ความลับใต้ฐานราก

เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็กที่หน้าประตูห้องทำงาน ไม่ได้ทำให้รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจอย่างที่ควรจะเป็น ทนายความสาวเพียงแต่ปรายตาไปยังบานพับประตูที่กำลังสั่นสะเทือน ปลายลิ้นเรียวแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆ อย่างใช้ความคิด ในสมองอันเฉียบคมของเธอ ตัวเลขบัญชีนับร้อยล้านของธนภัทร แผนผังโครงสร้างตึกร้าง และรอยยิ้มเยارเยาะของคีรินถูกประมวลผลเข้าด้วยกันในเสี้ยววินาที สลักปืนถูกดึงกระชาก เสียงกลไกเหล็กขึ้นลำกล้องดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงันของชั้นใต้ดิน มันไม่ใช่เสียงขู่ของ รปภ. ทั่วไป แต่มันคือเสียงของมืออาชีพที่ได้รับการฝึกฝนมาเพื่อเก็บกวาดความสะอาดโดยเฉพาะ รินรดาก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว ส้นรองเท้าส้นสูงเหยียบลงบนแผ่นกระเบื้องที่ส่งเสียงก้องกังวานผิดปกติใต้ฝ่าเท้า คีรินที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอส่งสัญญาณมือเงียบกริบ ดวงตาคมกริบของสถาปนิกหนุ่มฉายแววระแวดระวังขั้นสูงสุด เขากวาดสายตามองไปรอบห้องสี่เหลี่ยมทึบตัน ก่อนจะพยักพยักพิดไปทางช่องระบายอากาศเก่าคร่ำครึที่ถูกอำพรางไว้ด้วยตู้เอกสารเหล็กขึ้นสนิม "ทางนั้น..." คีรินขยับริมฝีปากเปล่งเสียงกระซิบแทบไม่ได้ยิน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับต้นคอของเธอเมื่อเขาขยับเข้ามาประชิดเพื่อบังร่างเธอไว้จากแนววิถีกระสุนที่อาจทะลุผ่านประตูไม้เข้ามาได้ทุกเมื่อ กลิ่นกายเฉพาะตัวของชายหนุ่ม—กลิ่นไม้จันทน์ผสมกลิ่นอายฝนยามค่ำคืน—แทรกซึมเข้ามาในโสตประสาทท่ามกลางกลิ่นอับชื้นของตึกร้าง รินรดากลั้นหายใจชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปจนหัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะตามตรรกะกลับกระหน่ำไหวรัวอย่างน่าหงุดหงิด เธอช้อนตาขึ้นมองเขา สบเข้ากับนัยน์ตาสสีเข้มที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและแรงปรารถนาอันซับซ้อนที่พวกเขาทั้งคู่พยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของความเป็นมืออาชีพ ปัง! กระสุนนัดแรกเจาะทะลุบานประตูไม้เข้าฝังลึกที่ผนังปูนด้านหลัง เศษปูนแตกกระจายร่วงกราว "ออกทางนั้น ก่อนที่พวกมันจะพังประตูเข้ามา" รินรดาตัดสินใจเด็ดขาด เธอไม่ชอบเป็นเหยื่อในเกมของใคร และยิ่งไม่ยอมตายอย่างไร้ค่าในห้องใต้ดินโสโครกนี่ มือเรียวเอื้อมไปช่วยคีรินออกแรงผลักตู้เหล็กหนักอึ้งที่ปิดตายช่องระบายอากาศไว้ออกไปให้พ้นทาง เหล็กขึ้นสนิมครูดกับพื้นปูนเกิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดบาดแก้วหู ทว่าท่ามกลางเสียงอึกทึกนั้น เสียงฝีเท้าด้านนอกก็เร่งจังหวะขึ้น พร้อมกับเสียงตะโกนห้าวทุ้มสั่งการเป็นภาษาต่างประเทศ "เคลียร์ทุกห้อง อย่าให้เหลือพยาน!" คีรินดันตัวมุดเข้าไปในช่องระบายอากาศแคบๆ ก่อนจะยื่นมือหนาออกมาคว้าข้อมือของเธอไว้ "จับไว้ ริน" รินรดากัดฟันดึงร่างตัวเองลอดผ่านช่องแคบตามเขาไป ผิวเนื้อบอบบางครูดเข้ากับขอบปูนหยาบๆ จนแสบแปลบ แต่ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความตื่นเต้นเร้าใจที่กำลังแล่นพล่านไปทั่วเส้นโลหิต เกมนี้มันอันตรายเกินกว่าที่เธอประเมินไว้ตั้งแต่แรก ธนภัทรไม่ได้แค่ทำธุรกิจสีเทา แต่เขากำลังสร้างอาณาจักรบนซากศพและความลับที่ไม่อาจเปิดเผย ทั้งสองร่วงหล่นลงมาสู่ห้องลับอีกห้องหนึ่งที่อยู่ลึกลงไปใต้ดินของตัวตึก ความมืดโรยตัวปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นสิ่งใด มีเพียงแสงสลัวจากช่องระบายอากาศด้านบนที่ส่องลงมาเป็นลำบางๆ เผยให้เห็นฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศ เสียงฝีเท้าด้านบนค่อยๆ เงียบเสียงลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ที่ยืนแนบชิดกันอยู่ในพื้นที่แคบๆ จนแผ่นอกของคีรินแนบติดกับลาดไหล่ของเธอ รินรดารู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ เขายังคงกุมข้อมือเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปกับความมืด "ปลอดภัยแล้ว... สำหรับตอนนี้" เสียงกระซิบต่ำพร่าของคีรินดังอยู่ใกล้ใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ รินรดาขยับตัวถอยหลังเพื่อสร้างระยะห่าง ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับกำแพงเย็นเฉียบ ปิดตายทุกเส้นทางหนี และก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากทักท้วงด้วยถ้อยคำคมคายตามวิสัยทัศน์ของทนายความ มือแกร่งของคีรินก็ยกขึ้นทาบลงบนผนังข้างศีรษะเธอ กักกันเธอไว้ในวงแขนอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "คุณบ้าหรือเปล่าคีริน พาตัวเองมาเสี่ยงตายกับฉันทำไม" เสียงของเธอนิ่งสนิท ทว่าแววตากลับไหวระริกด้วยแรงอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน "แล้วคุณล่ะริน..." คีรินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน นัยน์ตาคมกรามขบเข้าหากันแน่นก่อนจะคลายออก "รู้ทั้งรู้ว่าธนภัทรมันเหี้ยมเกรียมแค่ไหน ทำไมคุณยังดึงดันจะขุดคุ้ยเรื่องนี้ต่อ หรือจริงๆ แล้ว... คุณไม่ได้แค่อยากชนะคดี แต่อยากทำลายมันให้สิ้นซากเหมือนที่มันทำลายชีวิตคุณกันแน่" คำพูดนั้นราวกับมีดกรีดลงตรงกลางปมในใจที่รินรดาพยายามปิดตายมาตลอดชีวิต ความเย็นชาที่เธอสวมใส่มาตลอดเริ่มร้าวรานภายใต้แรงกดดันมหาศาลและความใกล้ชิดที่อันตรายถึงชีวิตนี้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นรัวแข่งกับความมืดมิดรอบกาย และก่อนที่รินรดาจะได้ทันตั้งตัวเพื่อโต้แย้งด้วยเหตุผลทางกฎหมาย คีรินก็ก้มลงปิดริมฝีปากของเธอด้วยเรียวปากอุ่นร้อนที่ดุดันและเว้าวอนในเวลาเดียวกัน มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่มันคือการปะทะกันของวิญญาณสองดวงที่ต่างโหยหาการปลดปล่อย รินรดาสะดุ้งเฮือก มือเรียวเผลอขยุ้มเสื้อเชิ้ตชื้นเหงื่อของเขาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ แรงปรารถนาที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ตรรกะและเหตุผลมาเนิ่นนานพังทลายลงในพริบตา รสจูบที่ลึกซึ้งและร้อนแรงทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน ลมหายใจขาดห้วงเมื่อลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาเกี่ยวพันอย่างไร้ความปรานี เรียรียวปากอิ่มเผยอรับสัมผัสวาบหวามที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพang มือหนาเลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาแนบชิดอย่างไร้ช่องว่าง ความอบอุ่นจากฝ่ามือที่แนบผ่านเนื้อผ้าทำให้ผิวเนื้อของเธอกรีดร้องด้วยความรัญจวน สัมผัสที่หนักแน่นและเรียกร้องทำให้ห้องใต้ดินที่มืดมิดและอับชื้นรอบตัวราวกับมลายหายไป เหลือเพียงรสสัมผัสและกลิ่นกายของกันและกันที่ดึงดูดพวกเขาสู่หุบเหวแห่งความลุ่มหลง ทว่า... ในจังหวะที่ลมหายใจเริ่มประสานเป็นหนึ่งเดียว และสติของรินรดากำลังจะหลุดลอยไปกับความหอมหวานนั้น ปลายนิ้วของเธอที่เผลอสะเปะสะปะไปด้านหลังเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว กลับไปปัดโดนสลักกลไกบางอย่างเข้าที่ซ่อนอยู่หลังแผ่นปูน คลิก! เสียงกลไกโลหะหนักหน่วงดังขึ้นเบาๆ แต่สะท้อนก้องไปทั่วห้องลับ ผนังปูนเบื้องหน้าค่อยๆ แยกออกจากกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นแสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าแยงตา และกลิ่นฉุนรุนแรงของสารเคมีที่พวยพุ่งออกมาพร้อมกับความเย็นยะเยือก คีรินผละริมฝีปากออกช้าๆ ลมหายใจหอบกระชั้น นัยน์ตาคมกริบมองลอดผ่านช่องผนังที่เปิดออกไปยังเบื้องหน้า ก่อนที่ความตระหนกจะฉายชัดขึ้นในแววตาของสถาปนิกผู้กุมความลับ รินรดาหันไปมองตาม และนั่นเองที่ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เบื้องหลังผนังห้องใต้ดินนั้น ไม่ใช่ท่อระบายน้ำ หรือห้องเก็บของเก่า แต่มันคือห้องทดลองใต้ดินขนาดมหึมา ที่เต็มไปด้วยร่างไร้ชีวิตนับสิบล่างลอยเคว้งคว้างอยู่ในแท็งก์บรรจุสารเคมีใสแจ๋ว—และหนึ่งในร่างเหล่านั้น... สวมสูทหรูหราที่เธอกำลังว่าความให้ในชั้นศาลเวลานี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางในเกมอำนาจนี้ด้วยกันนะคะ