เมื่อความจริงมีมากกว่าหนึ่งด้าน

"คำว่า 'ความจริง' ในทางจิตวิทยาที่คุณหมอท่องจำกันมาเป็นนกแก้วนักขุนทองน่ะ มันเป็นแค่ความจริงชุดเดียวที่ถูกกรองผ่านกรอบความคิดแคบๆ ของคนใส่เสื้อกาวน์ต่างหากล่ะคะ" น้ำเสียงกังวานใสแต่บาดลึกราวกับใบมีดอาบน้ำผึ้งดังขึ้น ท่ามกลางห้องประชุมสัมมนาขนาดใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยผู้สื่อข่าวและนักวิชาการชื่อดัง แสงไฟจากโปรเจกต์เตอร์สาดสะท้อนใบหน้าคมคายของจิตแพทย์หนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นจนน่าหมั่นไส้ ธันวา ไม่ได้แสดงอาการสะท้อนสะท้านแม้แต่น้อย นิ้วเรียวยาวใต้เสื้อเชิ้ตพับแขนเสื้อขึ้นอย่างเป็นระเบียบ เขายกไมโครโฟนขึ้นด้วยจังหวะจะโคน ก่อนจะส่งยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่คนไข้ในคลินิกของเขาต่างรู้ดีว่ามันคือสัญญาณของการ 'ชำแหละตรรกะ' ให้แหลกคาที่ "ถ้าการมองโลกตามความเป็นจริงผ่านหลักการทางวิทยาศาสตร์และกลไกทางจิตใจมันแคบ... ผมเกรงว่าโลกในจินตนาการที่คุณนักข่าวสายลุยกำลังใช้ขับเคลื่อนหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ของคุณ คงกว้างไกลจนหลุดออกจากวงโคจรความรับผิดชอบไปไกลแล้วล่ะครับ พราวรุ้ง" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นเบาๆ ในห้องประชุม ชื่อของพราวรุ้ง บรรณาธิการข่าวสาวผู้ขึ้นชื่อเรื่องการขุดคุ้ยความจริงเบื้องหลังคดีดังและไม่เคยเกรงกลัวอำนาจใด กลายเป็นศูนย์กลางของความสนใจในพริบตา หญิงสาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชุดสูทสีเพอร์เฟกต์ไม่อาจลดทอนความดุดันในแววตาคู่คมที่จ้องตรงมายังผู้ชายบนเวทีราวกับเสือสาวจ้องตะครุบเหยื่อ พราวรุ้งแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง เธอเดินตรงไปยังไมโครโฟนแถวหน้าสุดโดยไม่รอให้พิธีกรอนุญาต "คุณหมอธันวาคะ คนไข้ที่เป็นเหยื่อความรุนแรงในครอบครัวคนล่าสุดที่คุณวินิจฉัยว่า 'มีภาวะปรับตัวผิดปกติจากความเครียดเรื้อรัง' น่ะ... เขาเพิ่งกระโดดตึกฆ่าตัวตายเมื่อคืนนี้เองค่ะ!" บรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงทันที ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวกับมีใครกดปุ่มหยุดเวลา ธันวาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเหนือกว่าไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น ก่อนที่หน้ากากความสุขุมจะกลับมาสวมทับอย่างรวดเร็ว แต่พราวรุ้งเห็น... เธอจับสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของเขาได้ทั้งหมด "ทฤษฎีกลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยา (Defense Mechanism) ที่คุณหมอยกมาอ้างเพื่อลดความรุนแรงของคดี มันเป็นเกราะกำบังให้พวกคนมีอำนาจพ้นผิดต่างหากล่ะคะ คุณหมอใช้หลักการทางจิตวิทยามาอธิบายความเจ็บปวดของมนุษย์ หรือใช้มันเป็นเครื่องมือในการเพิกเฉยต่อความจริงที่มันเน่าเฟะกันแน่?" คำถามนั้นไม่ใช่แค่การโต้แย้งในเชิงวิชาการ แต่มันคือการปักหมุดประกาศสงครามกลางที่สาธารณะ ธันวาวางไมโครโฟนลงบนโต๊ะช้าๆ เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่ถูกกระตุ้นด้วยความโกรธปะปนกับความท้าทายแปลกประหลาด ผู้ชายอย่างเขาไม่ชอบความไร้เหตุผล และยิ่งเกลียดพวกที่ตัดสินเรื่องราวด้วยอารมณ์... แต่ทำไมหัวใจเจ้ากรรมถึงเต้นแรงผิดจังหวะยามที่ได้สบตากับผู้หญิงปากร้ายคนนี้ "คุณกำลังเอาความสูญเสียมาเป็นเครื่องมือในการสร้างเรตติ้งข่าวหน้าหนึ่ง พราวรุ้ง" ธันวาเดินก้าวลงจากเวที ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวทีละก้าว แรงกดดันจากความเป็นมืออาชีพและออร่าความเยือกเย็นแผ่ซ่านจนคนรอบข้างต้องถอยร่น "คุณไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมพยายามยื้อชีวิตเขาไว้แค่ไหนในห้องตรวจ" "แล้วคุณก็ไม่รู้ด้วยเหมือนกันว่า 'ความรู้สึก' ของมนุษย์มันซับซ้อนเกินกว่ากราฟสถิติในตำราแพทย์เล่มไหนจะประเมินได้!" พราวรุ้งไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เงີบหน้าขึ้นสบตาเขาในระยะประชิด ปลายจมูกแทบจะชนกันหากเธยขยับเข้าไปอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นฝนจางๆ จากข้างนอกโชยเข้าจมูกธันวา จนสมองส่วนเหตุผลเกือบจะรวนเร "งั้นเหรอครับ..." ธันวาก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำรun-down จนคนฟังรู้สึกวูบวาบในท้อง "ถ้าอย่างนั้น... เรามาลองพิสูจน์กันไหมล่ะครับ ว่าระหว่าง 'ทฤษฎีทางจิตวิทยา' ของผม กับ 'ความรู้สึกบ้าบิ่น' ของคุณ อันไหนมันจะพังก่อนกัน" พราวรุ้งหัวเราะในลำคออย่างท้าทาย เธอไม่หวั่นไหวกับลูกไม้ตื้นๆ นี้หรอก "ด้วยความยินดีค่ะคุณหมอ ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ ฉันจะขุดคุ้ยความลับใต้เสื้อกาวน์ของคุณออกมาแฉให้หมดเปลือกเลย!" ในเสี้ยววินาทีที่ทั้งคู่กำลังจ้องตาเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ท่ามกลางเสียงกระซิบกระซาบของผู้คนรอบข้างที่เริ่มถอยห่างจากสนามอารมณ์ของคนทั้งคู่ ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็เปิดผางออกเสียงดังสนั่น ร่างสูงโปรดของชายในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามา พร้อมรอยยิ้มพินิจพิเคราะห์ที่เคลือบยาพิษ ดร.อคิน ศัตรูทางวิชาการคนสำคัญของธันวา ปรบมือเบาๆ สองครั้งรอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนใบหน้า "ว้าว... ดูเหมือนผมจะพลาดการดีเบตที่เร่าร้อนที่สุดแห่งปีสินะครับคุณธันวา และคุณพราวรุ้ง..." อคินกวาดสายตามองคนทั้งคู่ด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "หวังว่าโปรเจกต์วิจัยร่วมระหว่างคลินิกของคุณกับกองบรรณาธิการข่าว ที่ท่านรัฐมนตรีเพิ่งอนุมัติเมื่อเช้า... จะยังคงเดินหน้าต่อได้นะ ไม่ใช่ว่าพวกคุณกำลังจะฆ่ากันตายเสียก่อนล่ะ" พราวรุ้งและธันวาชะงักกึก หันขวับไปมองหน้ากันทันที ความตกใจฉายชัดขึ้นในแววตาทั้งสองคู่—โปรเจกต์บังคับให้พวกเขาต้องร่วมงานกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... และมันกำลังจะกลายเป็นสนามรบที่อันตรายที่สุดในชีวิตของพวกเขา ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!