ข้อเสนอจากจอมเวทไร้เงา

“วางดาบลงเสียเถอะครับ ก่อนที่เลือดของท่านจะเปื้อนพื้นร้านหนังสือเก่าๆ ของผมไปมากกว่านี้” เสียงของรินทร์ราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบงันของตรอกแคบ กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งปะทะกับกลิ่นกระดาษเก่าและหมึกจีน อาคเนย์ในชุดคลุมสีเข้มที่ขาดวิ่นทรุดตัวลงพิงผนังอิฐสีมอซอ มือข้างหนึ่งกุมบาดแผลที่สีข้างซึ่งยังมีไอเวทสีดำทมิฬกัดกินอยู่ไม่หยุด ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ผ่านการกรำศึกมาอย่างหนักมองตรงมายังร่างโปร่งของรินทร์ด้วยความระแวง “เจ้าเป็นใคร... อย่ามาแส่เรื่องของคนใกล้ตาย” อาคเนย์แค่นเสียงลอดไรฟัน พลังเวทในมือขวาของเขาเริ่มก่อตัวเป็นประกายสีครามวูบวาบเพื่อเตรียมโจมตีเฮือกสุดท้าย รินทร์ไม่ขยับหนี เขาก้าวเดินเข้าไปหาอย่างมั่นคง สายตาจ้องมองไปยัง ‘ความผิดปกติ’ ที่ลอยอยู่เหนือร่างของจอมเวทหนุ่ม—หน้าต่างโปร่งใสที่มองเห็นได้เพียงเขาคนเดียว: [สถานะ: ถูกสาปด้วย ‘อักขระพันธนาการเงา’ (ระดับสูง)] [ความเสียหายสะสม: 84% อัตราการรอดชีวิต: 0.03%] [วิเคราะห์โครงสร้างเวทมนตร์: พบจุดอ่อนที่ช่องว่างระหว่างจังหวะการหมุนวนของมานา... ท่านต้องการใช้ทักษะ ‘ร้อยกรองอักขระ’ เพื่อแทรกแซงหรือไม่?] รินทร์หรี่ตาลง รอยยิ้มมุมปากยังคงประดับอยู่ เขารู้ดีว่าอาคเนย์คนนี้คือใคร—จอมเวทนอกรีตที่ถูกสภาเวทมนตร์หมายหัว แต่ในสายตาของนักกวีเช่นเขา คนผู้นี้คือ ‘บทเพลงที่ถูกแต่งขึ้นผิดจังหวะ’ เพียงเท่านั้น “ผมไม่ใช่ศัตรู และถ้าท่านยังขืนดึงดันใช้มานาต้านคำสาปนั่นต่อไป อีกไม่เกินสามลมหายใจ เส้นชีพจรเวทในร่างกายท่านได้แตกสลายแน่ครับ” รินทร์หยุดยืนตรงหน้าอาคเนย์ ไม่สนใจคมมีดมานาที่จ่อคอหอย “ให้ผมช่วย... หรือจะยอมให้พวกหมาล่าเนื้อนั่นมาปิดฉากท่านตรงนี้?” เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนชุดดำดังก้องมาจากปากตรอก เงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบเข้ามา รินทร์ไม่ได้สะทกสะท้าน เขายกมือขึ้นปลายนิ้ววาดเขียนกลางอากาศอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายกวีนิพนธ์โบราณโชยออกมาจากปลายนิ้ว อักขระสีทองอร่ามก่อตัวเป็นกำแพงโปร่งแสงสกัดกั้นคมดาบเวทของมือสังหารไว้อย่างเฉียดฉิว *เปรี้ยง!* แรงปะทะทำให้เศษอิฐกระเด็น อาคเนย์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง “นั่นมัน... เวทมนตร์ชั้นสูงประเภทจารึก? เจ้าเป็นใครกันแน่!” “เลขาหนุ่มธรรมดาๆ ที่พอจะเขียนบทกวีเป็นบ้างเล็กน้อยครับ” รินทร์ตอบพร้อมกับตวัดนิ้วอีกครั้ง อักขระที่กำแพงเวทเปลี่ยนรูปร่างจาก ‘การป้องกัน’ เป็น ‘การสะท้อน’ พลังงานพุ่งกลับไปยังผู้บุกรุกจนพวกมันต้องกระโดดถอยหลังด้วยความตกใจ รินทร์หันกลับมาหาอาคเนย์ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง “ผมขอเสนอข้อตกลง ท่านจะรอดพ้นจากคืนนี้ และในทางกลับกัน... ท่านต้องอยู่ภายใต้การคุ้มครองของผมในฐานะ ‘เจ้านายที่ผมเลือก’ ท่านตกลงไหมครับ?” อาคเนย์มองคนตรงหน้าอย่างพินิจ ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอด้วยความสมเพชตัวเอง “เลือกเจ้านายงั้นรึ? เจ้ากำลังจะพาตัวเองลงนรกนะ กวีไร้นาม” “นรกของท่าน อาจจะเป็นสวรรค์ที่ผมกำลังตามหาก็ได้ครับ” รินทร์ยื่นมือออกไปสัมผัสที่หน้าอกของอาคเนย์ ในจังหวะนั้นเอง ระบบแจ้งเตือนดังขึ้นรัวจนหน้าจอสีฟ้าพร่าพรายไปหมด แต่สิ่งที่ทำให้รินทร์ต้องหยุดหายใจไม่ใช่ค่าสถานะที่เพิ่มขึ้น แต่เป็นเสียงของ ‘ระบบ’ ที่เปลี่ยนไป [เงื่อนไขภารกิจลับ: ‘กรงขังแห่งโชคชะตา’ ถูกกระตุ้น] [แจ้งเตือนด่วน: สิ่งที่ท่านกำลังจะดึงออกมาจากร่างของจอมเวทผู้นี้ ไม่ใช่เพียงคำสาป... แต่เป็น ‘อักขระต้องห้าม’ ที่มีชีวิต] ทันใดนั้น แผลที่สีข้างของอาคเนย์ก็ระเบิดไอสีดำออกมาจนรินทร์ต้องเบี่ยงตัวหลบ แต่ก่อนที่เขาจะถอยห่าง มือของอาคเนย์กลับคว้าข้อมือเขาไว้แน่น แรงบีบนั้นมหาศาลจนรินทร์รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นผ่านกระดูก แต่ในวินาทีที่ผิวหนังสัมผัสกัน รินทร์ก็เห็น ‘ความทรงจำ’ ของอีกฝ่ายไหลทะลักเข้ามาดั่งพายุคลั่ง นั่นไม่ใช่ความทรงจำของมนุษย์ แต่มันคือบันทึกของจอมเวทที่ถูกสาปให้กลายเป็นภาชนะของบางสิ่งที่โบราณกาลกว่าที่โลกนี้เคยรู้จัก และสิ่งนั้นกำลังลืมตาตื่นขึ้นภายใต้ฝ่ามือของเขา ดวงตาของอาคเนย์ที่เคยเป็นสีนิลค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีทองเรืองรองจางๆ ก่อนจะกระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบจนถึงกระดูกสันหลัง “ขอบคุณที่ช่วย... แต่เจ้าทำพลาดไปแล้ว รินทร์... เพราะสิ่งที่เจ้าพยายามจะช่วยน่ะ มันไม่ใช่อาคเนย์คนเดิมอีกต่อไป” เงาสีดำที่พื้นดินขยายตัวขึ้นพันธนาการข้อเท้าของรินทร์ไว้แน่น พร้อมกับเสียงระบบแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายที่ดังขึ้นในหัวด้วยโทนเสียงที่ผิดปกติไปจากเดิม [คำเตือนระดับวิกฤต: ผู้ใช้ถูกจดจำโดย ‘เศษเสี้ยวแห่งบรรพกาล’... การเปลี่ยนคลาสระดับสูงจะเริ่มต้นขึ้นในอีก 3... 2... 1...] ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินทร์และอาคเนย์ในบทที่สองนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปครับ บทกวีใต้ร่มเงา