ภาพวาดสีเลือด

"ถ้าจะรื้อก็รื้อให้หมด แต่ถ้าจะเก็บ ก็อย่าให้เห็นว่ามีอะไรเล็ดลอดออกมาให้รกตาอีก" น้ำเสียงราบเรียบของคุณหญิงเพ็ญแขดังก้องอยู่ในโถงทางเดินโอ่อ่าของคฤหาสน์รัตนโชติ รินรดายืนนิ่ง ข้อนิ้วของเธอขาวซีดจากการกำด้ามไม้กวาดแน่นจนสั่นไหว เธอไม่ได้หันไปมองสตรีผู้เป็นเจ้าของบ้านที่เดินผ่านไปอย่างถือดี ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลปนกลิ่นอับชื้นของคฤหาสน์เก่าแก่ที่เหมือนจะคอยสูบกลืนลมหายใจของผู้ที่อาศัยอยู่ภายใน รินรดาไม่ตอบโต้ เธอเพียงแต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมที่ต้องกลายเป็น 'คนนอก' ในบ้านที่เธอเคยเรียกว่าบ้าน แม้ความจริงที่ว่าเธอมีสายเลือดรัตนโชติไหลเวียนอยู่ครึ่งหนึ่ง จะกลายเป็นเรื่องที่ถูกกวาดทิ้งไว้ใต้พรมพร้อมกับเศษซากของความทรงจำที่แตกสลายเมื่อยี่สิบปีก่อนก็ตาม วันนี้เป็นวันที่คุณหญิงเพ็ญแขสั่งให้ล้างห้องเก็บของใต้ดินชั้นในสุด ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่มีใครย่างกรายเข้าไปนานนับทศวรรษ รินรดาคว้าไฟฉายกระบอกเก่าเดินฝ่าความมืดลงไป อากาศเบื้องล่างเย็นเฉียบจนผิวหนังลุกชัน กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นสาบของไม้ผุทำให้ออกซิเจนในปอดดูบางเบาลงอย่างน่าประหลาด เธอกวาดสายตาไปรอบๆ แสงไฟวูบวาบส่องกระทบลังไม้ที่วางซ้อนกันระเกะระกะ แต่สายตาของเธอกลับไปหยุดอยู่ที่ผืนผ้าใบผืนใหญ่ที่ถูกทิ้งพิงไว้กับผนังด้านในสุด มันถูกคลุมด้วยผ้าคลุมสีเทาที่เปื้อนฝุ่นหนาเตอะจนมองไม่ออกว่าคืออะไร รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก มือสั่นเทาเอื้อมไปดึงผ้าคลุมนั้นออก ในวินาทีที่ฝุ่นควันฟุ้งกระจายจนเธอต้องไอค่อกแค่ก ภาพวาดตรงหน้าก็ปรากฏสู่สายตา มันเป็นภาพวาดสีน้ำมันที่ดูหดหู่และทรงพลังในเวลาเดียวกัน ภาพของโถงทางเดินในคฤหาสน์แห่งนี้ แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบจนแทบหยุดเต้น คือรอยสีแดงฉานที่ตวัดเป็นริ้วยาวเปรอะเปื้อนบนพื้นไม้ราวกับเลือดสดๆ ที่เพิ่งไหลนอง และที่มุมภาพ... ร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งกำลังกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรดท่ามกลางความมืดมิด นั่นคือ 'ความฝันร้าย' ที่ตามหลอกหลอนเธอมาตลอดตั้งแต่คืนที่พ่อแม่จากไป "สวยดีใช่ไหม..." เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดข้างหลัง ทำให้รินรดาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำไฟฉายหลุดมือ เธอหันขวับไปมองเห็นเงาร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มยืนกอดอกพิงกรอบประตูที่เธอเพิ่งเดินเข้ามา เขาคือ 'ธันวา' ชายหนุ่มที่เพิ่งถูกจ้างมาให้ช่วยงานซ่อมแซมภาพวาดเก่าแก่ในคฤหาสน์เมื่อสัปดาห์ก่อน ดวงตาของเขาคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่ในเงามืด "คุณ... มาตั้งแต่เมื่อไหร่?" รินรดาถาม เสียงของเธอแหบพร่า ธันวาไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาก้าวเดินเข้ามาใกล้จนแสงไฟฉายตกกระทบใบหน้าครึ่งหนึ่งของเขา แววตาของเขามีประกายบางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก มันไม่ใช่ความสงสาร และไม่ใช่ความเย็นชา แต่มันคือความกระหายที่จะได้รับคำตอบบางอย่าง "ภาพนี้น่าจะถูกเก็บไว้เป็นความลับ" ธันวาเอ่ยพลางยื่นมือไปแตะที่มุมภาพวาดรอยนิ้วมือของเขาเลื่อนผ่านสีแดงบนผืนผ้าใบราวกับกำลังสัมผัสบาดแผลสด "คุณรู้ไหมรินรดา... สีที่จิตรกรใช้ในตอนนั้น ไม่ใช่แค่สีน้ำมันธรรมดา แต่มันคือส่วนผสมของความแค้นที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง" รินรดาถอยหลังกรูด แผ่นหลังปะทะเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบ "คุณพูดเรื่องอะไร ฉันไม่รู้เรื่อง" ธันวากระตุกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา "งั้นหรือ? ถ้าไม่รู้เรื่อง แล้วทำไมคุณถึงตัวสั่นเหมือนคนกำลังจะตายล่ะ?" เขาขยับเข้าไปใกล้จนแทบจะไม่มีช่องว่างระหว่างกัน ก่อนจะกระซิบถ้อยคำที่ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบ "ภาพวาดนี้ไม่ได้ถูกวาดจากจินตนาการ แต่มันถูกวาดจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงในคืนนั้น... คืนที่คุณบอกใครต่อใครว่าคุณนอนหลับ แต่ความจริงแล้ว คุณเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นใต้บันไดนั่นใช่ไหม รินรดา?" รินรดาเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดติดขัด เธอพยายามจะผลักเขาออก แต่ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านบนของบันได เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นไม้เป็นจังหวะหนักแน่นที่ทำให้บรรยากาศในห้องเก็บของเปลี่ยนไปเป็นความกดดันมหาศาล คุณหญิงเพ็ญแขกำลังเดินลงมา... และดูเหมือนท่านจะไม่ได้มาเพียงลำพัง "ธันวา..." เสียงคุณหญิงเพ็ญแขดังแว่วลงมา กังวานและเฉียบขาด "ถ้าคุณเจอสิ่งที่ตามหาแล้ว ก็จัดการทำลายมันทิ้งเสีย อย่าให้เหลือแม้แต่ซากของความผิดพลาดในอดีต... เหมือนที่ฉันเคยทำกับพ่อแม่ของนังเด็กนี่" รินรดาหันไปมองธันวาด้วยสายตาหวาดระแวง แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งเงียบ แววตาของเขาเปลี่ยนจากความลึกลับกลายเป็นความเย็นชาที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเอื้อมมือไปคว้ามีดคัตเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ แล้วหันกลับมาหาเธอ เขากำลังจะช่วยเธอ หรือเขาคือคนที่คุณหญิงเพ็ญแขส่งมาเพื่อปิดปากเธอคนสุดท้ายกันแน่? ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวในอดีตนี้ร่วมกับกำมะหยี่สีแดงนะคะ