สมการความวุ่นวาย

"ผมไม่คิดว่าคนเก่งระดับประธานชมรมสถิติ จะพกสมุดโน้ตเล่มหนาเตอะไว้จดเรื่องไร้สาระแบบนี้นะครับ คุณริน" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับกลิ่นอายความสะอาดของเหงื่อจางๆ และกลิ่นสเปรย์ระงับกลิ่นกายของผู้ชายที่เล่นกีฬาอย่างหนักหน่วง รินสะดุ้งเล็กน้อย เธอไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากตารางวิเคราะห์สถิติการยุ่งเหยิงบนหน้ากระดาษทันที แต่เลือกที่จะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติที่เกือบจะหลุดลอยไปกับรอยยิ้มมุมปากของไอ้ตัวแสบประจำสนามบาสเกตบอลมหาวิทยาลัย สนามซ้อมในร่มช่วงเย็นยังคงอบอวลไปด้วยเสียงรองเท้าผ้าใบเสียบสีกับพื้นยางยืดหยุ่น เสียงลูกบาสเกตบอลกระแทกพื้นดังปึ้กๆ และเสียงตะโกนสั่งการของโค้ช แต่ในรัศศมีหนึ่งเมตรตรงนี้ มีเพียงแรงกดดันจากเรย์ กัปตันทีมตัวร้ายที่จงใจก้าวเข้ามาหยุดยืนซ้อนหลังเธอจนระยะห่างแทบไม่เหลือ "ถ้าคุณมีเวลาว่างมาวิจารณ์สมุดโน้ตของคนอื่น ช่วยเอาสมองส่วนหน้าไปทบทวนแผนการเล่นเพลย์ที่สามเมื่อกี้จะดีกว่านะครับ กัปตันเรย์" รินตอบกลับเสียงเรียบ สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นใสปรายมองตัวเลขสถิติอัตราการทำแต้มของเรย์ที่ดิ่งลงอย่างน่าใจหายในควอเตอร์ที่ผ่านมา "เปอร์เซ็นต์การยستสามแต้มของคุณลดลงสิบห้าจุดแปดเปอร์เซ็นต์ในครึ่งหลัง... ถ้ายังเล่นด้วยอีโก้แบบนี้ ทีมเราตกรอบคัดเลือกแน่" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่ชุ่มเหงื่อลวกๆ หยาดน้ำใสไหลย้อยลงตามกรอบหน้าคมคาย ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้จนรินต้องเอนหลังหนีโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังของเธอกระแทกเข้ากับอัฒจันทร์เหล็กด้านหลังเบาๆ "เป็นห่วงผมเหรอครับ?" เรย์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและใกล้ชิดเสียจนน่าโมโห ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งยระโสเวลานี้อยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ดวงตาสองสีที่คมกริบราวกับเหยี่ยวจ้องมองตรงเข้ามาในดวงตาของเธอ "หรือว่ากลัวว่าทีมที่ผมเป็นกัปตันจะแพ้จนทำให้สมการความแม่นยำของคุณพังไม่เป็นท่ากันแน่" "ฉันแคร์ตัวเลขความน่าจะเป็น ไม่ใช่ความมั่นใจที่เกิน 100% ของคุณ" รินเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวผิดจังหวะจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมันก็ตาม เธอขยับปากกาในมือแน่น "ถอยไปได้แล้ว คุณกำลังขวางสนามมองของฉัน" "ไม่ถอยครับ จนกว่าคุณจะตอบคำถามข้อหนึ่งของผมก่อน" เรย์หรี่ตาลง รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังที่วาดผ่านแววตาเพียงเสี้ยววินาที จนรินจับสังเกตแทบไม่ทัน "ไอ้หมอนั่น... นนท์ รุ่นพี่คณะบริหารคนนั้น มันมีสูตรคำนวณแบบไหน ถึงทำให้คุณยอมเงยหน้ามองมันด้วยรอยยิ้ม แต่พอกับผม คุณกลับเอาแต่กางสถิติมาฟาดหัวทุกครั้ง?" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลดลงวูบหนึ่ง รินชะงักไปเล็กน้อย คำถามนั้นพุ่งเป้าตรงมาที่ปมในใจของเธอพอดิบพอดี นนท์เป็นตัวแทนของความอ่อนโยน ความสม่ำเสมอ และความรักในแบบที่คนมีเหตุผลอย่างเธอมองว่า "ปลอดภัย" แต่เรย์... เรย์คือตัวแปรที่อยู่นอกเหนือสมการทุกรูปแบบ เป็นความเสี่ยงที่คำนวณไม่ได้ และนั่นคือสิ่งที่อันตรายที่สุด ก่อนที่รินจะได้อ้าปากหาข้ออ้างมาตอบโต้เพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของบุคคลที่สามก็ดังแทรกเข้ามาเสียก่อน "ริน... ผมเอาน้ำมาฝากครับ น่าจะเหนื่อยแย่เลยที่ต้องมานั่งจดสถิติให้คนพวกนี้" เสียงของนนท์ดังขึ้นพร้อมกับขวดน้ำแร่เย็นเฉียบที่ยื่นมาตรงหน้า รินหันไปมองตามต้นเสียง เธอเห็นรุ่นพี่หนุ่มหน้าตาดีส่งยิ้มอบอุ่นมาให้ตามเคย ทว่าในวินาทีเดียวกันนั้นเอง เรย์ที่ยืนประชิดตัวเธออยู่เมื่อครู่กลับไม่ถอยออกไปไหน กลับกัน... เขากลับยื่นมือไปคว้าขวดน้ำจากมือนนนท์หน้าตาเฉย พร้อมกับกระตุกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก "ขอบคุณนะครับรุ่นพี่ พอดีแฟน... เอ๊ย พอดีคนเก็บสถิติส่วนตัวของผมเขากำลังคอแห้งพอดีเลย" รินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดกำกวมนั้น ส่วนผม... เหยียดยิ้มมุมปากทันทีเมื่อรู้ว่าเกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เท่านั้น ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยตัวเลขและหัวใจเต้นผิดจังหวะนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!