กฎข้อแรกของสนาม

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะไม้สักยาวกลางห้องประชุมคณะบริหารธุรกิจไม่ได้ดังพอจะกลบเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของผมได้หรอกครับ "ถ้าโปรเจกต์งบประมาณการจัดการแข่งขันบาสเกตบอลอินter-varsity รอบนี้ไม่ผ่านการอนุมัติจากสำนักสถิติและประเมินผล ทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยของเราก็เตรียมตัวหมดสิทธิ์ลงแข่งในฤดูกาลนี้ได้เลย... เรย์" เสียงของอาจารย์ที่ปรึกษาคณะลอยเข้าหูผมแบบเข้าซ้ายทะลุขวา แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของผมยิ่งกว่าใบเตือนคาดโทษสีแดงฉานบนโต๊ะ คือปลายนิ้วเรียวสวยที่กำลังเคาะปากกาแลนด์สเคปสีเงินลงบนโต๊ะเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... เป๊ะ ยิ่งกว่าเมโทรนอม ติก... ติก... ติก "ฉันทบทวนตัวเลขงบประมาณที่นายเสนอมาสามรอบแล้วนะ กัปตันเรย์" เจ้าของเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล แต่กลับเฉียบคมบาดลึกถึงขั้วหัวใจเอ่ยขึ้น เธอไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยซ้ำ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาทรงเหลี่ยมกำลังไล่สายตาผ่านตัวเลขยิบย่อยบนหน้ากระดาษเอสี่ราวกับกำลังอ่านรหัสลับจักรวาล ริน... นักศึกษาสาวปีสามผู้ครองตำแหน่งเอბ์จีพีเออันดับหนึ่งของคณะสถิติประยุกต์ ผู้หญิงที่ได้ชื่อว่าไร้หัวใจที่สุดในมหาลัย เพราะเธอใช้ "ความน่าจะเป็น" และ "อัลกอริทึม" ตัดสินทุกอย่างในชีวิต แม้กระทั่งความรู้สึกของมนุษย์ ผมแค่น้ำเสียงฮึดฮัดในลำคอ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างไม่ยี่หรา กอดอกแน่นพร้อมส่งรอยยิ้มกวนประสาทที่มักจะใช้กวนตีนคู่แข่งในสนามไปให้เธอ "ตัวเลขมันก็คือตัวเลขครับ คุณนักสถิติ จะไปซีเรียสอะไรนักหนา เอาเวลามาดูฟอร์มการเล่นของผมสนามจริงยังจะมีประโยชน์กับโปรเจกต์นี้มากกว่าอีกนะ" ผมจงใจเน้นเสียงคำว่า 'มีประโยชน์' พร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมอีกนิด เพื่อกดดันเธอด้วยส่วนสูงและรัศมีของกัปตันทีมบาส รินชะงัก เธอยอมละสายตาจากตัวเลขแล้วเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมเป็นครั้งแรก ดวงคู่นั้น... ให้ตายเถอะครับ มันไม่ได้มีความหวั่นไหวหรือเกรงกลัวผมเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความรำคาญใจที่ฉายชัดราวกับกำลังมองเห็นขยะชิ้นใหญ่ขวางทางเดิน "สนามบาสกับห้องประชุมมันใช้ตรรกะคนละชุดกันนะ เรย์" เธอกดเสียงต่ำลงเล็กน้อย ดึงเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาแล้วชี้ไปที่กราฟแท่งสีแดงก่ำที่พุ่งดิ่งลงเหว "งบประมาณที่นายขอมาเกินโควตาแปดสิบเปอร์เซ็นต์ แถมการคาดการณ์รายรับจากบัตรเข้าชมก็ใช้ความรู้สึกส่วนตัวประเมินล้วนๆ นายคิดว่านี่คือการเล่นเกมเพลย์ออฟหรือไง ถึงกล้าเดิมพันอนาคตของคณะด้วยความประมาทแบบนี้" "ผมไม่ได้ประมาท!" ผมเผลอเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความหงุดหงิดพุ่งพล่านขึ้นมาจนต้องใช้มือเสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อเล็กน้อย "ผมแค่มั่นใจว่าทีมเราจะชนะ แล้วรายได้มันจะไหลมาเทมาเอง คุณต่างหากที่มองโลกเป็นแต่กระดาษกราฟจนไม่เข้าใจความเร่าร้อนของชัยชนะ!" "ความเร่าร้อนกินไม่ได้หรอกนะ เรย์" รินตอบกลับทันควันอย่างไร้ความปรานี น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิทจนน่ากลัว "สิ่งที่กินได้คือความสมดุลของบัญชี และโปรเจกต์นี้จะไม่มีทางผ่านการอนุมัติเด็ดขาด... จนกว่านายจะแก้ตัวเลขทั้งหมดนี่ใหม่ให้เป็นศูนย์ หรือพูดง่ายๆ คือ นายต้องยอมรับเงื่อนไขการควบคุมงบประมาณแบบเข้มงวดของฉัน" บรรยากาศในห้องประชุมเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศตัวเก่าส่งเสียงหึ่งๆ แข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวในอกของผม ไม่ใช่เพราะกลัวหรอกนะครับ แต่เพราะผมเกลียดการพ่ายแพ้ และที่สำคัญที่สุด... ผมเกลียดท่าทางมั่นอกมั่นใจราวกับถือไพ่เหนือกว่าของยัยนี่ชะมัด ผมยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โน้มตัวข้ามโต๊ะประชุมเข้าไปหารินจนระยะห่างระหว่างเราเหลือแค่คืบเดียว กลิ่นหอมอ่อนๆ คล้ายดอกไม้จางๆ ลอยแตะจมูกท่ามกลางความตึงเครียด แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมถอยหลังเลยสักนิด "ถ้าผมทำตามเงื่อนไขบ้าๆ ของคุณได้ทุกข้อ... คุณจะยอมมานั่งดูผมแข่งในสนามสักนัดไหมล่ะ?" ผมกระซิบเสียงทุ้มต่ำ แววตาท้าทายจ้องลึกลงไปในดวงตาส่อแววตกใจเล็กน้อยของเธอ รินชะงักไปชั่ววินาที ลมหายใจของเธอดสะดุดกึกก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เธอเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนร่องรอยความประหม่าที่หลุดรอดออกมาทางพวงแก้มขาวเนียนที่ขึ้นสีเรื่อจางๆ "เรื่องนั้นมัน..." ยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยคำปฏิเสธ ประตูห้องประชุมไม้สักบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มกวนๆ ที่ผมจำได้แม่นยำ "คุยอะไรกันอยู่เหรอครับ ดูเครียดกันจัง... รินครับ ผมเอาแฟ้มข้อมูลสถิติรอบคัดเลือกมาให้คุณตรวจทานตามนัดแล้วนะ" เสียงของ 'นนท์' คู่ปรับตัวฉกาจทั้งในและนอกสนามบาสดังขึ้น พร้อมกับสายตาคมกริบที่ปะทะเข้ากับผมพอดิบพอดีในจังหวะที่ผมยังโน้มตัวอยู่ใกล้ชิดกับรินมากเกินความจำเป็น รินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นนนท์เดินเข้ามา ส่วนผม... เหยียดยิ้มมุมปากทันทีเมื่อรู้ว่าเกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น สแลมดังก์สื่อรัก ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนแรกนี้นะครับ