ข้อตกลงที่ไม่มีลายลักษณ์อักษร

“คุณกำลังใช้ ‘Confirmation Bias’ หรืออคติยืนยันความเชื่อในการทำงานข่าวของคุณอยู่หรือเปล่าคะ คุณพราวรุ้ง” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้าหยวนแกมเยาะดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องประชุมกระจกฝ้าปิดสนิท ธันวาไม่ได้ขยับกายออกจากเก้าอี้พนักสูง เขานั่งไขว่ห้าง ปลายคางเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเอกสารข้อเสนอโครงการบนโต๊ะยาวด้วยท่าทีที่บอกชัดว่า ‘เหนือกว่า’ พราวรุ้งสูดหายใจเข้าลึกจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว เธอตบแฟ้มสีน้ำเงินลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่นจนกาแฟในแก้วกระเซ็น “อย่ามาใช้คำศัพท์จิตวิทยาพรรค์นั้นมาเบี่ยงประเด็นนะคุณหมอ! สิ่งที่ฉันทำคือการขุดคุ้ยความจริง ไม่ใช่การนั่งเทียนเขียนทฤษฎีในห้องแอร์เหมือนคุณ โครงการตีแผ่ปัญหาสังคม ‘เบื้องหลังหน้ากากสังคม’ นี่ ถ้าไม่ใช่เพราะบอสบังคับ ฉันไม่มีวันเอาชื่อเสียงบรรณาธิการข่าวภาคสนามอย่างฉันมาผูกติดกับหมอโลกส่วนตัวสูงอย่างคุณหรอกค่ะ” “โลกส่วนตัวสูง?” ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยอย่างพิจารณา “ในทางจิตวิทยา คนที่แสดงอาการต่อต้านรุนแรงและใช้อารมณ์นำเหตุผล มักจะมีกลไกการป้องกันตัวที่เรียกว่า ‘Reaction Formation’ หรือการแสดงออกตรงข้ามกับความรู้สึกที่แท้จริง... กลัวอะไรรึเปล่าครับ—อ้อ ขอโทษทีค่ะ กลัวอะไรเหรอคะ ถึงได้พยายามผลักไสคนที่นั่งตรงข้ามคุณขนาดนี้” คำว่า ‘ครับ’ ที่เกือบหลุดปากเมื่อครู่ถูกเจ้าตัวแก้ทันอย่างแนบเนียน แต่พราวรุ้งไวเกินกว่าจะปล่อยผ่าน เธอหัวเราะในลำคออย่างเผ็ดร้อน “ฉันไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้น ยกเว้นกลัวว่าจะต้องทำงานร่วมกับคนไร้หัวใจที่มองมนุษย์เป็นแค่เคสศึกษาในตำราจิตวิทยา!” พราวรุ้งก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันให้เขาต้องเงยหน้าสบตา “ข้อตกลงของเรามีแค่เรื่องงาน คุณทำหน้าที่วิเคราะห์เชิงโครงสร้างปัญหาสังคม ส่วนฉันหาข้อมูลภาคสนาม—ต่างคนต่างอยู่ ห้ามก้าวก่ายกัน เด็ดขาด” ธันวาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงแค่ช่วงศอกกั้น แววตาของจิตแพทย์หนุ่มไม่ได้ไหวระริกตามความเกรี้ยวกราดของเธอเลยแม้แต่น้อย กลับกัน มันมีความนิ่งลึกที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดจนน่าประหลาด “ต่างคนต่างอยู่เหรอคะ...” ธันวาทวนคำ เสียงกระซิบของเขาลอดผ่านไรฟันอย่างเชื่องช้า ทว่าก้องกังวานในความเงียบ “แต่เท่าที่ฉันอ่านข้อตกลงที่ผู้บริหารเซ็นอนุมัติเมื่อห้านาทีก่อน เราสองคนต้องลงพื้นที่ ‘ภาคสนามร่วมกัน’ ในเคสผู้ป่วยโรคซึมเศร้าจากการถูกบูลลี่ในโลกออนไลน์... และที่สำคัญที่สุด รถคันเดียวกัน คอนโดทางผ่านเดียวกัน และคุณ... ต้องเป็นคนขับรถให้ฉันด้วย เพราะใบขับขี่ของคุณถูกระงับจากคดีขับรถเร็วเมื่อเดือนก่อนใช่ไหมล่ะคะ บก.พราว” พราวรุ้งชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นอย่างลืมตัว สมองของเธอนึกย้อนไปถึงคำสั่งบ้าๆ ของบอสใหญ่ที่เพิ่งวางสายไปเมื่อเช้า—*‘ถือว่าฉันขอร้อง ให้คุณพราวรุ้งคุมความประพฤติคุณหมอธันวา ส่วนคุณหมอก็ช่วยขัดเกลาความหัวร้อนของยัยนี่ที!’* ให้ตายเถอะ! นี่มันไม่ใช่โครงการร่วมมือกันทำงาน แต่มันคือแผนการจับคู่ของตาแก่หัวใสชัดๆ! “ฉันไม่มีทาง...” “ปฏิเสธไม่ได้หريكค่ะ” ธันวาขัดขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดราวกับถือไพ่เหนือกว่าทุกประตู เขายื่นมือเรียวยาวไปหยิบกระดาษข้อตกลงอีกฉบับที่ซ่อนอยู่ใต้แฟ้ม เลื่อนมันมาตรงหน้าเธอ “นี่คือข้อตกลงที่ไม่มีลายลักษณ์อักษร... แต่มีผลผูกพันทางจริยธรรม ถ้าคุณถอนตัว สำนักข่าวของคุณจะเสียเงินสนับสนุนโครงการสามสิบล้านบาท และชื่อเสียงของคุณในฐานะบรรณาธิการหญิงยอดเยี่ยมปีนี้ก็จะปลิวหายไปกับสายลม” พราวรุ้งกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความโกรธพุ่งพล่านจนปลายนิ้วเย็นเฉียบ เธออยากจะคว้าแฟ้มเอกสารนั้นปาใส่หน้าหล่อๆ ของหมอจอมเผด็จการนี่นัก แต่เธอก็รู้ดีว่าสำนักข่าวของเธอกำลังต้องการงบก้อนนี้แค่ไหน “คุณมัน... จอมวางแผน ร้ายกาจที่สุด!” “ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะ” ธันวายิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับสร้างแรงสั่น “ไม่ต้องมาทำเป็นยิ้มเลยนะ!” พราวรุ้งยื่นมือไปกระชากเอกสารนั้นมาจากมือเขาด้วยความหมั่นไส้ แรงกระชากทำให้ปลายนิ้วของเธอเฉี่ยวโดนหลังมือของเขาเบาๆ กระแสความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นริ้วผ่านผิวสัมผัส ทั้งคู่ชะงักไปชั่ววินาที ธันวาหุบยิ้มทันที นัยน์ตาคมกริบพุ่งตรงมาที่เธอด้วยประกายแสงที่ลึกล้ำเกินกว่าจะคาดเดา ห้องประชุมกลับมาเงียบสนิทอีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว แต่บรรยากาศรอบตัวกลับร้อนระอุขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ พราวรุ้งรีบดึงมือกลับ หัวใจในอกเต้นรำถี่กระชั้นอย่างไม่รักดี เธอเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความวูบไหวในแววตา ขณะที่ธันวายังคงนั่งมองท่าทีพยศของเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้มาดสุขุม ทว่า... ก่อนที่สงครามประสาทครั้งใหม่จะได้เริ่มต้นขึ้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ไม่รอให้ใครอนุญาต ประบานกระจกก็ถูกผลักเปิดออกกว้าง ร่างสูงโปรดของ ‘ดร.อคิน’ นักวิชาการคู่ปรับคนสำคัญของธันวา พร้อมด้วยรอยยิ้มเยาะที่เป็นเอกลักษณ์ ก็ก้าวเข้ามาในห้องประชุมด้วยท่าทีสบายๆ “อุ๊ย... ผมขัดจังหวะการสวีต... เอ๊ย การประชุมโปรเจกต์สำคัญอะไรรึเปล่าครับคุณหมอธันวา พอดีผมแวะมาคุยกับท่านบอสเรื่องงบวิจัยใหม่ เห็นประตูกล้านๆ เลยถือวิสาสะเข้ามาทักทาย... สวัสดีครับคุณพราวรุ้ง คนสวยแห่งวงการสื่อ” ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกจากตัวเขาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ พราวรุ้งหันขวับไปมองหน้าดร.อคินสลับกับธันวา สัญชาตญาณนักข่าวบอกเธอทันทีว่า พายุลูกใหญ่กำลังจะพัดถล่มโปรเจกต์นี้เร็วกว่าที่คิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสสนามรบหัวใจครั้งนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!