สัญญาณรบกวนในความเงียบ

เสียงฮัมต่ำของเครื่องปฏิกรณ์ฟิวชั่นรุ่นเก่าในระดับความถี่สองร้อยเฮิรตซ์ คือสิ่งเดียวที่คอยย้ำเตือนเอลาร่าว่า เธอยังมีตัวตนอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บระดับศูนย์สัมบูรณ์ของสถานีอวกาศรกร้างแห่งนี้ นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือไนลอนกันความร้อนกำลังวิ่งวุ่นอยู่เหนือแผงควบคุมโฮโลแกรม แสงสีฟ้าสะท้อนลงบนดวงตาคู่คมที่ฉายแววเคร่งเครียด เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างลวกๆ แต่ไม่มีแม้แต่หยดเหงื่อที่จะไหลริน เพราะในห้องควบคุมแรงดันต่ำแห่งนี้ อุณหภูมิจัดว่าใกล้เคียงกับห้วงอวกาศนอกตัวถังเข้าไปทุกที "มันเป็นไปไม่ได้..." เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากที่แห้งผากของเธอ ดวงตาสีเทาเข้มจ้องมองกราฟเส้นโค้งบนจอภาพหลักที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นอย่างบ้าคลั่ง ในฐานะหัวหน้าทีมวิศวกรประจำสถานีวิจัยเซคเตอร์เจ็ด เอลาร่าคือนักวิทยาศาสตร์ผู้เชื่อมั่นในตรรกะ ตัวเลข และกฎฟิสิกส์ ทุกหน่วยพลังงานบนสถานีแห่งนี้ถูกจัดสรรตามโควตาที่สภาดวงดาวกำหนดไว้อย่างแม่นยำราวกับนาฬิกาจักรกล แต่ในช่วงสามสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอกลับพบ 'ความผิดปกติ' ที่ไม่ควรจะมีอยู่จริง พลังงานความร้อนจำนวนมหาศาลกำลังถูกดึงออกจากท่อส่งหลัก มุ่งตรงไปยังเขตต้องห้าม... โซนกักกันชีวภาพระดับสี่ที่ถูกปิดตายมาตั้งแต่ก่อนเธอเกิด ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูกระจกนิรภัยด้านหลังดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะที่ถูกฝึกฝนมาอย่างดี ไม่ดังเกินไปแต่ก็น่ารำคาญพอที่จะทำให้สมาธิที่สะสมมานานนับชั่วโมงพังทลายลงในพริบตา เอลาร่าไม่ได้หันกลับไปมอง เธอยังคงรัวนิ้วพิมพ์คำสั่งเพื่อเข้ารหัสเจาะระบบไฟล์บันทึกการใช้พลังงานย้อนหลัง "ฉันไม่ได้สั่งอนุญาตให้ใครเข้ามารบกวนกะดึกของฉันนะ ไคเนน" เธอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ไร้ซึ่งความเกรงกลัว ประตูลื่นเปิดออกพร้อมกับเสียงระบบไฮดรอลิกที่ทำงานอย่างเงียบเชียบ ร่างสูงโปรดในชุดเครื่องแบบผู้คุมกฎแห่งสภาดวงดาวก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง กลิ่นอายของความสะอาดและระเบียบวินัยอันเคร่งครัดลอยมาแตะจมูก ไคเนนปัดฝุ่นละอองที่มองไม่เห็นออกจากไหล่เสื้อ ก่อนจะหยุดยืนอยู่ห่างจากแผงควบคุมเพียงสองก้าว เขารู้จักเว้นระยะห่าง... ซึ่งเป็นมารยาทที่เอลาร่ายอมรับในตัวเขา แม้ว่าอุดมการณ์ของพวกเขาจะอยู่คนละขั้วก็ตาม "คุณควรจะนอนได้แล้ว เอลาร่า" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่มั่นคง "รายงานประจำสัปดาห์ควรจะส่งให้ทางสภาตั้งแต่สามชั่วโมงก่อนแล้ว หรือว่าตัวเลขพวกนั้นมันซับซ้อนเกินกว่าที่วิศวกรอัจฉริยะอย่างคุณจะหาทางออกเจอ?" เอลาร่าหยุดมือ เธอค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาสีเทาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ประเมินรอยยิ้มมุมปากที่เจือความเย้ยหยันไว้อย่างแนบเนียนของอีกฝ่าย ไคเนนเป็นผู้ชายประเภทที่ต่อให้ดาวเคราะห์กำลังจะระเบิด เขาก็คงจะยืนจัดเนกไทให้เข้าที่เสียก่อนจะหาทางหนีทีไล่ "ถ้าคุณมาเพื่อทวงเอกสารราชการที่ไร้สาระพวกนั้น คุณคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ ไคเนน" เอลาร่าเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงของเธอเจือกระแสเย้ยหยันกลับไปทันที "แต่ถ้าคุณมาเพราะเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจว่า ออกซิเจนที่คุณหายใจอยู่ทุกวันนี้ มันอาจจะหมดลงเรื่อยๆ โดยที่สภาของคุณไม่เคยบอกความจริง... งั้นเรามาคุยกันได้" ไคเนนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาสีดาร์กช็อกโกแลตมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับกำลังพยายามถอดรหัสความคิดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังหน้ากากความเย็นชา "คุณกำลังหมายถึงอะไร" เขาสאมด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับความขี้เล่นลงครึ่งหนึ่ง บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนแม้แต่เสียงฮัมของเครื่องปฏิกรณ์ยังดูเบาลงไปถนัดตา "หมายถึงนี่ไง..." เอลาร่าแตะปลายนิ้วลงบนกระจกโฮโลแกรม ภาพสามมิติของผังสถานีอวกาศถูกขยายใหญ่ขึ้น สีแดงฉานกระพริบเตือนบริเวณชั้นใต้ดินลึกสุด "เขตต้องห้าม... มีการดึงพลังงานสำรองไปใช้เกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์ในช่วงเที่ยงคืนของทุกวัน และมันไม่ใช่ระบบหล่อเย็นอัตโนมัติอย่างที่พวกคุณพยายามลงบันทึกรายงานไว้ในระบบกลาง" ไคเนนก้าวเข้าไปใกล้แผงควบคุมมากขึ้น ระยะห่างระหว่างเขากับเอลาร่าลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ เขาก้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อพิจารณาตัวเลขบนหน้าจอ กลิ่นโคโลญจน์จางๆ เจือกับกลิ่นอายความเย็นจากภายนอกสถานีลอยปะทะเข้าจมูกวิศวกรสาว สมองของเอลาร่าประมวลผลอย่างรวดเร็ว เธอสังเกตเห็นกล้ามเนื้อบริเวณกรามของเขาที่ขยับเกร็งขึ้นเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์ก็ตาม "คุณคิดว่ามีใครบางคน... หรือบางสิ่ง กำลังใช้งานมันอยู่สินะ" ไคเนนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเบาลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ แต่แฝงไว้ด้วยความนัยบางอย่างที่ทำให้เอลาร่าต้องขมวดคิ้ว "ฉันไม่ได้ 'คิด' ไคเนน ฉันมีหลักฐานเชิงประจักษ์" เธอยื่นหน้าเข้าไปใกล้เขาเช่นกัน ดวงตาจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาเพื่อค้นหาพิรุธ "และสิ่งที่ทำให้ฉันสนใจมากกว่าตัวเลขพวกนี้ ก็คือ... ทำไมผู้คุมกฎมือสะอาดอย่างคุณ ถึงทำเป็นหูหนวกตาบอดกับอัตราการใช้พลังงานที่ผิดปกตินี้มานานเป็นเดือนแล้วล่ะ? หรือว่าคุณรู้อยู่แล้ว... ว่าข้างล่างนั่นมันซ่อนอะไรไว้" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งสองชั่วขณะ บทสนทนาที่เฉียบคมราวกับใบมีดถูกหยุดลงด้วยลมหายใจที่สอดประสานกันในระยะประชิด ไคเนนไม่ได้หลบสายตา เธอเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในนัยน์ตาคู่คมนั้น—ดื้อรั้น เด็ดเดี่ยว และอันตราย มุมปากของไคเนนกระตุกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ทำให้หัวใจของวิศวกรสาวกระตุกวูบ "ระวังความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองไว้ให้ดี เอลาร่า..." ไคเนนกระซิบชิดริมหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบแต่กลับสร้างความร้อนรุ่มแปลกประหลาดในอก "เพราะบางครั้ง... ความลับที่คุณดิ้นรนไขว่คว้ามาตลอดชีวิต อาจไม่ใช่สิ่งที่คุณอยากจะเผชิญหน้าในวินาทีที่คุณเปิดประตูห้องนั้น" ยังไม่ทันที่เอลาร่าจะได้โต้ กริ๊ก! เสียงระบบล็อกนิรภัยของประตูห้องควบคุมหลักดังขึ้นพร้อมกันทั่วทุกทิศทาง ไฟส่องสว่างสีขาวนวลบนเพดานกะพริบถี่สามครั้งก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงฉานของการเปิดใช้งานระบบฉุกเฉิน หน้าจอโฮโลแกรมทั้งหมดตรงหน้าพวกเขากลายเป็นสีดำสนิท ก่อนที่ตัวอักษรสีเลือดชุดหนึ่งจะปรากฏขึ้นช้าๆ ทีละตัว [ WARNING: UNAUTHORIZED ACCESS DETECTED IN SECTOR 0 ] [ INITIATING PURGE SEQUENCE IN 3... 2... ] และก่อนที่วินาทีสุดท้ายจะสิ้นสุดลง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับเสียงโลหะถูกตัดด้วยลำแสงเลเซอร์ความร้อนสูงจากภายนอก! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ