ความอบอุ่นที่ห้ามใจไม่ไหว

โลหิตสีดำคล้ำหยดติ๋งลงกระทบพื้นหินศิลาอัคคี ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งตัดกับกลิ่นอายสมุนไพรวิเศษในถ้ำลับแลแห่งนี้ "อย่าขยับ... เจ้าคนโง่!" สุ้มเสียงที่เคยเยือกเย็นดั่งน้ำค้างแข็งบนยอดเขาเทียนซานยามเหมันต์ บัดนี้กลับสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ เซียนจื่อเวยย่อกายลงคุกเข่าบนพื้นอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์อันสูงส่ง มือเรียวดุจหยกสลักสั่นระริกขณะใช้วิชาชีพแพทย์สกัดจุดชีพจรบริเวณหัวใจของเยี่ยเฉิน ปราณเซียนสีฟ้าครามบริสุทธิ์ถูกถ่ายเทเข้าไปเพื่อกดพิษร้ายไม่ให้ลุกลาม แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่อพิษอสุราโลหิตนี้กำลังกัดกินเส้นชีพจรทีละนิ้ว เยี่ยเฉินแย้มยิ้ม ทั้งที่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผากประดับด้วยรอยยิ้มเจือความเกียจคร้านเช่นเคย "อาจารย์... ท่านกำลังร้องไห้หรือ" "เหลวไหล!" จื่อเวยตวาดเสียงกร้าว ดวงตางามแดงก่ำด้วยหยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นไว้ นางไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าหัวใจใต้ชุดคลุมอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์กำลังบีบตัวเข้าหากันอย่างเจ็บปวด เมื่อครู่หากไม่ใช่เพราะแผ่นหลังกว้างของศิษย์ผู้นี้เอาเข้ามารับคมกระบี่แทน นางเกรงว่าร่างที่ไร้วิญญาณคงเป็นตัวนางเองไปแล้ว "ข้าเพียงแต่... ไม่อาจทนเห็นท่านมีรอยขีดข่วน..." เยี่ยเฉินกระซิบแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างกกหูของนางยามที่เซียนจื่อเวยพยายามประคองร่างหนาให้นอนราบลงบนแท่นหิน ความใกล้ชิดที่เกินเลยกว่ากรอบธรรมเนียมของศิษย์และอาจารย์ทำให้บรรยากาศภายในถ้ำแคบลงถนัดตา ผ้าแพรเนื้อดีถูกฉีกออกเผยให้เห็นบาดแผลฉกรรจ์บริเวณแผ่นหลังกว้าง กล้ามเนื้อสมส่วนเต็มไปด้วยร่องรอยแห่งการผ่านศึกยุทธภพ บัดนี้ถูกย้อมด้วยสีม่วงเข้มของพิษร้าย เซียนจื่อเวยขบกริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด นางต้องใช้ปากดูดพิษออกจากแผลให้เร็วที่สุด หากช้ากว่านี้พิษจะเข้าสู่หัวใจและไร้ทางเยียวยา "จื่อเวย... อย่า..." เยี่ยเฉินพยายามเบี่ยงตัวหนีเมื่อรู้ว่านางคิดจะทำสิ่งใด แต่วิถีมารย่อมไร้ความปรานี พิษนี้ร้ายกาจเกินกว่าจะใช้เพียงลมปราณขับออก "เงียบเสีย! เจ้าอยากตายหรือไง!" นางเอ่ยเสียงดุ แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเวทนาและห่วงหาอาทรอย่างปิดไม่มิด เซียนจื่อเวยตัดสินใจโน้มร่างลง ใช้ริมฝีปากแนบลงบนบาดแผลฉกรรจ์เพื่อดูดซับโลหิตพิษสีดำออกมา ความเจ็บปวดจากการกัดกร่อนของพิษทำให้ร่างบางสะท้านเฮือก รสชาติขื่นปร่าแผ่ซ่านไปทั่วช่องปาก แต่นางไม่ยอมถอย ทุกๆ ครั้งที่นางพ่นโลหิตพิษทิ้งลงพื้น หัวใจของเยี่ยเฉินก็ยิ่งกระตุกวูบ ความรู้สึกผิดบาปและความอบอุ่นสายหนึ่งไหลทะลักเข้าสู่หัวใจที่ด้านชามานับร้อยปี อดีตมหาเทพผู้เคยเหยียบย่ำใต้หล้าไม่เคยคิดเลยว่า จะมีสตรีผู้สูงศักดิ์ยอมลดตัวลงมาทำเพื่อเขาถึงเพียงนี้ เมื่อพิษส่วนใหญ่ถูกขับออกมาจนโลหิตเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงสด เซียนจื่อเวยก็ทรุดฮวบลงหอบหายใจหนักหน่วง ใบหน้าเนียนใสเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬ ร่างกายสะท้านไหวเพราะพิษบางส่วนเริ่มซึมเข้าสู่ร่างกายของนางเองผ่านทางการดูดพิษ "อาจารย์!" เยี่ยเฉินเบิกตากว้าง ความสุขุมเยือกเย็นมลายหายไปสิ้น เขารวบรวมพลังปราณที่เหลืออยู่ทั้งหมดพลิกตัวขึ้นมาสวมกอดร่างบางของนางไว้แนบอก มือหนาประคองแผ่นหลังของนางให้พิงซบลงกับอกอุ่น "เจ้า... คนทะลึ่ง ปล่อยข้า..." จื่อเวยพยายามผลักไส แต่วี่ยวแรงของเซียนผู้สูงส่งกลับลดฮวบลงเพราะพิษร้ายในกาย นางเงยหน้าขึ้นสบตาคู่คมกริบที่มักจะซ่อนความลับดำมืดเอาไว้เสมอ ทว่าในยามนี้... แววตาคู่นั้นกลับสะท้อนเพียงภาพของนางผู้เดียว "ข้าขอโทษ... และขอบคุณท่าน" เสียงทุ้มต่ำพกระไอความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่ง เยี่ยเฉินกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น ความอบอุ่นจากร่างกายของทั้งสองแนบชิดจนแทบหลอมรวมเป็นหนึ่ง กลิ่นกายหอมเย็นดั่งดอกเหมยของเซียนจื่อเวยผสมผสานกับกลิ่นอายโลหิตจางๆ สร้างความปั่นป่วนในหัวใจของชายหนุ่มอย่างรุนแรง หัวใจของเซียนจื่อเวยเต้นระรัวดั่งกลองศึก นางหลบสายตาคู่นั้นไม่ได้ ยิ่งมองลึกลงไปในนัยน์ตาของศิษย์หนุ่ม นางก็ยิ่งรู้สึกราวกับตนเองกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงมหาสมุทรแห่งความเสน่หาที่ไร้ก้นบึ้ง กฎเกณฑ์ของสำนัก ความถูกต้อง และสถานะอาจารย์-ศิษย์ พังทลายลงในพริบตาเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนของเยี่ยเฉินโน้มลงมาประทับบนเรียวปากบางของนางอย่างนุ่มนวลและเนิ่นนาน ไม่มีการขัดขืน... มีเพียงการยอมจำนนต่อเสียงเรียกหาของหัวใจ ทว่า ในขณะที่ความหวานล้ำกำลังแผ่ซ่านไปทั่ววิญญาณ ทันใดนั้นเอง พื้นศิลาอัคคีเบื้องหน้าก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น เสียงคำรามต่ำดั่งอสุนีบาตฟาดผ่าดังขึ้นจากห้วงมิติเบื้องล่าง พร้อมกับกลิ่นอายมารอันชั่วร้ายที่แผ่พุ่งทะลวงค่ายกลป้องกันเข้ามาอย่างไร้การเตือนล่วงหน้า! เงาร่างสีดำสนิทสายหนึ่งปรากฏขึ้นพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก... "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง ท่านเซียนผู้สูงส่งกับศิษย์รัก... หวังว่าพวกท่านคงยังไม่ลืมตัวตนที่แท้จริงหรอกนะ" หลิวเยี่ยนซีขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางข้ามผ่านวิบากกรรมความรักครั้งนี้ไปด้วยกันนะคะ