โลกใบใหม่ของรินรดา

กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดใหม่ๆ เคล้ากับกลิ่นกระดาษและหมึกพิมพ์ราคาแพง คือสิ่งที่โอบล้อมรินรดาเอาไว้ในยามนี้ เมืองชายทะเลแห่งใหม่นี้ไม่ได้มีเพียงแค่ลมหายใจที่บริสุทธิ์และอิสรภาพที่เธอโหยหามาเนิ่นนาน แต่ยังเป็นผืนผ้าใบผืนใหญ่ที่เธอใช้ปลายพู่กันแห่งความเด็ดเดี่ยววาดภาพชีวิตใหม่ขึ้นมาด้วยมือของเธอเอง นิ้วเรียวบางภายใต้เสื้อคลุมไหมพรมเนื้อนุ่มลูบไล้หน้าท้องแบนราบที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อยอย่างทะนุถนอม ดวงตากลมโตคู่สวยทอดมองออกไปนอกกระจกใสของร้านหนังสือและคาเฟ่กึ่งสำนักพิมพ์ขนาดกะทัดรัดที่เธอเป็นเจ้าของ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ปราศจากความหวาดกลัว คราบน้ำตา หรือเงาอัปยศจากอดีตอันมืดมน "คุณรินคะ เอกสารสัญญาฉบับพิมพ์ครั้งแรกของพ็อกเก็ตบุ๊กเล่มใหม่มาส่งแล้วค่ะ บรรณาธิการบอกว่ากระแสตอบรับจากรอบพรีออเดอร์ดีเยี่ยมจนต้องสั่งพิมพ์เพิ่มอีกเท่าตัวเลยนะคะ" เสียงใสของพนักงานสาวพาร์ทไทม์เอמהพลางวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานไม้สักสีอ่อน รินรดาละสายตาจากทิวทัศน์ภายนอก หันมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้เพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง ความสำเร็จในฐานะนักเขียนอิสระและเจ้าของสำนักพิมพ์ขนาดเล็กในเมืองนี้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ปีกที่เคยถูกตัดจนรุ่งริ่งของเคนกลับมางอกงามและแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม "ขอบคุณมากนะคะน้องมิ้นท์ เดี๋ยวพี่ขอตรวจดูรายละเอียดอีกรอบแล้วจะเซ็นอนุมัติให้นะคะ" รินรดาเอמהด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความมั่นใจในทุกอณู ความเจ็บปวดที่คิรากรเคยฝังรอยแผลไว้ในใจ บัดนี้ได้หลอมรวมกลายเป็นเกราะคุ้มภัยและพลังขับเคลื่อนอันยิ่งใหญ่ เธอลุกขึ้นเดินไปหยิบแก้วอุ่นๆ ของนมอัลมอนด์มาจิบเบาๆ พลางทอดสายตาไปยังมุมเด็กเล่นเล็กๆ ที่เธอจัดเตรียมไว้เผื่ออนาคตอันใกล้—อนาคตที่หัวใจดวงน้อยอีกดวงกำลังจะลืมตาขึ้นมาดูโลกใบนี้โดยที่มีเธอโอบกอดปกป้องไว้ด้วยความรักอันบริสุทธิ์ "แม่รักลูกนะคะ... เราจะอยู่ด้วยกัน สร้างโลกใบใหม่ที่งดงามของเราสองคน โดยที่ไม่ต้องมีใครหน้าไหนมาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเราได้อีก" เธอพึมพำกับเจ้าตัวเล็กในครรภ์ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วห้องอก ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูของยามเย็น แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องกระทบผิวน้ำทะเลระยิบระยับ ภาพความสุขสงบนี้คือสิ่งที่เธอแลกมาด้วยหยาดน้ำตาและหัวใจที่เคยแตกสลายเป็นล้านชิ้น ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังโอบกอดรินรดาไว้ในห้วงเวลาอันแสนสุข เสียงกระดิ่งหน้าร้านก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนนิ่งอยู่กลางร้าน กลิ่นอายความเย็นชาและอำนาจอันคุ้นเคยที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวตนของเขากระชากลมหายใจของคนในร้านให้สะดุดกะทันหัน ดวงตาสีเข้มดุจพญาเหยี่ยวของคิรากรกวาดสายตามองไปทั่วร้านก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางซึ่งยืนถือแก้วน้ำค้างอยู่หลังเคาน์เตอร์ ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มไหววับด้วยประกายไฟแห่งความคลุ้มคลั่งและหยาดหยดแห่งความโหยหาที่อัดอั้นมานานนับเดือน เขาสืบเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าหนักหน่วงดุจมัจจุราชที่ตามล่าเหยื่อจนมุม รินรดาตัวแข็งทื่อ ลลมหายใจติดขัด หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น เขาสืบเสาะหาเธอจนพบได้อย่างไรกัน! "เจอตัวสักที... ยัยตัวแสบของฉัน" คิรากรเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำจ้องมองภรรยาเก่าที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน ร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอในระยะประชิดชนิดที่รินรดาไม่ทันได้ตั้งตัว ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมคว้าข้อมือเรียวไว้มั่น และเอ่ยประโยคที่ทำเอาโลกทั้งใบของเธอหยุดหมุนทันที "ต่อให้เธอหนีไปสุดขอบโลก... เธอก็ไม่มีวันหลุดพ้นจากเงื้อมมือฉันไปได้หรอกรินรดา... โดยเฉพาะเมื่อเธอกำลังอุ้มสายเลือดของฉันไว้ในท้องแบบนี้!" — ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหยาดน้ำตาและรอยยิ้มมาด้วยกันนะคะ —