จดหมายถึงอนาคต

“ปล่อยมือจากอดีตที่กัดกินคุณเสียที รินรดา... เพราะคนอย่างคุณหญิงเพ็ญแขไม่มีวันให้อภัยใคร นอกจากตัวเลขในบัญชีและเกียรติยศจอมปลอมที่นางสร้างขึ้นมา!” เสียงของธันวาดังแทรกผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นสีน้ำมันและหยาดฝนที่เริ่มโปรยปรายด้านนอก เขาไม่ได้เพียงแค่พูด แต่นัยน์ตาคู่คมคู่นั้นกำลังสั่นไหวด้วยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น รินรดานิ่งงัน มือที่ถือพู่กันสั่นระริกจนสีแดงชาดหยดลงบนผืนผ้าใบสีขาวราวกับรอยเลือดที่ไม่มีวันลบเลือน “คุณรู้ได้ยังไงว่าชีวิตของฉันมันเป็นของเขา...” รินรดากระซิบ เสียงของเธอแหบพร่า “เขากล่าวหาว่าเขาเป็นคนเก็บฉันมาจากกองเพลิงนั่น เขาอ้างสิทธิ์ความเป็นเจ้าของ... ราวกับว่าวิญญาณของฉันถูกจองจำไว้ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์หลังนั้นตลอดกาล” ธันวาเดินเข้ามาใกล้ ก้าวเท้าของเขามั่นคงราวกับจะดึงรินรดาออกมาจากขุมนรกที่เธอกำลังจมดิ่ง เขาเอื้อมมือไปแตะไหล่ของเธอแผ่วเบา รอยสัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้รินรดาชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นเพียงความมุ่งมั่นที่ไม่มีใครเคยหยิบยื่นให้ “นั่นคือคำโกหกที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตคุณ” ธันวากล่าวพลางหยิบซองจดหมายเก่าคร่ำครึที่ถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีออกจากกระเป๋าเสื้อ “นี่ไม่ใช่จดหมายรัก แต่มันคือคำสารภาพจากคนที่ยอมแลกชีวิตเพื่อพาคุณออกมาจากนรกขุมนั้น... พ่อแม่ของคุณไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ และคุณไม่ได้ถูกเก็บมาเหมือนสุนัขข้างถนน แต่คุณถูก 'ชิงตัว' มาเพื่อเป็นหมากในกระดานอำนาจของนาง” รินรดาหยิบจดหมายนั้นขึ้นมาด้วยมือที่เย็นเฉียบ กระดาษแผ่นนั้นเปราะบางราวกับความทรงจำของเธอ เธอค่อยๆ คลี่มันออก ตัวหนังสือที่เขียนด้วยลายมือขยุกขยิกแต่หนักแน่นทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว *‘รินรดา... หากหนูได้อ่านจดหมายฉบับนี้ นั่นหมายความว่าวันแห่งการทวงคืนได้มาถึงแล้ว อดีตไม่ใช่โซ่ตรวน แต่มันคืออาวุธ จงอย่ากลับไปเป็นเหยื่อในกรงทองของนางอีก... จงใช้ชีวิตในฐานะลูกสาวของฉัน ไม่ใช่เบี้ยล่างของปีศาจ’* น้ำตาหยดหนึ่งร่วงลงบนกระดาษ รินรดาไม่ได้สะอื้น แต่แววตาที่เคยหม่นแสงกลับมีความเด็ดเดี่ยวบางอย่างก่อตัวขึ้น เธอไม่ได้เป็นเพียงศิลปินผู้สูญเสียความทรงจำอีกต่อไป หากแต่เป็นผู้ถูกเลือกให้ทำลายรอยร้าวในอดีตนี้ให้แตกสลายเสียที “ฉันจะไม่หันหลังกลับอีกแล้วใช่ไหม?” รินรดาถามเบาๆ แต่นัยน์ตาของเธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของธันวา “คุณจะไม่มีวันเดินถอยหลัง... เพราะนับจากวินาทีนี้ไป เราคือคนสองคนที่รู้ความลับที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดของตระกูลนั้น” ธันวากุมมือเธอไว้แน่น “เราจะทำลายมันด้วยสีสันและความจริงที่นางพยายามกลบฝังไว้” บรรยากาศภายในห้องเริ่มบีบคั้น รินรดาเดินไปที่โต๊ะทำงาน หยิบสมุดสเก็ตช์ภาพเล่มสุดท้ายขึ้นมา เธอเริ่มวาดเส้นสายที่ดุดันลงบนหน้ากระดาษ มันไม่ใช่ภาพเหมือนของใคร แต่มันคือแผนผังของคฤหาสน์หลังเดิมที่เธอเคยหวาดกลัว ทว่าในตอนนี้มันกลับดูเล็กลงในสายตาของเธอ ความทรงจำที่ขาดหายเริ่มต่อจิ๊กซอว์เข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว “ธันวา... ถ้าคุณหญิงเพ็ญแขรู้ว่าเราสองคนกำลังจะทำอะไร เขาจะไม่ปล่อยให้เรามีชีวิตรอดเกินรุ่งเช้า” “นั่นคือเหตุผลที่เราต้องไปคืนนี้” ธันวาตอบพลางหันไปหยิบแจ็คเก็ตขึ้นมาสวม “รินรดา คุณพร้อมไหมที่จะเผชิญหน้ากับผีในอดีตของคุณ? ไม่ใช่ในฐานะเด็กสาวผู้หวาดกลัว แต่ในฐานะศัตรูที่นางต้องเกรงขาม” รินรดาสูดลมหายใจลึก เธอก้าวไปที่กระจกบานใหญ่ เห็นภาพสะท้อนของหญิงสาวที่ดูเติบโตและแข็งแกร่งขึ้นมาก เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้กับอำนาจมืดอีกต่อไป เธอหันไปมองธันวาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองแทบหยุดเต้น ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะก้าวออกจากประตู เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างหนักหน่วงและแผ่วเบาในคราเดียวกัน ตามมาด้วยเสียงไขกุญแจที่คุ้นเคย—เสียงกุญแจสำรองที่ควรจะมีเพียงคุณหญิงเพ็ญแขเท่านั้นที่ครอบครอง! บานประตูค่อยๆ แง้มออกช้าๆ ปรากฏให้เห็นเงาร่างของหญิงชราในชุดสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่เสียดแทงประสาท “คิดจะไปไหนกันหรือจ๊ะเด็กน้อย... ในเมื่อจดหมายฉบับนั้น มันก็เป็นเพียงสิ่งที่ฉันวางแผนให้พวกเธอค้นพบอยู่แล้ว” รินรดานิ่งค้างราวกับถูกสาป ธันวาขยับตัวบังหน้าเธอไว้ทันที แต่นางไม่ได้มาคนเดียว ด้านหลังของคุณหญิงเพ็ญแขยังมีชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำอีกสามคนยืนขวางทางออกไว้อย่างมิดชิด ความหวังที่เคยจุดประกายขึ้นมาในใจรินรดาดิ่งวูบลงสู่หุบเหวแห่งความสิ้นหวังอีกครั้ง เมื่อเห็นคุณหญิงเพ็ญแขหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากกระเป๋าถืออย่างใจเย็น พร้อมกับเล็งมาที่พวกเขาด้วยแววตาที่ว่างเปล่า “จดหมายนั่น... มันคือบัตรเชิญไปสู่ความตายของพวกเธอต่างหากล่ะ” ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวของอดีตมาด้วยกันนะคะ กำมะหยี่สีแดงจะพาทุกคนไปพบกับบทสรุปในตอนหน้าอย่างแน่นอนค่ะ