตาสีน้ำเงินดุจไพลินกลับจ้องมองเขาด้วยความกระหายอยากรู้อย่างรุนแรง คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประสานสายตากับเธอโดยไม่หลบเลี่ยง “ถ้าผมคือความผิดพลาด งั้นเธอก็คงเป็นไวรัสที่พยายามจะยึดครองตัวเซิร์ฟเวอร์สินะครับ คุณประธานนักเรียน” ไอรีนชะงักไปเล็กน้อย มุมปากของเธอขยับขึ้นเพียงนิดเปรียบดั่งการเยาะหยัน “ในที่แห่งนี้ ความฉลาดคือภาระ และตรรกะคือยาพิษ เธอจะตายก่อนที่จะได้รู้วิธีเอาตัวรอด ถ้ายังยึดติดอยู่กับความเชื่อเดิมๆ ของมนุษย์” “ตรรกะไม่ได้มีไว้ให้เราเชื่อ แต่มันมีไว้ให้เราใช้งาน” คินน์ตอบกลับพลางก้าวเข้าไปหาเธอหนึ่งก้าว “และตอนนี้ ระบบของคุณกำลังบอกว่าผมมีสถานะที่พังพินาศที่สุด แต่มันก็ยังเปิดช่องว่างให้ผมทำอะไรบางอย่างได้เสมอ” ไอรีนขยับเข้าใกล้จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบ กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ฤดูหนาวโชยมาปะทะจมูก “งั้นลองดูสิ ว่าเธอจะแก้ไขมันอย่างไร ในเมื่อตอนนี้ภารกิจแรกของเธอได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และมันไม่ใช่แค่เกมที่ให้เธอเลือกกดตอบรับ” ทันใดนั้น หน้าจอสีฟ้าตรงหน้าคินน์เปลี่ยนสีเป็นสีแดงเข้ม อักษรโฮโลแกรมสั่นไหวรุนแรงราวกับไฟล์ข้อมูลที่กำลังถูกทำลาย [แจ้งเตือนภารกิจ: ความลับของประธานนักเรียน] [ระดับความยาก: SSS] [เป้าหมาย: ค้นหาจุดบกพร่องในจิตสำนึกของไอรีนก่อนที่เธอจะลบคุณออกจากฐานข้อมูล] [เงื่อนไขล้มเหลว: ความตายในโลกความเป็นจริง] เสียงสัญญาณเตือนดังแหลมสูงจนแก้วหูแทบแตก พร้อมกับการปรากฏตัวของเงามืดขนาดยักษ์ที่เคลื่อนไหวอยู่หลังแผ่นหลังของไอรีน สิ่งนั้นไม่ใช่โปรแกรมธรรมดา แต่มันคือ ‘บอสลับ’ ที่ไม่ควรจะตื่นขึ้นมาในตอนที่ 1 ของเกม! ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมดำดิ่งสู่โลกอัลกอริทึมไปพร้อมกับคินน์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ