บั๊กแรกของชีวิตใหม่

“ถอยออกไปจากระยะสแกนของฉันซะ ไอรีน... ก่อนที่ข้อมูลดิบในหัวเธอจะกลายเป็นขยะระบบไปมากกว่านี้” คินน์เอ่ยเสียงเรียบพลางถอยหลังหนึ่งก้าว แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับเงามืดขนาดมหึมาที่กำลังขยายตัวอยู่เบื้องหลังประธานนักเรียนสาว หากแต่สมองอัจฉริยะของเขากำลังรันคำสั่งรัวเร็วราวกับเครื่องจักร นิ้วเรียวสวยปัดผ่านอากาศว่างเปล่า สร้างหน้าต่างโปร่งแสงสีฟ้าอ่อนขึ้นมานับสิบเพื่อวิเคราะห์ค่าพลังงานที่พุ่งทะลุขีดจำกัดของพื้นที่ทดสอบ ไอรีนไม่ได้หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่ข้างหลัง เธอเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก นัยน์ตาสีเทาของเธอจับจ้องมาที่คินน์ ราวกับจะอ่านรหัสพันธุกรรมและทุกความลับที่เขาซ่อนไว้ “ตรรกะของเธอมันน่าเบื่อเสมอเลยนะ คินน์” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีร่องรอยของความกระหายบางอย่างซ่อนอยู่ “ในโลกที่ระบบคอยขีดเส้นตายให้เราเดิน การมีตัวตนที่ ‘ผิดพลาด’ ขึ้นมาบ้าง... ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนเลย จริงไหม?” ทันใดนั้น เสียงคำรามต่ำลึกก็ดังก้องขึ้นจากเงามืด แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้พื้นหินของสถาบันมหาเวทแตกร้าว บอสลับที่ควรจะนอนสงบนิ่งอยู่ในคลังข้อมูลที่ถูกล็อกไว้ บัดนี้มันลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว ดวงตาคู่โตสีแดงฉานจ้องมองมาที่คินน์ ราวกับจะบ่งบอกว่าเขาคือสิ่งแปลกปลอมที่ต้องถูก ‘ลบ’ ทิ้งออกจากสมการนี้ คินน์สูดลมหายใจเข้าลึก เขาไม่ได้หวาดกลัว ในฐานะโปรแกรมเมอร์ที่เคยแก้บั๊กนับพันในระบบจำลองโลกใบนี้ สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่มันคือ ‘โค้ดที่รวน’ ซึ่งเกิดจากความต้องการของใครบางคน “เธอกำลังเล่นกับไฟที่เธอเองก็คุมไม่ได้ ไอรีน” คินน์แค่นยิ้ม มือของเขาขยับคล้ายกำลังพิมพ์คีย์บอร์ดที่มองไม่เห็นในอากาศ “ถ้าเธอต้องการเห็นฉันตายที่นี่ ฉันเกรงว่าการคำนวณของเธอคงจะผิดพลาดตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอคิดจะร่วมมือกับความมืดมิดแล้วล่ะ” เขาสะบัดมือหนึ่งครั้ง วงเวทย์อักขระแปลกประหลาดสีทองสว่างวาบขึ้นกลางอากาศ มันไม่ใช่เวทมนตร์ทั่วไป แต่มันคือ ‘ฟังก์ชันการแทรกแซง’ ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อเอาตัวรอดในโลกที่กฎเกณฑ์บิดเบี้ยวนี้ บรรยากาศในห้องโถงคัดเลือกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เหล่านักเรียนคนอื่นต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้รัศมีการปะทะของทั้งคู่ ไอรีนก้าวเท้าเข้ามาหาคินน์หนึ่งก้าว เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินดังกังวานเป็นจังหวะที่กดประสาท “ถ้างั้น... ก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยสิ ว่าเธอน่ะ คือบั๊กที่ควรค่าแก่การเก็บรักษาไว้ หรือเป็นแค่โค้ดขยะที่ต้องถูกทำลายทิ้ง” เงามืดเบื้องหลังไอรีนพุ่งเข้าจู่โจมคินน์ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาปกติจะมองทัน คินน์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับเลือกที่จะพุ่งเข้าหาใจกลางของพายุพลังงานนั้น แสงสีฟ้าและสีแดงปะทะกันอย่างรุนแรงจนเกิดระเบิดวงกว้าง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ทว่าในชั่วพริบตาที่คินน์กำลังจะปัดป้องการโจมตีจากบอสลับ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เขาคุ้นเคยก็ดังขึ้นข้างหู แต่มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนทั่วไป... มันคือเสียงของระบบที่เขาไม่เคยเข้าถึงมาก่อน [ระบบ: พบข้อผิดพลาดร้ายแรง - รหัสต้นฉบับถูกดัดแปลงโดยผู้ใช้: KINN] [คำเตือน: บอสลับ 'ผู้เฝ้าประตูแห่งความว่างเปล่า' กำลังเชื่อมต่อกับจิตสำนึกของคุณ] [ภารกิจระดับ SSS: การลบล้างตัวตนเริ่มทำงาน... คุณมีเวลา 300 วินาที ก่อนที่ตัวคุณจะถูกลบหายไปจากหน่วยความจำของโลกใบนี้อย่างถาวร] คินน์ชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่ดูใจเย็นหายไปจากใบหน้า แทนที่ด้วยความเคร่งขรึมที่แม้แต่ไอรีนยังต้องขมวดคิ้ว เขาเงยหน้าขึ้นมองประธานนักเรียนสาวที่ยืนนิ่งดูผลงานของตัวเองอยู่ไม่ไกล ก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบกว่าเดิม “ไอรีน... เธอไม่ได้แค่ต้องการฆ่าฉัน” เขาเว้นจังหวะ สายตาคมกริบมองทะลุไปยังแผ่นหลังของเธอ “เธอต้องการ ‘ข้อมูล’ ทั้งหมดที่อยู่ในตัวฉัน เพื่อไปปลดล็อกกรงขังที่เธอกำลังติดอยู่... ใช่ไหม?” ไอรีนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากจางหายไป ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ แต่ทว่า เสียงหัวเราะนั้นกลับสั่นเครือไปด้วยความไม่คาดคิด “ฉลาดนักนะ... แต่น่าเสียดาย ที่เธอมารู้ตัวในตอนที่สายไปแล้ว” เธอดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เงามืดนั้นไม่ได้พุ่งเข้าหาคินน์อีกต่อไป แต่กลับโอบล้อมรอบตัวเขาและเธอไว้ในวงเวทย์ผนึกกักขังชั้นสูง พื้นที่รอบข้างบิดเบี้ยวจนมองไม่เห็นโลกภายนอก คินน์มองเห็นค่าสถานะของตนเองที่ค่อยๆ ลดลงอย่างรวดเร็ว— 290... 289... 288...— ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือการนับถอยหลังสู่ความตายที่เขาเลือกไม่ได้ ในจังหวะที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามานั้นเอง เขาก็สังเกตเห็นบางอย่าง... บั๊กไม่ได้อยู่ที่บอสลับ ไม่ได้อยู่ที่ไอรีน แต่มันอยู่ที่ ‘สร้อยคอ’ ที่ประธานนักเรียนสาวสวมอยู่ มันกำลังส่องแสงสีดำสนิทล้อไปกับจังหวะการเต้นของหัวใจเขา นี่ไม่ใช่การทดสอบคัดเลือกนักเรียนธรรมดา... แต่เป็นกับดักที่ถูกวางไว้เพื่อฆ่าเขาโดยเฉพาะ ทันใดนั้น เขาก็ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เขาคว้าข้อมือของไอรีนไว้แน่น ดึงเธอเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของผิวหนังดุจน้ำแข็ง ก่อนจะกระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุกชัน "ถ้านี่คือเกมที่เธอเป็นคนคุม... งั้นฉันก็ขอเป็นคนทำลายกระดานนี้ทิ้งเอง" เขาไม่ได้พยายามหนี แต่เขากำลัง 'แฮ็ก' เข้าสู่จิตสำนึกของไอรีนโดยตรงผ่านสร้อยเส้นนั้น! หน้าจอระบบตรงหน้าเขาเปลี่ยนจากสีแดงเตือนภัย กลายเป็นสีทองสว่างจ้าที่แสดงข้อความประหลาดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน: [พบช่องโหว่: 'หัวใจ' ของผู้ใช้ AI ตรวจพบการโต้ตอบด้วยอารมณ์... กำลังทำการซิงค์ระบบเข้าสู่โหมดก้าวกระโดด] ทุกอย่างรอบตัวหยุดนิ่ง... ร่างของไอรีนที่พยายามจะถอยหนีถูกตรึงไว้ด้วยแสงสีทอง เขาพบว่าความลับที่ใหญ่ที่สุดของเรื่องนี้ไม่ใช่ใครเป็นคนสร้างระบบ แต่คือความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ—สิ่งที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดว่ามันเป็นเพียงบั๊กในอัลกอริทึม! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางไปกับ "ชานมไข่มุกหวานร้อย" ในบทนี้และคอยลุ้นไปพร้อมๆ กันนะคะ!