หลักฐานที่หายไป

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดในอากาศแทบจะทำให้ห้องทำงานกระจกใสบนชั้นสี่สิบของตึกระฟ้ากลายเป็นห้องขังไร้ผนัง รินรดากวาดสายตาคมกริบมองเอกสารในมือ สัญชาตญาณนักกฎหมายบอกเธอว่ามีบางอย่างผิดปกติ—ไม่ใช่แค่ผิดปกติ แต่กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตาอย่างเลือดเย็น "ไฟล์ข้อมูลสำรองถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์หลักแล้วค่ะคุณรินรดา" เสียงของคีรินดังขึ้นจากมุมห้อง สถาปัตยกรรมหนุ่มถอดแว่นสายตาออกด้วยความหงุดหงิด ดวงตาคมคายคู่นั้นสะท้อนความกรุ่นโกรธและความกระวนกระวายที่หาได้ยากยิ่ง เขาเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นอายฝนยามค่ำคืน รินรดาลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ชุดสูทสีเข้มเข้ารูปขับเน้นบุคลิกที่น่าเกรงขามและเยือกเย็น เธอก้าวเข้าไปประชิดคีรินโดยไม่หลบสายตา ความฉลาดที่ทันกันทำให้พวกเขากลายเป็นทั้งพันธมิตรและศัตรูในเวลาเดียวกันบนเกมกระดานนี้ "หมายความว่าไงคะคีริน ฉันเพิ่งตรวจสอบรหัสผ่านเข้าระบบเมื่อสองชั่วโมงก่อน" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกนที่อาบยาพิษ "หมายความว่าพวกเรากำลังเล่นเกมที่มีคนกุมไพ่เหนือกว่าตั้งแต่แรก" คีรินโน้มตัวลงมา ใบหน้าของเขากับเธอห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในระยะประชิด ความใกล้ชิดนี้ไม่ได้สร้างความหวาดกลัว หากแต่จุดประกายไฟแห่งความเร่าร้อนที่ทั้งคู่พยายามกดทับมันไว้ใต้ความเยือกเย็นมาตลอด "และคนที่ทำลายหลักฐานชิ้นสำคัญที่จะมัดตัวธนภัทร... ไม่ใช่ใครอื่น ไกลเลย" รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันแน่น "คุณหมายถึง... พงศ์" "ใช่ครับ—เอ๊ย... ค่ะ" คีรินแก้คำพูดพร้อมมุมปากที่กระตุกยิ้มเยาะเมื่อเห็นรินรดาขมวดคิ้วด้วยความไม่สบอารมณ์ที่เขาเผลอใช้สรรพนามผิด "คนสนิทมือขวาของธนภัทร คนที่รู้ทุกซอกทุกมุมของตึกร้างและระบบความปลอดภัยทั้งหมด" แผนการที่พวกเขาใช้เวลาวางแผนมาหลายเดือนเพื่อกระชากหน้ากากอาชญากรคอปกขาวอย่างธนภัทร กำลังจะกลายเป็นอากาศธาตุ เพียงเพราะการหักหลังที่คาดไม่ถึง รินรดาร1สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้—เด็ดขาด "เราต้องไปที่ตึกร้างเดี๋ยวนี้ค่ะ" รินรดาตัดสินใจเด็ดเดี่ยว ดวงตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "อันตรายเกินไป รินรดา" คีรินคว้าข้อแขนเรียวของเธอไว้ แรงบิดจากฝ่ามืออุ่นจัดทำให้หัวใจของทนายความสาวกระตุกวูบอย่างห้ามไม่ได้ "พงศ์ไม่ได้แค่ลบไฟล์ เขาอาจจะกำลังรอให้เราเดินเข้าไปติดกับ" "ถ้าฉันกลัวอันตราย ฉันคงไม่มายืนอยู่จุดนี้ตั้งแต่แรกหรอกค่ะคุณคีริน" รินรดาตอบกลับเสียงพร่า เธอไม่ยอมขยับหนีจากสัมผัสที่ร้อนผ่าวบริเวณข้อแขน ตรงกันข้าม เธอกลับก้าวเข้าไปประชิดเขาอีกนิดจนแผ่นอกของเขาสัมผัสกับลาดไหล่ของเธอ แรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้กรอบจริยธรรมทางวิชาชีพเริ่มปะทุขึ้นในความเงียบงัน คีรินจ้องมองริมฝีปากที่เผยอขึ้นเล็กน้อยของเธอ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเข้มขึ้นด้วยแรงดึงดูดที่ไม่สามารถต้านทานได้ มือหนาที่เคยจับข้อแขนเปลี่ยนเป็นรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างแนบแน่น รินรดาสูดหายใจสะดุดเมื่อความอบอุ่นแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้า เธอไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้ความต้องการที่ลึกซึ้งเข้ามาครอบงำท่ามกลางวิกฤตที่กำลังคืบคลานเข้ามา ริมฝีปากของคีรินทาบทับลงมาอย่างไร้การลังเล รสจูบเริ่มต้นด้วยความดุดันและเรียกร้อง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งวาบหวามที่ละลายทุกกำแพงป้องกันของทนายความสาว รินรดาเผยริมฝีปากออกรับสัมผัสร้อนแรงนั้นอย่างเต็มใจ มือเรียวสวยยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขา นิ้วมือสอดสางไปตามเส้นผมหยักศกอย่างลืมตัว เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรำในจังหวะเดียวกัน ความสัมพันธ์ของผู้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและแรงปรารถนาถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันในห้องทำงานที่มืดสลัว ท่ามกลางเงาตึกระฟ้าที่ทอดตัวยาว คีรินผริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจของทั้งคู่ร้อนผ่าว ใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร รินรดากระพริบตาไล่ความพร่ามัวทางอารมณ์ออกไป ก่อนที่สติของนักกฎหมายจะกลับคืนมาเมื่อเธอได้ยินเสียงบางอย่าง *กริ๊ก...* ไม่ใช่เสียงจากในห้อง... แต่เป็นเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังขึ้นตรงหน้าประตูห้องทำงาน เสียงรองเท้าหนังที่ก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง ทั้งคู่ผละออกจากกันทันที รินรดากลับมาอยู่ในท่าทีสงบนิ่งและเย็นชาดังเดิม แม้ว่าทรวงอกจะยังคงกระเพื่อมไหวตามแรงอารมณ์ที่ค้างคาอยู่ก็ตาม คีรินขยับตัวไปบังร่างบางไว้ครึ่งหนึ่ง พร้อมกับสายตาที่คมกราบมองตรงไปยังประตูกระจกฝ้าที่เริ่มมีเงาร่างของใครบางคนปรากฏขึ้น ประตูห้องค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในความมืด พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีดำสนิทในมือที่สั่นคลอนทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาสร้างมา... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเกมหมากรุกแห่งโชคชะตานี้ไปกับมิดไนท์คิสนะคะ