เงาดำหลังเวทีคอนเสิร์ต

กลิ่นควันธูปผสมกับกลิ่นอับชื้นของห้องแต่งตัวหลังเวทีคอนเสิร์ตใหญ่คือสิ่งแรกที่รันณกรสัมผัสได้ ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงหรือกลิ่นสเปรย์เซ็ตผมของทีมงานเหมือนทุกครั้ง เสียงกรีดร้องของแฟนคลับนับหมื่นที่ดังเล็ดลอดผ่านผนังคอนกรีตหนาทึบเข้ามานั้น ฟังดูคล้ายเสียงโหยหวนจากก้นบึงของหุบเหวมากกว่าเสียงเชียร์อันอบอุ่น นิ้วเรียวยาวที่กำลังจัดปกเสื้อสูทสีขาวปักดิ้นเงินหยุดชะงัก รันเหลือบมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ ดวงตากลมโตคู่สวยที่มักจะส่งรอยยิ้มละลายใจให้กล้องในฐานะ 'เด็กดีแห่งชาติ' บัดนี้กำลังหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนภาพประหลาด—เหนือไหล่ซ้ายของเขา มีกลุ่มหมอกควันสีเทาเข้มกำลังบิดตัวเป็นเกลียวคลื่น มันส่งเสียงกรีดแหลมเล็กเสียจนแก้วหูระคายเคือง และที่แย่ไปกว่านั้นคือ ไอความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากเงานั้นกำลังกัดกินความอบอุ่นรอบกายจนผิวเนื้อของเขาลุกขึ้นเป็นตุ่มชัน "รันจ๊ะ อีกสามนาทีสแตนด์บายหน้าเวทีนะลูก" เสียงของผู้จัดการส่วนตัวดังลอดผ่านประตูห้องแต่งตัวเข้ามา พร้อมกับเสียงเคาะเบาๆ "ครับ... เอ่อ ได้เลยครับพี่เก๋ เดี๋ยวผมตามออกไป" รันตอบรับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเป็นเอกลักษณ์ พร้อมกับแย้มยิ้มกว้างตามตำราไอดอลผู้เพียบพร้อม ทว่าทันทีที่เสียงฝีเท้าของผู้จัดการเดินลับหายไป รอยยิ้มนั้นก็มลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย เยชา และเต็มไปด้วยความระแวดระวัง สัมผัสที่หกนี้ติดตัวเขามาตั้งแต่เด็ก... มันคือพรสวรรค์ที่น่ารังเกียจ หรือคำสาปที่คอยเตือนภัยกันแน่นะ? ในอดีต รันเคยคิดว่ามันเป็นเพียงภาพหลอนของเด็กที่ดูหนังสยองขวัญมากเกินไป จนกระทั่งเขาโตขึ้นและได้เรียนรู้ว่า พลังงานลี้ลับเหล่านี้มี 'กฎเกณฑ์' และ 'เจตจำนง' แฝงอยู่ และเงาดำที่เกาะติดอยู่หลังเวทีในวันนี้ ไม่ใช่แค่วิญญาณเร่ร่อนทั่วไป แต่มันมีรังสีอาฆาตที่พุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรงอย่างจงใจ *ตึง!* ไฟในห้องแต่งตัวกะพริบวูบไหวราวกับลมพายุเข้า หลอดไฟนีออนส่งเสียงฮัมต่ำๆ ก่อนที่กระจกเงาเบื้องหน้าจะค่อยๆ ปรากฏรอยร้าวเป็นทางยาว ลวดลายของรอยร้าวนั้นไม่ได้เกิดจากแรงกระแทกทางกายภาพ หากแต่มันเรียงตัวกันเป็นสัญลักษณ์ประหลาด—รูปดวงตาที่มีดาบไขว้ผ่าน ซึ่งรันเคยเห็นมันในตำราไสยเวทโบราณที่เขาแอบสะสมไว้ กลุ่มหมอกควันสีเทาเข้มขยายตัวใหญ่ขึ้นจนกลเป็นร่างเงาสูงตระหง่าน มันไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสสีแดงฉานคู่หนึ่งที่จ้องมองทะลุผ่านกระจกมายังเขา ปากที่ฉีกกว้างถึงใบหูขยับขยื้อนส่งเสียงกระซิบแหบพร่าที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัว *'ถึงเวลา... คืนชีวิตที่เจ้าขโมยมา... รันณกร...'* รันไม่แม้แต่จะสะดุ้งตกใจ เขาเพียงแต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างเหนื่อยหน่าย มือเรียวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทชั้นใน หยิบวัตถุชิ้นหนึ่งออกมาอย่างคุ้นเคย—มันคือสำรับไพ่ทาโรต์ขอบทองที่อาจารย์ของเขากำชับนักหนาว่าห้ามห่างกายเด็ดขาดในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับพลังงานด้านลบ "ตามตื้อไม่เลิกราจริงๆ นะครับ" รันพึมพำกับความว่างเปล่า มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นแบบไอดอลเลยสักนิด แต่เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และท้าทาย "ถ้าอยากได้คืนนัก ทำไมไม่ลองมาเอาเองล่ะครับ?" ทว่า ก่อนที่รันจะได้ทันชักไพ่สำรับโปรดออกมาตั้งรับ บรรยากาศรอบตัวก็พลันนิ่งงันราวกับเวลาถูกหยุดไว้ เสียงกรีดร้องจากฮอลล์คอนเสิร์ตเงียบหายไปในพริบตา กลิ่นควันธูปถูกแทนที่ด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิและไม้จันทน์หอมที่ให้ความรู้สึกสงบแต่ทรงพลัง ประตูห้องแต่งตัวที่ปิดสนิทอยู่ถูกผลักให้เปิดออกอย่างแผ่วเบา โดยไม่มีเสียงเอี๊ยดอ๊าดของบานพับแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดเดรสยาวสีดำสนิทปักลวดลายกลุ่มดาวด้วยด้ายเงินก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้เรียบร้อยเผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้ารูปไข่ที่ติดจะเยชาและสุขุมนุ่มลึก ดวงตากลมโตคู่คมกริบราวกับมองทะลุปรุโปร่งถึงจิตใจมนุษย์กวาดสายตามองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เงาดำมหึมาหลังร่างของไอดอลหนุ่ม รันหันขวับไปมองผู้มาใหม่ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยสัมผัสได้ถึงการมาของเธอเลย... ทั้งๆที่เขามีสัมผัสที่หกที่ไวต่อพลังงานมากแท้ๆ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่? "อย่าเพิ่งขยับค่ะคุณรันณกร" เสียงหวานใสกังวานเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเรื่อย ทว่ามีอำนาจบางอย่างที่ทำให้ร่างกายของไอดอลหนุ่มหยุดชะงักลงโดยอัตโนมัติ ร่างระหงก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่มีเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์หอมโชยเข้าจมูกจนความตึงเครียดเมื่อครู่คลายลงไปครึ่งหนึ่ง หญิงสาวปรายตามองเงาดำเบื้องหลังด้วยแววตาเรียเฉย ราวกับมันเป็นเพียงฝุ่นละอองบนโต๊ะทำงาน เธอไม่ได้หยิบดาบหรือเครื่องรางน่ากลัวออกมาเหมือนในหนังนักปราบผีทั่วไป เธอกลับยกมือเรียวขึ้น ปลดริบบิ้นสีดำที่ผูกข้อมือข้างซ้ายออกอย่างใจเย็น ก่อนจะสะบัดมันเบาๆ ในอากาศ *เปรี๊ยะ!* ประกายไฟสีม่วงอ่อนวาบขึ้นกลางอากาศราวกับสายฟ้าขนาดจิ๋ว ริบบิ้นเส้นนั้นกลายร่างเป็นแผ่นไพ่ทาโรต์ขอบทองอร่ามสามใบที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้า เธอใช้นิ้วเรียวกรีดผ่านหน้าไพ่ทั้งสามใบอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาคมกริบกวาดมองสัญลักษณ์บนหน้าไพ่อย่างรวดเร็วราวกับกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ยามเช้า "พลังงานธาตุดินผสมวิญญาณอาฆาต... มาจากสุสานทางทิศตะวันตกเฉียงใต้สินะคะ" เสียงนุ่มเอ่ยวิเคราะห์ออกมาอย่างแม่นยำและมีเหตุผลรองรับ ชนิดที่ทำเอารันถึงกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความทึ่ง "ดูท่าทางคุณไปเหยียบ 'ของ' ของใครเข้าให้แล้วล่ะค่ะ ไอดอลหนุ่ม" รันกะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มแบบฉบับเด็กดีถูกหยิบกลับมาใช้อีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความประหลาดใจ "คุณเป็นใครกันครับเนี่ย? แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมไปทำอะไรมา?" หญิงสาวปรายตามองรอยยิ้มจอมปลอมของเขาด้วยหางตา ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเขาที่กำลังกำสำนักไพ่ซ่อนไว้แน่น ไออุ่นจากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านเข้ามาในผิวเนื้อ ตัด2ความหนาวเหน็บของวิญญาณร้ายให้สลายหายไปในพริบตา ดวงตากลมโตคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา ราวกับกำลังมองทะลุผ่านหน้ากากอันสมบูรณ์แบบที่เขาสวมใส่มาตลอดชีวิต "ดิฉันชื่อพราวฟ้า... อาจารย์ประจำสำนักพยากรณ์ที่อยู่ถัดจากตึกค่ายเพลงของคุณไปสามซอยค่ะ" เธอยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มนิดๆ ที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "และถ้าคุณยังไม่อยากวิญญาณหลุดออกจากร่างก่อนจะได้ขึ้นแสดงคอนเสิร์ตทำเงิน... ก็ช่วยหุบยิ้มจอมปลอมนั่น แล้วฟังคำแนะนำของดิฉันจะดีกว่านะคะ" รันนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างแรง ผู้หญิงคนนี้... อ่านทางเขาออกตั้งแต่แรกเลยอย่างนั้นหรือ? ก่อนที่ไอดอลหนุ่มจะได้เอ่ยปากถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเคาะประตูห้องแต่งตัวครั้งที่สองก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนร้อนรนของผู้จัดการที่อยู่ด้านนอก "รัน! อีกหนึ่งนาทีสแตนด์บายนะ! แฟนคลับเรียกชื่อเราฮอลล์แทบแตกแล้ว!" รันหันกลับไปมองประตู แล้วเบือนกลับมามองหญิงสาวลึกลับที่ชื่อพราวฟ้า ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากพูด ประตูห้องแต่งตัวก็ถูกกระชากเปิดผางออกอย่างแรงโดยผู้จัดการส่วนตัว! "รัน ออกไปได้— เอ๊ะ? ใครน่ะ?" พีเก๋ชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าในห้องแต่งตัวที่ควรจะมีไอดอลหนุ่มอยู่คนเดียว กลับมีหญิงสาวในชุดเดรสสีดำสนิทลึกลับยืนประชิดตัวเขาอยู่—แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... *ณ จุดที่พราวฟ้ายืนอยู่เมื่อครู่ ไม่มีร่างของใครนอกจากความว่างเปล่า...* รันหันขวับกลับมามองหน้าตัวเองในกระจกเงา เงาดำอัปลักษณ์เมื่อครู่หายไปอย่างไร้ร่องรอย เหลือเพียงรอยร้าวรูปดวงตาที่มีดาบไขว้ผ่าน ที่ตอนนี้... มีกระดาษโน้ตสีทองแผ่นเล็กแปะทับไว้อย่างประณีต นิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยเอื้อมไปดึงกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาพลิกดู ด้านหลังปรากฏลายมือหวัดๆ แต่ทรงพลังด้วยหมึกสีทอง ที่เขียนทิ้งท้ายไว้ว่า... **"ระวังเงาที่สะท้อนในกระจกหลังเวทีตอนเพลงที่สาม... คืนนี้ เจอกันที่สำนักพยากรณ์ค่ะ"** รันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ในขณะที่เสียงดนตรีอินโทรคอนเสิร์ตของเขาเองกำลังดังกระหึ่มขึ้นจากฮอลล์ด้านนอก พร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังสนั่นหวั่นไหว... -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับก้าวแรกนี้นะคะ <3