ความทรงจำที่ถูกลบ

เสียงก,ร.ีดร้องของฮาร์ดดิสก์ควอนตัมขนาดจิ๋วที่กำลังถูกฝืนถอดรหัส ดังเสียดแท่นแก้วประสาทสัมผัสราวกับเสียงกรีดกรายของโลหะบนกระจกเงา เอลาร่า (Elara) ไม่ได้กะพริบตาเลยตลอดสามนาทีเต็ม แสงสีฟ้าเข้มจากหน้าจอโฮโลแกรมส่องกระทบดวงตาคู่คมที่ฉายแววเคร่งเครียด เม็ดเหงื่อผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าผากขาวซีด ทว่านิ้วเรียวยาวของวิศวกรสาวกลับยังคงวิ่งวุ่นบนแป้นพิมพ์แสงอย่างแม่นยำ ทุกการกดคือเดิมพันด้วยลมหายใจ และทุกโค้ดที่ถูกแก้คือการควักเอาความจริงที่ถูกฝังกลบออกมารับแสง "เธอประเมินระบบรักษาความปลอดภัยของสภาดวงดาวต่ำไปนะ, เอลาร่า" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้นจากความมืดมุมห้องควบคุม ไคเนน (Kainen) ก้าวเท้าเข้ามาอย่างเงียบเชเชียบ ร่างสูงในเครื่องแบบผู้คุมกฎไร้รอยยับสะท้อนเงาภายใต้แสงนีออนสีส้มสลัว ดวงตาคมกริบของเขาไม่ได้มองมาที่หน้าจอ แต่จดจ้องอยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก—มีทั้งความระแวดระวัง ความห่วงใยที่ถูกเก็บกด และความจำเป็นภายใต้หน้าที่ที่ต้องขัดแย้งกันทุกวินาที เอลาร่าไม่หันไปมอง เธอเพียงแค่นแคะเสียงในลำคอเบาๆ เชิงเย้ยหยัน นิ้วยังคงไม่หยุดทำงาน "ถ้าฉันประเมินต่ำไป ป่านนี้คุณคงยืนเอาปืนจ่อหัวฉันตั้งแต่ก้าวแรกที่ถอดรหัสไฟล์ลับระดับเซนทอรีแล้วล่ะครับ... อ้อ ไม่สิ, คุณไคเนน คุณไม่ใช่คนที่จะลงมือด้วยความสะใจ แต่เป็นคนที่ทำตามระเบียบแม้ว่าระเบียบนั้นจะกำลังฆ่าคนทางอ้อมต่างหาก" ไคเนนถอนหายใจยาว แผ่นอกภายใต้เสื้อคลุมเครื่องแบบขยับขึ้นลงเล็กน้อย เขาก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้พอจะได้ยินเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของสถานีอวกาศรกร้างแห่งนี้ กลิ่นอายเฉพาะตัวของโอโซนและโลหะเย็นชาจากตัวไคเนนลอยปะทะจมูก เอลาร่ารู้สึกได้ถึงแรงกดดันทางจิตวิทยารอบตัว แต่นั่นยิ่งทำให้ความดื้อรั้นในสายเลือดนักวิทยาศาสตร์ของเธอพุ่งพล่าน "หน้าที่ของฉันคือการรักษาความสงบเรียบร้อยของจักรวาล... และปกป้องเธอจากความโง่เขลาของตัวเธอเองด้วย" ไคเนนเอ่ยเสียงต่ำ มือหนาวางลงบนขอบโต๊ะทำงานใกล้กับมือเธอพอดี "ไฟล์นั่นไม่ใช่ข้อมูลของรัฐบาลทั่วไป มันคือ 'โครงการรีเซทตัวตน' ที่ถูกสั่งเก็บตั้งแต่ก่อนเกิดสงครามข้ามดวงดาวครั้งใหญ่ การที่เธอพยายามขุดคุ้ยมันขึ้นมา หมายความว่าเธอกำลังเปิดกล่องแพนโดร่าที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยเชื่อมั่น" "รวมถึงความจริงเรื่องครอบครัวของฉันด้วยงั้นเหรอ?" เอลาร่าหันขวับกลับมามอง ประกายในดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นเฉียบคมราวกับใบมีดโกน ความโกรธแค้นและความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้ใต้ท่าทีเย็นชามาตลอดหลายปีระเบิดออกมาผ่านน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย แต่มั่นคงอย่างยิ่งยวด "คุณรู้อยู่แล้ว... ไคเนน คุณรู้มาตลอดว่าการตายของพ่อแม่ฉันไม่ใช่ 'อุบัติเหตุทางอุตสาหกรรม' บนดาวเคราะห์อาณานิคม แต่เป็นฝีมือของอัลกอริทึมการกวาดล้างที่สภาดวงดาวอนุมัติ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ บทสนทนาหยุดชะงักลงเหลือเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ที่คำรามเบาๆ ไคเนนมองสบตาเธอนิ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงวูบหนึ่ง เขาไม่ได้ปฏิเสธ และนั่นคือคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "บางความจริง... การไม่รู้มันอาจจะยืนยาวกว่านะ, เอลาร่า" ไคเนนกระซิบแผ่วเบา น้ำเสียงเจือความขมขื่นอย่างที่หาได้ยากจากผู้คุมกฎผู้ไร้พ่าย "ฉันไม่ต้องการความยืนยาวบนความหลอกลวง!" เธอกระแทกเสียงใส่ พร้อมกับกดปุ่ม Enter ครั้งสุดท้ายเพื่อบังคับดาวน์โหลดไฟล์ก้อนสุดท้ายที่ถูกเข้ารหัสด้วยไบโอเมตริกซ์โบราณ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าพลันเปลี่ยนจากสีฟ้าเป็นสีแดงฉาน เสียงสัญญาณเตือนภัยดัง "ติ๊ด-ติ๊ด" ถี่กระชั้นชิด ภาพสามมิติของผังสมองมนุษย์ปรากฏขึ้น พร้อมกับบันทึกภาพเหตุการณ์วิดีโอจากอดีตที่ถูกเข้ารหัสลับสุดยอด เอลาร่าเบิกตากว้าง ลมหายใจของเธอสะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งในจอ—เด็กหญิงที่มีแผลเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวที่หลังมือซ้าย... ตำแหน่งเดียวกับเธอ แต่นั่นไม่ใช่ส่วนที่น่าตกใจที่สุด ในวิดีโอนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายเธอราวกับพิมพ์เดียวกันกำลังร้องไห้อยู่เบื้องหน้าห้องทดลองกักAกัน ขณะที่ชายในเครื่องแบบสภาดวงดาวคนหนึ่ง—คนที่มีสัญลักษณ์ยศระดับสูงซึ่งคุ้นตาอย่างประหลาด—กำลังป้อนคำสั่งลบความทรงจำลงในแผงควบคุมหลัก และเด็กหญิงคนนั้น... ถูกบันทึกสถานะใหม่ในระบบว่า *"ถูกกำจัดเรียบร้อยแล้ว"* เพื่อแลกกับการถูกส่งตัวไปให้ครอบครัวนักวิทยาศาสตร์รับเลี้ยงในฐานะ "ตัวทดลองที่มีชีวิต" มือของเอลาร่าเย็นเฉียบ เธอหันกลับไปมองหน้าไคเนนอย่างช้าๆ ความรู้สึกเคว้งคว้างดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งของจิตใจ ราวกับพื้นดินใต้เท้ากำลังแตกสลาย "ฉันไม่ใช่... มนุษย์ที่เกิดจากธรรมชาติอย่างนั้นเหรอ?" เสียงของเธอขาดห้วง ดวงตาสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก ไคเนนหลบสายตาเป็นครั้งแรกในชีวิต เขายืดตัวตรง ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สีหน้าเคร่งเครียดตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะทันได้เอ่ยปากแก้ตัวใดๆ เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตของสถานีก็ดังสนั่นหวั่นไหว แสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลับขาวกะพริบวาบไปทั่วห้อง *ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ตรวจพบสัญญาณชีวภาพภายนอกสถานี... ยืนยันรหัสประจำตัว: ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งสภาดวงดาว* ทั้งห้องตกอยู่ในความตึงขั้นขีดสุด ไคเนนหันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าหลักซึ่งกำลังถูกตัดผ่านด้วยลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนมุมปากของใครบางคนที่กำลังก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่สะท้อนก้องไปทั่วทางเดินโลหะ "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ, ลูกสาว..." เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกผ่านความโกลาหล พร้อมกับเงาร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวพ้นขอบประตูเข้ามา พร้อมปืนเลเซอร์สะพายบ่าที่เล็งตรงมาที่พวกเขา ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอวกาศอันมืดมิดไปด้วยกันนะครับ — ไฮเปอร์ไดรฟ์